Filmdagboek
Pagina 10/43
Ford v Ferrari
Het is aan de ene kant wonderlijk dat dit verhaal nooit eerder is verfilmd en tegelijk ook weer niet. De poging in 1965 van autofabrikant Ford om te proberen Ferrari van de troon der 24 uur van Le Mans te stoten, is een prachtig voorbeeld van ‘de onmogelijke strijd’. En against all odds verhalen die tot winst van de underdog leiden, doen het nu eenmaal uitstekend in film. Maar het feit dat deze sportieve race zich in de autosport afspeelt, is ook direct de verklaring waarom het er niet eerder van kwam. Ondanks de hoge snelheden en de fraaie manoeuvres …
Lees meer
Downsizing
De uitvinding die centraal staat in Downsizing is schitterend in zijn eenvoud. Iedereen krimpen tot een paar centimeter en alle problemen zijn opgelost. Maar natuurlijk loopt toch alles anders en is de gekrompen mens ook op dat formaat nog steeds bekrompen. Zoals in alle films van Alexander Payne is de held een lief en zachtmoedig maar ook tragisch en onbeholpen figuur. De film zelf is dat ook. Er valt veel te genieten, zeker in de eerste helft. Het is indrukwekkend hoe de miniwereld tot leven wordt gewekt, vooral de transformatie zelf. Maar Payne raakt de draad wat kwijt als Matt …
Lees meer
Good Time
Ik zag overal goede berichten over Uncut Gems maar voordat ik die ga zien wil ik eerst even weten wat de broers Benny en Josh Safdie hiervoor gemaakt hebben. In Good Time beleven de broers Connie en Nick Nikas een bizarre nacht na een misgelopen bankoverval. Nick is geestelijk gehandicapt en een makkelijke prooi voor de politie. Hij verdwijnt de gevangenis in en wordt vandaaruit, na een incident, weer het ziekenhuis ingeslagen. Nick hoort ervan en is de rest van de nacht bezig om geld te verzamelen voor zijn borg en onderneemt tegelijkertijd pogingen om zijn broer uit het …
Lees meer
Parasite
Dat die Koreanen best aardige films konden maken wist elke filmliefhebber eigenlijk wel. Maar het duurde even voordat de gemiddelde Amerikaan dat door had. Parasite, dat een geraffineerde mix biedt van klassenstrijd en cutting edge architectuur, wint de Oscar voor beste film. Dat is toch wel erg bijzonder, ondanks die lange traditie die de Zuid-Koreaanse cinema al heeft. Die cinema, met regisseur Bong Joon-Hoo als stralend en commercieel uithangbord, is gespecialiseerd in het jezelf nou juist niet houden aan genreconventies. Er is drama, er is humor, er is spanning, er is horror, er is geweld, er is liefde. Dat …
Lees meer
Joker
Het valt niet mee om Joker met een open blik te bekijken. Er is nogal veel te doen geweest rondom deze vreemde tak aan de superheldenboom. Nou ja, superhelden. Het universum van Batnam nam altijd al een bijzondere plaats in tussen alle superkrachten in het pantheon. Net als Peter Parker is Bruce Wayne een gewone man met uitzonderlijke gadgets. Waar Parker zijn kunsten vertoont in New York doet Batman dat in Gotham City, een dystopische versie van NY. Een superstad waarin alles net wat uitvergroot is. Van de opulente rijkdom van vader en zoon Wayne aan de ene kant, tot …
Lees meer
IFFR 2020
Ik heb deze 8 gezien. Het was een beter jaar qua kwantiteit, maar de kwaliteit viel tegen. First Love, de laatste telg van veelfilmer Miike Takashi, was de beste. En dat zegt wel wat. Nou ja, True History of the Kelly Gangwas de beste, maar ik heb flinke delen gemist omdat ik in slaap viel. Cageman is mooi maar had een erg slechte print. Een film uit 1993 over letterlijk in kooien wonende mannen in Hongkong. The Perfect Candidate is best ok, over een vrouwelijke arts in Saoedi-Arabië die besluit zich verkiesbaar te stellen als lokaal raadslid. About Endlessness, de …
Lees meer
Ad Astra
