Filmdagboek
Pagina 8/43
The Death of Stalin
Charlie Chaplin en Ernst Lubitsch wisten al tijdens WOII dat een dictator maar het beste geparodieerd kan worden. The Great Dictator en To Be or Not to Be zijn vroege voorbeelden van een satire over een megalomaan leider van een totalitair regime. Woody Allen deed er met Bananas (over een fictieve Castro-achtige leider) nog een schepje bovenop. Ian McKellen schitterde in Richard III als fictieve fascistische jaren-dertigdictator. Een documentaire als The Autobiography of Nicolae Ceaușescu toont dat het soms niets eens nodig is om grappen te maken of absurde situaties te ensceneren. Het absurdisme ligt daarin voor het oprapen. …
Lees meer
Dune
Met een cynische blik zou je kunnen zeggen dat Denis Villeneuve films maakt die imponeren maar niet emotioneren. Niet dat hij dat laatste niet kan. Zijn doorbraakfilm Incendies en het vervolg Prisoners waren hard rakende drama’s waarin de emoties volop aanwezig waren. Maar sinds Enemy begeeft hij zich op SF terrein en dat is een genre dat zich er slecht voor leent. Maar hij weet die beperking om te zetten in een voordeel. Dune is een epische woestijnstorm die langzaam bezit van je neemt, een ruimte-opera waarin arthouse conventies gefuseerd worden met die van de blockbuster. Dune …
Lees meer
Beats
Ik kwam pas met de Criminal Justice and Public Order Act 1994 in aanraking toen ik Music for the Jilted Generation van The Prodigy kocht. Op de binnenhoes stond namelijk een prachtige tekening van een crowd van ravers die aan de overkant van een ravijn los gaat terwijl de politie machteloos toekijkt. Aanleiding van de wet was een vijf dagen durende rave in Castlemorton Common in 1992. In Nederland konden we wel dansen in een weiland op repetitive beats, al ging dat in de vorm van een festival. Beats speelt zich af in Livingston (Schotland) in 1994, …
Lees meer
The Quick and the Dead
Met een user rating van 6.4 en een metascore (die van critici) van 4.9 op IMDb, zou je op het eerste gezicht spreken van een nogal mislukte film. Maar als je met het juiste oog kijkt naar deze westernpastiche, dan valt er veel te genieten. Toegegeven, Sharon Stone ziet er mooi uit in cowboy outfit, maar heel geloofwaardig is ze niet. Maar het is wel een feest om naar acteurs als Russell Crowe (in zijn eerste Hollywoodfilm), Leonardo DiCaprio (die zijn imago van jong bijdehand ventje mag uitbuiten) en Lance Henriksen te kijken. Maar dit is toch vooral de film …
Lees meer
Oblivion
In 2013 en 2014 maakte Tom Cruise twee opeenvolgende science-fictionfilms. Niet echt iets voor hem, gezien zijn carriere tot dat moment. Met de laatste, Edge of Tomorrow, pakte dat verrassend goed uit. De eerste is wat minder. Dat ligt niet aan het budget overigens. Met 120 miljoen dollar konden de makers flink uitpakken. Dat geld is vooral in de look gestoken. De film ziet er prachtig uit en als kijker is het fijn je mee te laten voeren in een verlaten wereld. Het is 2077. Waar het in Interstellar mis dreigt te gaan, is het hier echt zover. …
Lees meer
Midnight Run
In maart van dit jaar overleed Yaphet Kotto en Charles Grodin volgde in mei. Ook las ik deze zomer een biografie van Robert DeNiro. Genoeg redenen om de film waarin ze samen speelden nog eens terug te zien. Midnight Run is de beste film van Grodin en een van de beste van Kotto en DeNiro. Voor die laatste wil dat wat zeggen met zo’n lange lijst achter zijn naam. Hier laat DeNiro zien dat hij grappig en likeable kan zijn, waarbij zijn heerlijke grijns uit Mean Streets regelmatig tevoorschijn komt. Boekhouder Jonathan ‘The Duke’ Mardukas nam de benen naar New …
Lees meer
Q The Winged Serpent
