Tag: film-over-film
Archie
Ik heb een biografie gelezen over Archibald Alec Leach, de Brit van eenvoudige komaf die zijn thuisland al op jonge leeftijd ontvluchtte en zich opwerkte tot acteur onder een nieuwe naam: Cary Grant. In His Girl Friday (de geweldige screwball comedy van Howard Hawks) gebruikte hij zijn echte naam als oneliner, een kwinkslag om te benadrukken dat Cary Grant een personage was dat hij zelf uit had gevonden en waarachter hij zich de rest van zijn leven zou verschuilen. Diep van binnen bleef er echter altijd iets van Leach in hem aanwezig. Zijn vroege jaren van armoede en familieruzies hebben …
Lees meer
Feud: Bette and Joan
Joan Crawford en Bette Davis. Beroemde namen maar ook vergeten namen. In een montage van overleden Hollywoodsterren tijdens de Oscars in 1978 krijgt Joan Crawford 3 seconden schermtijd. Bette Davis kijkt ernaar en constateert dat niets zo vluchtig is als een mensenleven. Zelf zou ze het tot 1989 volhouden maar ook zij is al lang bijgezet in het pantheon van overleden en grotendeels vergeten sterren. Het eerste seizoen van Feud gaat over de rivaliteit van Crawford (Jessica Lange) en Davis (Susan Saradon), specifiek in de periode dat ze samen speelden in Whatever Happened to Baby Jane? Feud is een serie …
Lees meer
Arnold
Voor deze in drie delen gesplitste serie over Arnold Schwarzeneggers leven, moet je in eerste instantie bereid zijn om 3 uur naar die man te kijken. Maar omdat hij zo’n fascinerend leven heeft geleid ben ik dat wel. Ook al is deze docu vooral een verering van Arnold en zijn grote plan om de wereld te veroveren. Dit is een hagiografie, de verbeelding van een mythe. Tegelijkertijd is Arnold vaak ook openhartig en komt hij over als een man die alles bereikt heeft maar ook eenzaam kan zijn. Als jongeman omarmde hij de commerciele Amerikaanse mythe, geholpen door zijn enorme …
Lees meer
The Offer
Deze tiendelige serie over het maken van The Godfather duurt langer dan de speelduur van de drie Godfatherfilms samen. Je zou dus kunnen stellen dat The Offer zichzelf iets te belangrijk vindt. Maar als het met zoveel humor en bravoure wordt gebracht, wie ben ik dan om te klagen? Een natuurgetrouwe weergave van het proces is dit niet helemaal. The Offer is vooral een parade van bijna karikaturale types, met voorop de geweldige Matthew Goode als Paramount executive Robert Evans. Goode praat met het tempo van een mitrailleur en creëert in tien afleveringen een manische versie van de door film …
Lees meer
Mank
Herman J. Mankiewicz behoorde tot wat filmcriticus Pauline Kael in haar beroemde essay Raising Kane de Algonquin-to-Hollywood groep noemde. Cynische New Yorkse literaire types die naar de westkust werden gelokt om scenarioschrijver te worden. Mankiewicz had er al een carriere als briljant publicist en scenarist alsmede notoir gokker en alcoholicus op zitten toen hij door wonderkind Orson Welles gevraagd werd mee te schrijven aan het script van Citizen Kane (1941). Volgens Kael, destijds op het hoogtepunt van haar roem, was Mankiewicz de echte schepper van Welles’ beroemdste film. Inmiddels is wel …
Lees meer
Babylon
John Gilbert, Douglas Fairbanks, Louella Parsons, Clara Bow, Anna May Wong, Josef von Sternberg, Irving Thalberg. Juist omdat ik deze namen ken, zou je kunnen zeggen dat ik niet erg onder de indruk moet zijn van deze hommage aan het eerste gouden tijdperk van de film. Al deze personen komen in een fictieve vorm voor (op Thalberg na) maar erg subtiel gebeurt dat niet. Babylon geeft een beeld van Hollywood in de periode dat het geld niet op kon en de plek bekend stond als magisch, een magneet voor iedere wannabe in het land die beroemd wilde worden. De plot …