Heart of Darkness en Apocalypse Now (de verfilming daarvan) zijn direct in het oog springende referenties bij deze contemplatieve SF-film van James Gray. De zoektocht naar een leider die al dan niet gek is geworden aan de randen van de menselijke beschaving. Waar die randen in de voorbeelden diep in de jungle liggen, is dat hier diep in de ruimte. De ringen van Neptunus om precies te zijn. Maar waar het gevaar vooral toeneemt als Marlow/Willard die grens bereikt en Kurtz vindt, vormt het treffen tussen vader en zoon McBride hier eerder een anticlimax. Heel erg is dat niet. Ad …
Lees meer
The Irishman
Een elegie. Ik moest steeds aan dat woord denken, Een drieëneenhalf uur durende klaagzang over en ode aan een verdwenen tijdperk. Martin Scorsese sluit een tijdperk af met The Irishman. Ten eerste dat van hemzelf. Het zal niet zijn laatste film zijn, maar het is waarschijnlijk wel de laatste keer dat hij zo uit kan pakken met een film over een thema, een wereld en een tijdperk die hem zo aan het hart liggen. Hetzelfde geldt voor de drie hoofdrolspelers. DeNiro, Pesci en Pacino zijn acteurs die iconen zijn van de maffia- en crimefilms zoals we die kennen. Acteurs van …
Lees meer
Der Goldene Handschuh
Horror, wansmaak, freaks, zweet, kots, pis, een geweldsorgie, de hel op aarde. Der Goldene Handschuh zet de duimschroeven aan bij de verbouwereerde kijker. Maar de film zit ook vol humor. Van de wrange soort, dat wel. De personages die in het Hamburg van de jaren 70 rondscharrelen en zich vol gieten met drank waar en wanneer het maar kan, zijn stuk voor stuk deerniswekkend. Rainer Werner Fassbinder, maar dan op standje 10. Het doet vaak pijn aan ogen en oren, maar wie goed z’n best doet kan een parel ontwaren temidden van alle ellende.
Lees meer
Killer Joe
Een laatste salvo van regisseur William Friedkin, deze pikzwarte en keiharde killercomedie met een fantastische Matthew McConaughey in de hoofdrol. Killer Joe is een verfilming van het gelijknamige toneelstuk van Tracy Letts, de scenarioschrijver en acteur wiens toneelstuk Bug in 2007 ook is verfilmd door Friedkin. McConaughey is Joe, een detective die bijklust als huurmoordenaar. Hij wordt ingehuurd door een niet al te slimme familie die wat verzekeringsgeld hoopt op te strijken door de ex-vrouw van Ansel (een heerlijk droge Thomas Haden Church) om te brengen. Joe wil zijn geld echter vooraf. Hij dreigt de klus af te zeggen, …
Lees meer
Dunkirk
Het oorlogsgeweld is in Dunkirk voortdurend te horen maar toch blijft het nogal op afstand. Het strand is hier een gevangenis die is voorzien van muren in de vorm van Duitse troepen die langzaam dichterbij komen. Het is ver verwijderd van de hel zoals die in Saving Private Ryan te zien was. Christopher Nolan maakte een oorlogsfilm zonder vijand waarin het drama zich langzaam ontvouwt. Een enkel bootje met drie opvarenden en een enkel Brits jachtvliegtuig dat over de zee scheert, markeren de overlevingsstrijd daaronder. De evacuatie van ruim driehonderdduizend Engelse militairen uit de Noord-Franse havenstad Dunkerque was een van …
Lees meer
Velvet Buzzsaw
Leuke titel, niet al te beste film. Ik heb m vooral gekeken vanwege de omgeving waarin deze horrorsatire zich afspeelt: de kunstscene in LA. En omdat de regisseur Dan Gilroy en hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal eerder samen Nightcrawler maakten. In VB wordt een net overleden en tot dan toe onbekende kunstenaar ontdekt en binnen no time enorm gehyped. Zijn geest neemt wraak op de kunstcritici, kunstkopers en kunstdealers die allemaal ineens goud zien blinken. Visueel is het allemaal prima in orde. De kunst spettert van het doek, net als het bloed. Maar er ontbreekt venijn in het script en de …
Lees meer
John McEnroe: In the Realm of Perfection
