Filmdagboek
Pagina 12/43
Okja
De groeiende wereldbevolking, de toenemende welvaart én een nauwelijks afnemende vleesconsumptie brengen multinational The Mirando Corporation op het idee om een genetisch gemanipuleerd supervarken te ontwikkelen. Directeur Lucy Mirando (Tilda Swinton) liegt de wereld voor dat het supervarken een biologisch, niet-gemanipuleerd dier is. De varkens, een soort kruising met een nijlpaard, zijn superschattig en het opeten ervan botst nogal met dat beeld. Daarom heeft Mirando een wedstrijd uitgeschreven waarin fokkers overal in de wereld het beste supervarken groot moeten zien te brengen. De winnaar krijgt een prijs in New York. Okja is het resultaat van een Koreaanse fokker, diep verstopt …
Lees meer
Der Fan
Met dank aan George. Hij raadde me deze vrij obscure film, ik had er althans nog niet van gehoord, aan. Een horrorfilm volgens de diverse filmsites maar dat geldt dan alleen voor de eindscènes. En dan nog zijn die heel clean en is er nauwelijks bloed en nauwelijks echte spanning. Der Fan is vooral heel sfeervol en minimal. Désirée Nosbusch is de 16-jarige Simone, een meisje dat fan is van een popzanger. Daarvan zijn er heel veel maar toch is ze ook heel anders. Zo geobsedeerd door deze ‘R’ als zij is, is er geen een. Het eerste uur van …
Lees meer
Molly’s Game
In een aantal tijdspannes vertelt Aaron Sorkin (scenarist van oa The Social Network en Steve Jobs) het verhaal van Molly Bloom. Nee, niet die van James Joyce, maar die uit Loveland (Colorado). Het is een verfilming van haar boek Molly’s Game: The True Story of the 26-Year-Old Woman Behind the Most Exclusive, High-Stakes Underground Poker Game in the World. Die titel zegt direct waar het op staat. Molly was een succesvol freestyle skiër maar na een ongeval tijdens een kwalificatie moest ze noodgedwongen stoppen. Ze verhuist naar LA en belandt daar in een bizarre wereld van zeer rijke …
Lees meer
Borg vs. McEnroe
Ik heb John McEnroe altijd verreweg de interessantste tennisser gevonden maar deze film maakt een duidelijk statement dat Bjorn Borg niet de saaie robot is waarvoor hij zo vaak is versleten. Sterker nog, in zijn jonge jaren was hij net zo’n heethoofd als McEnroe. Hij wordt zelfs uit de jeugdcompetitie geschopt, maar dan neemt Lennart Bergelin (Stellan Skarsgård), coach van het Zweedse Davis Cup-team, hem onder zijn hoede en leert hem langzaam alle emoties uit zijn spel te halen. Hij wordt het ijskonijn, een speler die nooit iets laat zien van zijn emoties, en wint alles wat er te winnen …
Lees meer
American Made
Based on true story staat er tijdens de opening titles. Dat is net zoiets als de tagline This is a true story bij Fargo. American Made vertelt zo’n bizar verhaal dat er wel delen verzonnen moeten zijn. Maar het meeste niet denk ik. De periode die in de film aan bod komt, 1978-1986, vormde een dieptepunt in de Amerikaanse rol in Midden- en Zuid-Amerika en de drugsexplosie die mede daardoor het gevolg was. De CIA had bedacht dat de Sandinistas in Nicaragua gestopt moesten worden, dat waren immers communisten. Dus steunden ze de Contra’s, een samengesteld zootje huurlingen die …
Lees meer
Darkest Hour
Dit is de film van Gary Oldman. Alles draait om zijn vertolking van Winston Churchill, de man die in begindagen van WOII uit het politieke slop gehaald werd om de tirannie van de Nazi’s te weerstaan. Churchill wist dat het zijn finest hour zou kunnen worden in wat voor de wereld de darkest times waren. Door de manier waarop Oldman hem portretteert, als een van pretoogjes voorziene raspoliticus die opleeft bij tegenslagen, laveert Darkest Hour voortdurend tussen drama en ironie. Voor de rol van Oldman zelf is dat prima, al weet ik niet in hoeverre Churchill echt zo’n ondeugd was …
Lees meer
The Square