Larry Cohen maakte naam als onafhankelijk producent, schrijver en regisseur van low budget horrorfilms als It’s Alive en God Told Me To. High concept films met een sterk basisidee waarin het minder gaat om het shockeffect van de film dan de aanval op heersende taboes. Toen hij in 1981 werd ingehuurd om de Mickey Spillane-verfilming van I the Jury te schrijven en te regisseren, wilde hij zijn eigen improviserende stijl daarop toepassen. Hij werd ontslagen maar sloeg direct terug door snel een nieuwe productie op poten te zetten. Dat werd Q, of Q The Winged Serpent. De film opende tegelijk …
Lees meer
Patser
Je kunt deze Vlaamse film zien als een: a) totale rip-off van zowat elke misdaadfilm die je maar kunt bedenken, of een b) heerlijke ode aan zowat elke misdaadfilm die je maar kunt bedenken. Ik hou het op b). Het is een sport de soms zeer nadrukkelijke en soms ook meer verborgen verwijzingen naar voorgangers als Scarface, Goodfellas, Heat, Mean Streets, Taxi Driver, American Gangster, Training Day of La Haine te ontdekken. En dit in een scenario dat 100% leunt op al die eerdere life-of-crime-voorgangers: jongeren hangen wat rond, willen wat illegale actie, raken verstrikt in de drugshandel, …
Lees meer
Ferry
En zo krijgen de liefhebbers toch meer Ferry, en meer Frank Lammers. Dat dit personage zo weinig screentime kreeg in seizoen 2 van Undercover werd door velen betreurd. Daarom krijgt Lammers hier een complete film om te shinen. Niet dat dit echt tot meer inzicht lijdt in waarom Ferry is zoals hij is: een geharde crimineel in schreeuwerige overhemden en schakelkettingen, die met een zachte tongval en veel gezelligheid de meedogenloosheid zelve is. In deze prequel is hij een hulpje van een Amsterdamse topcrimineel. Voor deze Brink doet hij weliswaar alles maar in die onderdanige rol, gecombineerd met de …
Lees meer
Promising Young Woman
Het ‘rape and revenge’ genre heeft vooral een traditie in de jaren 70 (Bergmans The Virgin Spring is zelfs een heel vroeg voorbeeld) maar laat met films als Baise-moi, Hard Candy en Paul Verhoeven’s Elle zien dat het nog hoogst actueel is. Het genre is ook veranderd. Waar het vroeger vooral ging om de verkrachting zelf en de gruwelijke wraak die daarop volgde, krijgt het hoofdpersonage nu ook een context en wordt er zelfs wat maatschappijkritiek bijgehaald. Ook wordt er vaker een tweeslachtigheid over de motivatie van de wrekende vrouw (of man) geïntroduceerd. Moet dit wel zo? Al blijven …
Lees meer
Slap Shot
Regisseur George Roy Hill maakte samen met Paul Newman (en met Robert Redford) twee enorme hits. Films die je met recht klassiekers kan noemen: Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) en The Sting (1973). Het ligt niet direct aan het ontbreken van Redford maar Slap Shot is wel wat minder geslaagd. In dit comedy-drama is Newman een speler-coach van een ijshockeyteam met weinig talent, weinig ambities en weinig toekomst. Geholpen door een drietal niet al te snuggere maar nogal gewelddadige nieuwe rekruten, besluiten coach en spelers het over een andere boeg te gooien. Als ze dan niet goed zijn …
Lees meer
Sound of Metal
Een kleine film die door alle Oscaraandacht ineens heel groot wordt. Sound of Metal is een heel ander soort film dan Nomadland maar beide zijn kleine producties die in een enorme marketingstorm op de schouders gehesen worden als vaandeldragers van de betere cinema. Terecht overigens. Sterke films met een krachtig en relevant onderwerp en prima acteerwerk. Ruben vormt samen met zijn vriendin Lou het metal duo Blackgammon. Hij drumt, zij zingt. Ze wonen in een RV en reizen zo de VS door, van optreden naar optreden. Dan ineens gaat zijn gehoor achteruit en heel hard ook. Zijn leven komt …
Lees meer
The Invisible Man