In deze schitterende filosofische docu wordt John McEnroe geportretteerd als een eenzaam genie, een onbegrepen tennismeester die elke tegenstander zijn wil oplegt terwijl hij door de scheidsrechter, fotografen, cameramensen, lijnrechters en het publiek voortdurend wordt tegengewerkt. Tijdens Roland Garros 1984, toen McEnroe op zijn best was maar na een lange vijfsetter tegen Ivan Lendl toch verloor, wordt hij op camera vastgelegd door Gil de Kermadec. Deze technisch directeur van de Franse tennisbond was geobsedeerd door de Amerikaan die begin jaren tachtig het mannentennis domineerde. Hij filmde zijn verrichtingen om – liefst in slow motion – de bewegingen te analyseren. Dat …
Lees meer
The King
The Battle of Agincourt. Een slag uit de geschiedenisboeken waarvan ik de naam wel kende maar de achtergrond niet. Agincourt is Frans en de slag wordt vaak in het Engels geduid. Dat moet welhaast betekenen dat de Engelsen gewonnen hebben van de Fransen. Waarschijnlijk tegen alle verwachtingen in, anders had de naam ons nu waarschijnlijk niets meer gezegd. En jawel: op 25 oktober 1415 versloeg koning Henry V met een klein leger het veel grotere Franse leger. Na een lange mars door Normandië, een beleg dat veel te lang had geduurd, manschappen die aan dysenterie leden en op een terrein …
Lees meer
One False Move
In One False Move vlucht een trio dat een paar gruwelijke moorden heeft gepleegd in LA naar het plaatsje Star City in Arkansas. Dat gaat uiteraard mis. Ik ben altijd op zoek naar pareltjes en deze dook op in een aantal lijstjes die ik online tegen kwam. Ook de review in de Time Out filmbijbel is lovend. De verwachtingen waren dan ook hoog. Toch vond ik m een beetje tegenvallen. Dat komt vooral door het ontbreken van achtergrond of motivatie bij de ‘bad guys’, de gezochte samenstelling van dat trio en de versimpelde weergave van het contrast tussen de city …
Lees meer
Niemand in de stad
Voor zijn speelfilmdebuut (gebaseerd op het boek van Philip Huff) gebruikt documentairemaker Michiel van Erp een onderwerp dat niet bepaald origineel is: het conflict tussen vader en zoon. Het start met studentengebral in het Amsterdamse Studentencorps, met veel seks en drugs. Maar vrienden Philip, Matt en Jacob kampen eigenlijk meer met vader-issues. Het dispuut is voor hen geen moshpit maar een veilig pantser, waar verantwoordelijkheid buiten de deur blijft. Vandaaruit vindt de worsteling plaats met familie en identiteit, liefde en vriendschap. Alle drie de jongens zijn, fysiek of emotioneel, in de steek gelaten door hun vaders. Zelf willen ze het …
Lees meer
Gräns
Origineel sprookje over de heel goed ruikende Tina die duidelijk niet helemaal op haar plaats in de samenleving met haar uiterlijk van een Neanderthaler. Ze werkt als grenswacht ergens tussen Zweden en Noorwegen en ze is zo gevoelig dat ze het merkt als mensen een schuldgevoel hebben of iets te verbergen. Als de verdacht uitziende Vore haar passeert, worden haar vaardigheden voor het eerst uitgedaagd. De twee vinden elkaar en dat is het begin van een bizarre liefdesgeschiedenis. Gräns is een vervreemdende film omdat de hoofdpersonages duidelijk niet helemaal in deze wereld passen maar waarom precies niet wordt lang in …
Lees meer
Avengers: Endgame
Natuurlijk moest ik dan ook de laatste zien, de succesvolste film ooit aan de box-office. Meer van hetzelfde en ik ben het wel een beetje met Martin Scorsese eens als die zegt dat comicbookfilms als deze een doodlopende weg zijn en eigenlijk niet eens films te noemen zijn. Het zijn spektakelstukken waarin een eigenzinnig verhaal, een verrassende cameravoering, een stijlvolle montage en goed acteerwerk plaats gemaakt hebben voor een soort megabattle vol bizarre types. Endgame rondt de boel met een daverende explosie af. Het was leuk maar kunnen we nu weer allemaal terug naar een leeg papier en een goed …