De wereld van de moderne kunst is een makkelijk doelwit voor satire. De pretenties en wollige taal vragen om erom geridiculiseerd te worden. In de openingsscène van The Square wordt de Zweedse museumdirecteur Christian (Claes Bang) geïnterviewd door Amerikaanse journaliste Anne (Elizabeth Moss). Zij stelt hem juist die vraag: wat betekenen die wazige teksten over zijn tentoonstelling nou eigenlijk? Maar Christian blijft schermen met termen als ’topos’ en ‘mega-expositie’. Maar regisseur Ruben Östlund laat het niet bij grappen over de kunstwereld. Hij laat zien hoe de elite losgeweekt is van de maatschappij en hun moraal en mededogen heeft uitbesteed. Östlund …
Lees meer
The Post
Het is een Steven Spielberg film dus kun je een degelijk, goedgemaakt, goed geacteerd, goed aangekleed, goed gefilmd en goed gescript resultaat verwachten. Klinkt saai wellicht maar dat is het toch eigenlijk nooit bij hem. Zeker niet met dit bronmateriaal. Ik ken de Washington Post vooral van de onthulling van Watergate door Woodward en Bernstein, maar een paar jaar daarvoor werd de eerste stap naar de journalistieke Olympus al gezet. In navolging van grote broer The New York Times publiceerde de Post in 1971 diverse artikelen die gebaseerd waren op de beruchte Pentagon Papers. Dit enorm gedetailleerde verslag van …
Lees meer
I, Tonya
Het is toch wel ironisch dat iedereen Tonya Harding kent, als 8e geëindigd op de OS van 1994 in Lillehammer, en niemand nog weet wie er goud, zilver en brons wonnen. Het schandaal rond de aanval op Hardings concurrent Nancy Kerrigan en de mogelijke rol daarin van Harding was gigantisch en bracht het kunstschaatsen ineens een rol op het wereldtoneel. Margot Robbie is een sensatie als white trash Tonya, een meisje dat niet past in de van engeltjes in bontjasjes voorziene kunstschaatsidylle. De film heeft terecht vooral aandacht voor het moeizame leven van Harding, niet zozeer het schaatsen zelf. Als …
Lees meer
Star Wars: The Last Jedi
Het is niet helemaal eerlijk maar na het zien van Blade Runner 2049 gisteren voelt Star Wars: The Last Jedi als een wat kinderachtige film die van climax naar climax rent. Maar Star Wars films leven in een eigen universum waarin Dark Forces, Evil Empires en First Orders voortdurend de macht dreigen te grijpen in The Universe, maar daar steeds op het laatste moment niet in slagen door tegenwerking van een handvol Rebels en Jedi’s, cq de Resistance. Zoals een goed gezegde luidt; laat alle logica los, schakel je denkvermogens uit en duik diep in The Force. Star Wars: …
Lees meer
Blade Runner 2049
Fenomenaal. Ik moet bekennen dat ik wat sceptisch was, ondanks mijn waardering voor regisseur Denis Villeneuve. Hij moest opboksen tegen een film met een mythische status waarbij alle bewonderaars met argusogen de vorderingen van zijn sequel zouden volgen. Zelfs toen ik de juichende recensies las had ik nog twijfels. Zou het niet slechts een prachtig vormgegeven film zijn zonder inhoud? Nee dus. Blade Runner 2049 slaagt erin het origineel op talloze fronten aan te vullen en te verdiepen. Het briljante van dit vervolg is dat de verhaallijn van het origineel op intelligente wijze is geïntegreerd maar dat deze film tegelijkertijd volledig …
Lees meer
Spider-Man: Homecoming
Afgelopen week stond er een stuk in de Volkskrant over het Marvel Cinematic Universe. Het grote plan van producent Kevin Feige begon in 2007 toen hij werd aangesteld als hoofd productie bij Marvel. Hij was al eerder als co-producent mede-verantwoordelijk voor films als X-men, X2, Hulk en Daredevil maar hij had grotere plannen. Feige wilde alle superheldenfilms die Marvel uit zou brengen aan elkaar koppelen door personages in meerdere films terug te laten keren en te alterneren tussen bijrollen en hoofdrollen. In de Avengers films zouden ze dan allemaal zitten. Het was een megalomaan plan maar 10 jaar …
Lees meer
