Heart of Darkness en Apocalypse Now, de verfilming daarvan, zijn direct in het oog springende referenties bij deze contemplatieve SF-film van James Gray. De zoektocht naar een leider die al dan niet gek is geworden aan de randen van de menselijke beschaving. Waar die randen in de voorbeelden diep in de jungle liggen, is dat hier diep in de ruimte. De ringen van Neptunus om precies te zijn. Maar waar het gevaar vooral toeneemt als Marlow/Willard die grens bereikt en Kurtz vindt, vormt het treffen tussen vader en zoon McBride hier eerder een anticlimax.

Heel erg is dat niet. Ad Astra gaat vooral om de reis. Roy McBride merkt op dat de mensheid er weliswaar in slaagt om de ruimte te veroveren, maar dat het resultaat daarvan vooral entertainment, commercie en banaliteit zijn. In de film wordt ruimtereizen als een feit getoond. Niet zonder gevaar overigens. Hier komt dat van ruimtepiraten, uit de hand gelopen experimenten en het altijd aanwezige gevaar van de elementen. Daar komt een gevaar bij in de vorm van door mensen veroorzaakte elektrische stormen.

Het grootse probleem van Ad Astra is de rol van Brad Pitt. Hij acteert echt heel goed maar Roy McBride is zo’n flegmatiek en beheerst type dat het moeilijk is met hem mee te voelen. Zoals in een vroege scene wordt vastgesteld, gaat zijn hartslag nooit boven 80. Zelfs niet als hij honderden kilometers naar beneden tuimelt, nadat hij door een elektrische storm van het ruimtestation is geslingerd. Spannend wordt het nooit, Roy redt zich wel. Dat gebrek aan emotionaliteit schijnt voor de NASA juist een voordeel te zijn lees ik op Wikipedia, maar de filmkijker wil ook wat.

Als je daaraan voorbij kan kijken dan valt er veel te genieten. De film ziet er schitterend uit. Van 2001-achtige ruimteshots die de de oneindigheid, de stilte en de nietigheid van de mens benadrukken. Net zo 2001-achtige shots van raketten, voertuigen en andere pods die het ruimtereizen bijna een formaliteit maken. Tot de spectaculaire maanshots waarin aardedonker en helderwit om aandacht schreeuwen, doorklieft door voortrazende buggies.