Lees meer
Once Upon a Time in Hollywood
De fijnste Tarantino in jaren. Het lijkt erop dat een setting in LA toch echt het beste losmaakt bij de bijna gepensioneerde regisseur. Pulp Fiction en Jackie Brown zijn de illustere voorgangers en OUATIH kan zich met de laatste zeker meten. PF valt niet meer te overtreffen. Zoals in al zijn latere films weet Tarantino scenes nodeloos op te rekken zonder dat dit veel bijdraagt. Heel storend is het echter ook niet. Er valt nog steeds veel te genieten, zeker op zo’n groot IMAX-scherm als waar ik ‘m op zag. Hij had geld genoeg ter beschikking om het …
Lees meer
Vice
Net als Darkest Hour het stervehikel was voor Gary Oldman, is Vice dat voor Christian Bale. Oscarmateriaal dit. Niet dat het de beste rollen van hun leven zijn, maar biografische films doen het nou eenmaal goed bij de gouden beeldjes. Maar waar Oldman won, moest Bale de prijs laten aan Rami Malek. Bij beide mannen staat er natuurlijk een sterke vrouw achter de ambities. Maar waar bij Churchill de ambitie altijd aanwezig was, moest die bij Dick Cheney wel even aangewakkerd worden. Maar als Dick eenmaal van de macht geproefd heeft, weet hij van geen ophouden. Als politiek …
Lees meer
Midsommar
Een horrorfilm die zich grotendeels overdag en in de volle zon afspeelt, is dat nog horror? Dat ligt aan de definitie. Heel spannend is Midsommar niet en heel eng ook niet. Maar hij grijpt je wel bij de keel en veroorzaakt een voortdurend schuiven op je stoel. Regisseur Ari Aster trok vorig jaar al flink de aandacht met Hereditary en deze film is een opvolger met veel elementen die Aster nu al een heel herkenbare filmer maken. Hij is uit op een ‘wow’ en ‘ojee’ gevoel, niet zozeer op afgrijzen. Beide films zijn te zien als folk horror (denk …
Lees meer
The Apartment
In het enorme kantoor van verzekeringsmaatschappij Consolidated Life Insurance Company in New York slijt C.C. ‘Buddy’ Baxter zijn dagen. Baxter is vrijgezel en heeft weinig anders dan zijn werk. Desondanks heeft hij geen grote ambities. Hij vindt het eigenlijk wel prima zo. Toch is er iets dan hem af doet wijken van al die andere kantoorslaven. Als bachelor heeft hij niemand om rekening mee te houden en laat hij nou net een apartement aan de Upper West Side hebben. Reuze interessant. Een aantal managers boven hem hebben hem daarom voor hun karretje gespannen. Als zij nou zijn appartement tijdelijk mogen lenen voor …
Lees meer
Upgrade
Hij lijkt qua styling wel wat op Ex Machina en qua concept op Robocop, maar ondanks de titel haalt deze film het niet bij de voorbeelden. Of het een budgetkwestie is of een artistieke keuze is de vraag, maar Upgrade oogt nogal kaal. Bij EM hebben ze dat opgelost door alles zoveel mogelijk ondergronds te doen en het budget in goed ogende maar minimale effects te stoppen. Hier wordt dat niet gedaan en in een aantal gevallen wreekt zich dat. Daarnaast is het verhaal van de coole retroman die opeens hulpbehoevend wordt in een door autonome apparaten geregeerde wereld, …
Lees meer
The Beach Bum
The Big Lebowski is het net niet, maar deze beach bum komt een heel eind. Waar Lebowski zichzelf half onder zeil hield met White Russians doet deze Moondog (Matthew McConaughey) dat met elke vorm van drugs die hij kan vinden. Verder doet hij weinig. Die lifestyle kan hij vol houden omdat hij een rijke vrouw heeft. Daar zit een ander duidelijk verschil met Lebowski. Het is moeilijk om mee te leven met een type als Moondog maar door het sterke spel van McConaughey en de losse regie van Harmony Korine lukt dat toch. De boodschap van de film (in het …
Lees meer