Lees meer
Memory: The Origins of Alien
Obsessief. Zo zou je deze duik in de geschiedenis van Ridley Scotts sciencefictionklassieker wel kunnen duiden. De makers zien Alien als een film die niet alleen door schrijvers, acteurs, technici en de regisseur is gemaakt, maar is geboren uit een soort collectief onderbewustzijn. Als een natuurkracht die wel naar buiten MOEST komen, net als de alien uit de buik van Kane. Niet dat er geen individuele sterren zijn te benoemen. Naast het visuele genie Ridley Scott en de meesterlijke HR Giger, die de wereld de xenomorph schonk die zo boordevol met connotaties zit dat er een hele trits films over …
Lees meer
Electric Boogaloo: The Wild, Untold Story of Cannon Films
De term Electric Boogaloo werd destijds gekoppeld aan Breakin’ 2, het vervolg op een eerdere Cannon film over breakdancing. Inmiddels is het ook een benaming voor niet al te beste films en series. Dat wist Mark Hartley natuurlijk ook toen hij deze documentaire over Cannon films en haar fameuze leiderduo maakte. Hartley (ook bekend van Not Quite Hollywood: The Wild, Untold Story of Ozploitation!, duikt in het bizarre universum van de Israëlische neven Menahem Golan en Yoram Globus. Cannon Films bestond al sinds 1967 (en was dankzij de distributie van een serie Zweedse seksfilms ook best succesvol) toen het …
Lees meer
Once Upon a Time in Hollywood
De fijnste Tarantino in jaren. Het lijkt erop dat een setting in LA toch echt het beste losmaakt bij de bijna gepensioneerde regisseur. Pulp Fiction en Jackie Brown zijn de illustere voorgangers en OUATIH kan zich met de laatste zeker meten. PF valt niet meer te overtreffen. Zoals in al zijn latere films weet Tarantino scenes nodeloos op te rekken zonder dat dit veel bijdraagt. Heel storend is het echter ook niet. Er valt nog steeds veel te genieten, zeker op zo’n groot IMAX-scherm als waar ik ‘m op zag. Hij had geld genoeg ter beschikking om het …
Lees meer
Side by Side
Interessante docu over de ontwikkelingen in de digitale cinema, met aandacht voor camera’s maar ook voor montage, colour-coding, after effects, digitale distributie en projectie. Analoge film lijkt ten dode opgeschreven, of toch niet? En als dat zo is, is dat dan erg? Vanaf de opkomst van de eerste DV-cams tot de 4K camera’s van RED en Arri duikt Keanu Reeves (dat was wel even slikken) in de materie. Hij interviewt regisseurs, DP’s, editors en andere professionals en laat, dat is echt een sterk punt van de makers achter de film, believers (met voorop George Lucas, James Cameron en …
Lees meer
8 1/2
Hoewel het een van mijn favoriete genres is, zou je films over het maken van films een sterk staaltje zelfgenoegzaamheid kunnen noemen. Een egoïstische vorm van zelftherapie. Kijk ons eens lekkker belangrijk zijn, wij hebben geen behoefte aan iets anders dan de filmwereld zelf. Toch levert het vaak mooie cinema op, zij het cinema die niet direct geschikt is voor een groot publiek. Een van de grootste zelfbevlekkers daarin, een regisseur die echt alleen aan zichzelf genoeg had, was de Italiaanse regisseur Federico Fellini. Een visionair die zo uniek en gedurfd is dat zijn naam is overgenomen als beschrijvende term …
Lees meer
Hitchcock
De film over het maken van Alfred Hitchcock’s grootste gok maar ook grootste triomf is niet overal goed ontvangen maar ik heb genoten. Dat komt vooral omdat ik al veel van de achtergrond van de regisseur en van Psycho wist. Ik heb twee biografieën en het beroemde boek van Hitchcock en Truffaut gelezen, en ik heb Psycho een keer of 10 gezien schat ik. Waaronder een keer in zo’n 50 etappes omdat ik er in 1994 een essay over heb geschreven waarin ik onderzocht wat de regisseur inzet aan middelen en wat het effect ervan was bij mij als kijker. Overigens gaat …