Ik schreef ooit een stuk over de Dark Side van Big Tech. Dat is dit ook een beetje maar ook heel anders. De donkere kant zit vooral in de door zijn vriendin geobsedeerde tech-nerd die zijn technische vaardigheden inzet voor verkeerde doeleinden. The Invisible Man is losjes gebaseerd op HG Wells’ gelijknamige boek maar heeft meer overeenkomsten met Paul Verhoevens Hollow Man (waarin Sebastian Caine zijn uitvinding misbruikt) en de thriller Sleeping with the Enemy dan met psychologische thrillers waarin iemand door waanbeelden belaagd wordt. Het begrip gaslighting is hier zeker van toepassing (psychologische manipulatie om iemand zo in …
Lees meer
Crawl
Ik heb ooit een biografie over Don Simpson gelezen, met als titel High Concept. Simpson was als producent, samen met Jerry Bruckheimer, verantwoordelijk voor films als Flashdance, Beverly Hills Cop, Top Gun en Beverly Hills Cop II. Dat boek gaat vooral over Simpson zelf en de volledige focus op geld en succes in Hollywood in de jaren 80, maar de titel slaat op Simpsons voorkeur om films te maken die een simpel concept hebben. Ofwel, een sterk basisidee dat in 1 zin te vatten is (denk ook aan het fameuze Snakes on a Plane). Crawl heeft weinig met Simpson te maken …
Lees meer
The Go-Go’s
Ze waren korte tijd enorm beroemd maar gingen ten onder als gevolg van klassieke bandconflicten als gedoe om geld en enorme druk van buitenaf. In die zin waren The Go-Go’s niet uniek maar hun samenstelling was dat wel. Deze vijf meiden waren de enige all-girl groep die het lukte om met eigen geschreven materiaal en zelf bespeelde instrumenten een album te maken dat op 1 kwam in de Amerikaanse charts. Dat heeft geen enkele band ze sindsdien nagedaan. Al zijn er wel talloze meidengroepen ontstaan, geïnspireerd door dit succesvolle quintet uit LA. Hun debuutalbum Beauty and the Beat (1981) is …
Lees meer
Nomadland
Als Fern (Frances McDormand) tijdens haar nomadische bestaan gaat werken bij Wall Drug komt haar werkelijkheid op een vreemde wijze dichtbij. Ik was namelijk ook in Wall Drug, die enorme drugstore in South-Dakota waar elke passant daar als vanzelf naartoe getrokken wordt. Ook heb ik net als Fern het nabijgelegen Badlands National Park gezien en me verwonderd over de bizarre rotsformaties daar. Nomadland zelf heeft ook een bijzondere reis gemaakt. Van een kleine film door een Chinees-Amerikaanse regisseur en, afgezien van McDormand en David Strathairn (Good Night, and Good Luck, een cast die volledig uit ‘echte mensen’ bestaat. …
Lees meer
Bankier van het verzet
Mijn jaarlijkse oorlogsfilm rond 5 mei kwam ditmaal gewoon op tv. Bankier van het verzet vertelt wederom een verhaal over de Tweede Wereldoorlog, een periode die voor Nederland een onuitputtelijke bron voor boeken en films blijft. En het verhaal hierin is zelfs helemaal nieuw, voor film dan. Dat het nog steeds niet verteld was, zal vooral liggen aan het idee dat bankzaken zich niet lenen voor oorlogsfilms. Het in het geheim verzamelen en uitgeven van geld en dat administreren met oude waardedocumenten, klinkt nou eenmaal niet zo spannend. De film maakt van de bankier in kwestie, Walraven “Wally” van Hall …
Lees meer
Captain Fantastic
Ik denk dat ik ook maar mijn eigen Noam Chomsky dag ga vieren. Ik kon weinig inbrengen tegen de argumenten van vader Ben om de man te eren, zeker als je dat afzet tegen het alternatief volgens zoon Rellian: de Kerstman. Het gezin heeft zich met nog vijf andere kinderen teruggetrokken in de bossen van de Pacific Northwest, ver van de bewoonde wereld in een eigen geschapen paradijs. Moeder Leslie ligt al een tijd in het ziekenhuis maar Ben gaat intussen rigoureus door met de training van de kinderen. Training uit boeken en in de natuur. Van de jacht en …
Lees meer
Howards End