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Toffe film. Martin McDonagh (In Bruges) is een meester in het mengen van drama en humor. Het drama is duidelijk: de dochter van Mildred Hayes (Frances McDormand) is verkracht en vermoord. Maanden geleden al maar van de moordenaar nog geen spoor. Tijd voor een drastische stap: ze huurt ruimte op de drie reclameborden die al jaren staan weg te rotten op een nauwelijks gebruikte invalsweg van Ebbing. Daarop komt een boodschap gericht aan het hoofd van de politie, William Willoughby (Woody Harrelson). ‘Komt er nog wat van?’ Vervolgens loopt dit verhaal natuurlijk uit de hand, op een manier zoals …
Lees meer
Brimstone
Martin Koolhoven heeft er jaren aan gewerkt dus ik mag er ook wel wat langer over doen voordat ik zijn magnum opus ga bekijken. Het is een helletocht van een film. Een soort kruising tussen The Night of the Hunter, Pale Rider en The Witch. Revelation, Exodus, Genesis en Retribution, zo heten de hoofdstukken die op niet-chronologische wijze verteld worden. Een prachtige zet van Koolhoven want daardoor krijgt The Reverend (een huiveringwekkende maar schitterende rol van Guy Pearce) echt dat bovennatuurlijke mee. Hij is als een demon die het leven van Liz tot een hel wil maken. De film …
Lees meer
Thor Ragnarok
Deze nieuwe Thor-film lijkt veel meer een spinoff van Guardians of the Galaxy dan van The Avengers of andere films uit het Marvel Cinematic Universe. Dat komt omdat Thor Ragnarok eenzelfde soort over the top humor en ironie heeft als de 2 Guardian films. Dat begint al met de grappige openingsscène en dat houdt niet meer op. Chris Hemsworth is prima als Thor en hij krijgt hier ook wat meer ruimte om grappig te zijn. Maar het zijn toch vooral de bijrollen die indruk maken, met voorop Tom Hiddleston (Loki), Mark Ruffalo (Hulk) en vooral Jeff Goldblum …
Lees meer
Baby Driver
Qua muziek en choreografie zit het wel goed. Baby Driver opent met een bankoverval op de beat van de Jon Spencer Blues Explosion. Bellbottoms knalt van het scherm af terwijl de zwijgende baby met hoofdtelefoon op het verloop van de gebeurtenissen volgt. Als zijn bendegenoten in zijn auto stappen, volgt een spectaculaire auto-achtervolging die je naar adem doet happen. Eigenlijk is dat al het hoogtepunt van de film. Baby Driver is een sterk staaltje style over substance. Waar Drive nog over de privéperikelen van een evenzo zwijgzame chauffeur gaat, is hier echt helemaal geen diepgang te bespeuren. Dat is …
Lees meer
Manchester by the Sea
Het plaatsje heet echt zo. Ik dacht dat die zee er als poëtisch element bij was gehaald maar in deze uithoek van de VS komt het ‘by the sea’ van pas als logische aanvulling op de zo Engels aandoende naam. Net als in Fargo (de film en de serie) ligt er voortdurend een laag sneeuw in Manchester by the Sea. Maar waar die bij Fargo meer een natuurelement is die vooral het isolement benadrukt, is de sneeuw hier een metafoor voor de stugheid van Lee Chandler. Casey Affleck is fenomenaal als de gebroken in zichzelf gekeerde Lee die ineens …
Lees meer
IFFR 2018
1 dag. Dat was het. Maar dan wel een goeie met 5 films. De 31e jan was van tevoren vrij willekeurig gekozen zonder dat ik wist wat er zou draaien. Het resultaat is dan ook wisselend, al sprong er een op voorhand uit vanwege het zwik Oscarnominaties dat Del Toro wist binnen te hengelen. Pororoca Op klaarlichte dag verdwijnt het 5,5 jaar oude dochtertje Maria van Cristina en Tudor Ionescu in een park in Boekarest. Vader let goed op maar toch is ze ineens weg. Als het Cristina niet langer lukt om haar man de schuld niet te geven vertrekt …
Lees meer
Wonder Woman
In een sterk staaltje typecasting speelt de presidentsvrouw en president uit House of Cards, Robin Wright, in Wonder Woman de vrijwel onoverwinnelijke generaal Antiope. Eigenlijk is zij het feministische boegbeeld dat velen zagen in de heldin. Het is wat mij betreft sowieso wat vreemd om Wonder Woman als zodanig te zien, het blijft gewoon een superheldenfilm, maar het is wel een geslaagde. Mooi hoe historische elementen in zo’n fantasyfilm als deze vermengd worden met het verhaal van de Amazones en de zichzelf ontdekkende superheldin. In dit geval is dat WOI, waar het in bijvoorbeeld Captain America: The First …
Lees meer
Mother!