Lees meer
Argo
Even wat van me afzeiken. Het kan zijn dat ik last had van te hoge verwachtingen maar ik vond Argo toch iets tegenvallen. Het is een Oscarwaardige, moedige en zeer vaardig gemaakte thriller met sterk spel en een foutloos gevoel voor de periode. Ook zijn alle scènes in Teheran voortdurend zwanger van spanning en blijft het de vraag (ondanks dat ik weet hoe het afloopt) of de 6 gegijzelden en hun redder wel heelhuids weg weten te komen. Maar ik vond m niet helemaal in balans en ook de ontsnapping is wel erg cliffhangerig en to good to be true. Het einde …
Lees meer
Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff
Prima docu over een man die als vierjarige in 1918 in de cinema begon, zich opwerkte tot camera-assistent en uiteindelijk director of photography, een periode actief was als regisseur, zich daarna weer concentreerde op zijn camerawerk en die bij aanvang van de film nog actief is, ruim 90 jaar oud. Jack Cardiff overleed in 2009 en deze film is een mooi tribute aan zijn legendarische status. Cameraman ontkomt niet aan de talking heads, maar dat past hier prima. Acteurs en regisseurs die met hem hebben samengewerkt blikken terug en zijn unaniem van mening dat Cardiff een zeer aimabel mens is/was, …
Lees meer
The Stunt Man
Actie, avontuur, comedy, drama, suspense, satire, romantiek. The Stunt Man van Richard Rush is het allemaal, en dat is zowel een zegen als een vloek. De film biedt veel en op veel fronten, maar overtuigt daardoor niet op die individuele vlakken. The Stunt Man is nog het best te omschrijven als een existentiële actiekomedie, en dat is een genre waar maar een beperkte doelgroep voor is. Oppervlakkig gezien is het een zwarte komedie over een man die op de vlucht is en onderdak vindt op een filmset. Maar evenzogoed exploreert Rush thema’s als realiteit versus illusie, de drang om iemand …
Lees meer
Ich brauche Liebe! Retrospectief Klaus Kinski
Van woensdag 10 tot en met zondag 4 april besteden Melkweg Cinema en Melkweg Galerie, via een retrospectief van 21 films en twee exposities, uitgebreid aandacht aan aan een van de meest excentrieke en kleurrijke persoonlijkheden in de filmgeschiedenis: Klaus Kinski (1926-1991). Toen Klaus Kinski zijn autobiografie in 1988 publiceerde, gaf hij die als titel mee Ich brauche Liebe. Al snel brak er een copyrightgevecht uit tussen de internationale uitgever Random House en de West-Duitse, Heyne. Het resultaat was dat het boek een jaar later van de markt werd teruggetrokken, waardoor het een van de meest gestolen boeken uit openbare …
Lees meer
For the Love of Movies: The Story of American Film Criticism
Gezien tijdens het symposium F voor Filmkritiek in het Filmhuis Den Haag. For the Love of Movies vertelt het verhaal van de Amerikaanse filmkritiek, een verhaal dat een jaar of 10 na de introductie van de film begon. Best een interessante documentaire, maar niet voor deze doelgroep. Die weten daar immers al alles van af, lijk mij. Aan de andere kant was het wel leuk om alle namen eens voorbij te zien komen, zoals: Manny Farber, James Agee, Andrew Sarris (hierboven), Lees meer
Not Quite Hollywood
Erg leuke documentaire over opkomst en ondergang van de Australische genrecinema, de zogenaamde ozploitation. Het blijkt dat er veel meer films down under gemaakt zijn dan alleen die van Peter Weir, Nicolas Roeg en George Miller (Mad Max). Dat we er hier niet veel van weten is overigens niet zo gek. Het meeste is echt bagger. Maar dat maakt het kijken naar deze docu alleen maar leuker. De borsten en billen vliegen je om de oren, en het bloed …
Lees meer