Het getuigt van een zekere ironie dat films als The Bostonians, A Room with a View en Howards End zijn geregisseerd door een Amerikaan (James Ivory), zijn geschreven door een Duits-Poolse joodse vrouw die was getrouwd met een Indiër (Ruth Prawer Jhabvala) en zijn geproduceerd door de Indiër Ismael Merchant. Dat terwijl ze allemaal nostalgisch terugblikken op een Brits verleden waarin klassenverschillen nog volstrekt normaal waren en het Britse rijk nog fier overeind stond. Een boodschap die het goed deed bij het conservatieve Thatcher-regime van die jaren. In filmtheorie bestaat daarvoor de term ‘heritage cinema’, een genre dat hoogtij vierde …
Lees meer
Only the Brave
Het is een feest om veel films te zien en ook gezien te hebben, maar er zit ook een groot nadeel aan. Mijn hoofd zit zo vol met plotlijnen, personages, dialogen en shots dat ik eigenlijk nog zelden verrast wordt. Verhalen en personages worden voorspelbaar omdat ik het al zo vaak heb gezien. In het geval van Only the Brave geldt vooral voor Brendan McDonough, de drugsgebruikende jongeman waar het nooit wat mee zal worden maar die het tegendeel gaat bewijzen. Ook het naar elkaar groeien van de crew (met veel bier en push-ups), het spiegelen van Brendan en teamleider …
Lees meer
Les Misérables
De enige overeenkomst tussen deze versie en het oorspronkelijke boek van Victor Hugo is dat de schrijver is geboren in dezelfde Parijse voorstad als waar de film zich afspeelt: Montfermeil. De miserabelen zijn hier de bewoners van de banlieus, weggestopt in wegrottende torenflats met een minimum aan kansen om daar ooit uit te ontsnappen. De ultieme voorvader is natuurlijk La Haine, waarin de troosteloosheid en kansloosheid al zeer doeltreffend waren geschetst. Waar die film een momentopname was van een niet te specificeren periode, is Les Misérables gebaseerd op de voorstadrellen die Parijs in 2005 in de greep hielden. Waar de …
Lees meer
The Dig
Sutton Hoo. De een zal zeggen ‘huh?’, de ander ziet direct een beeld voor zich van een enorme goudschat die staat te blinken in het British Museum. Sutton Hoo is een plaatsje in de buurt van Ipswich waar in 1938/1939 een opgraving plaats vond die zou resulteren in de grootste archeologische vondst die ooit het licht zag in Groot-Brittannië. In The Dig volg ik die opgraving en de betrokkenheid daarbij van Edith Pretty en Basil Brown. De eerste is de eigenaar van het landgoed met daarop een aantal grote grafheuvels, waarin volgen deze weduwe wel eens iets belangrijks verborgen zou …
Lees meer
The Silence of the Lambs
Het is 30 jaar geleden dat deze serial-killerthriller de bioscopen vol liet lopen. De film maakte een ster van Jodie Foster en, vooral, van Anthony Hopkins. The Silence of the Lambs was, na It Happened One Night en One Flew Over the Cuckoo’s Nest, pas de derde film die de 5 belangrijkste Oscars wist binnen te halen. En dat voor een toch vrij gruwelijke film. Ergens in een tweegesprek tussen de achter tralies zittende Hannibal Lecter en FBI-agente in opleiding Clarice Starling bevraagt de psychopaat/therapeut haar naar de kern van waar het bij Buffalo Bill om draait. Na wat heen …
Lees meer
Bacurau
Deze Braziliaanse film over een afgelegen dorp dat afrekent met een moorddadig stel westerlingen, eindigde hoog in alle jaarlijstjes. Bacurau is een genremix van thriller, sciencefiction, horror en western, besprenkelt met flink wat magische elementen en ook politieke kritiek. Maar behalve het feit dat de film zich afspeelt in de sertão, het ‘achterland’ in noordoost Brazilië, kon ik er niet zoveel origineels in ontdekken. John Carpenter (die hier wel een leuke credit krijgt) deed dit jaren geleden al, en beter. Het doodseskader van schietgrage types, geleid door de immer schmierende Udo Kier, doet eerder lachwekkend dan gevaarlijk aan. Thematisch lijkt …
Lees meer