De nieuwe Aronofsky is een film om te haten of om enorm te bewonderen. Er leek geen tussenweg als ik de recensies mocht geloven. Toch ervaar ik dat zelf wel zo. De film bevat alle elementen van een klassieke spookhuishorror en mixt die met wat Rosemary’s Baby. Ik moest ook sterk denken aan de bedelaars uit Luis Bunuel’s Viridiana en de belegeringen uit Night of the Living Dead en Assault on Precinct 13. Maar Aronofsky laat het daar niet bij. Hij trapt steeds harder op het gaspedaal en laat zijn heldin steeds verder afdalen in de hel, tot de apocalyps …
Lees meer
The Shape of Water
De nieuwe Oscargenomineerde en Gouden Leeuw winnende film van Guillermo del Toro. Dat kon niet mis gaan. En dat gebeurde ook niet, al heb ik wel een klein punt van kritiek. Del Toro houdt van freaks, misfits en outcasts. Het is het centrale thema in zijn oeuvre. In dit geval is dat een in Zuid-Amerika gevangen visman die in het Amerika van 1962 naar een geheime onderzoekslocatie wordt gebracht om getest te worden. De andere misfit is een ‘stomme’ (niet-pratende) schoonmaakster die boven een bioscoop woont. Del Toro weet er wel raad mee en hij weet zijn wonderlijke wereld mooi …
Lees meer
Paterson
Heerlijk trage film over buschauffeur Paterson (Adam Driver) die in Paterson New Jersey (jaja) zijn diensten draait. De film volgt hem en zijn vriendin Laura gedurende een week, met nadruk op de vaste momenten in de dag. Regisseur Jim Jarmusch is zo ervaren dat hij inmiddels precies weet hoever hij in dat vertragen kan gaan. Paterson rijdt zijn dagelijkse route, observeert de stad door zijn voorruit en krijgt gesprekken mee die om hem heen plaatsvinden. In zijn spaarzame vrije momenten schrijft hij gedichten over kleine dagelijkse dingen of voorwerpen. Paterson is een film over kleine dingen, het voorbijgaan van de …
Lees meer
Moonlight
‘Wat is een flikker?’, vraagt de stille Chiron aan crackdealer Juan. Die zegt: ‘Een flikker is een woord dat wordt gebruikt om gays een rotgevoel te geven.’ ‘Ben ik een flikker?’, vraagt Chiron dan. ‘Nee’, antwoordt Juan. ‘Je zou best gay kunnen zijn, maar je mag niet toestaan dat iemand je een flikker noemt.’ In deze korte uitwisseling tussen een Afro-Amerikaans jongetje van een jaar of zeven en een stoere net zo zwarte man die zich over deze Chiron ontfermt, zit veel van de kracht van deze film verborgen. Moonlight gaat over de lange moeizame tocht van zelfontdekking en de …
Lees meer
Alien: Covenant
Hij is beter dan Prometheus maar dat komt vooral omdat Ridley Scott zich iets meer in houdt als het gaat om de mythologische en spirituele kant van zijn monstersaga. Scott probeerde in de voorganger met allerlei rare gedachtesprongen en gegoochel met de levenscyclus (maar wie heeft deze monsters dan ooit gecreëerd?) iets diepzinnigs toe te voegen aan wat in de kern gewoon een horrorfilm is. Dat werkte in Prometheus totaal niet voor mij en ook hier staat het de beleving vooral in de weg. De ironie van de saga is dat die begon als een horrorfilm waarin een diepzinnige …
Lees meer