Filmdagboek
Pagina 7/43
Igby Goes Down
Ik was benieuwd wat de voorgeschiedenis was van Kieran Culkin, de sardonische jongste zoon Roman in de superrijke Roy-familie in Succession. Igby Goes Down is zijn eerste ‘volwassen’ rol na zijn kindacteurfilms in de jaren 90. Igby Slocumb blijkt net zo rebels en sardonisch als Roman. Deze zeventienjarige tiener probeert zich te ontworstelen aan zijn rijke, maar overheersende moeder. Hij weet niet wat hij moet met z’n leven en is dus vooral opstandig en irrationeel. Alles zit hem in principe mee, maar dat wil niet zeggen dat hij braaf het pad moet volgen dat voor hem is uitgestippeld. Het …
Lees meer
The Northman
In interviews heeft Robert Eggers gezegd dat hij zich wellicht een beetje vertild heeft aan deze vikingsaga, een variant op Shakespeare’s Hamlet. Groot budget, een flinke cast met een aantal sterren, stevige special effecten en idioot heftige opnames op de meest intense locaties. Daar valt iets voor te zeggen, maar het is bewonderenswaardig hoe hij zijn eigen stijl heeft weten te handhaven. Met Alexander Skarsgaard (Succession, True Blood, The Little Drummer Girl), Nicole Kidman (The Undoing), Claes Bang (The Square), Ethan Hawke (Boyhood), Anya Taylor-Joy (The Queen’s Gambit, Peaky Blinders) en Willem …
Lees meer
Black Widow
Een stukje escapisme is ook mij niet vreemd en op zo’n moment kun je altijd bij het Marvel Cinematic Universe terecht. Daar worden zoveel films gemaakt dat het ondoenlijk is om dat bij te houden, wetende dat de escapismebehoefte ook z’n grenzen kent en dat deze films ook wel erg ‘meer van hetzelfde’ zijn. Maar ik was wel benieuwd naar Black Widow, de eigen film van het gelijknamige personage waarin een tweede vrouw de hoofdrol speelt en die ook is geregisseerd door een vrouw. Wat levert zo’n vrouwelijke driehoek op als je dat combineert met de wetten van het …
Lees meer
Memory: The Origins of Alien
Obsessief. Zo zou je deze duik in de geschiedenis van Ridley Scotts sciencefictionklassieker wel kunnen duiden. De makers zien Alien als een film die niet alleen door schrijvers, acteurs, technici en de regisseur is gemaakt, maar is geboren uit een soort collectief onderbewustzijn. Als een natuurkracht die wel naar buiten MOEST komen, net als de alien uit de buik van Kane. Niet dat er geen individuele sterren zijn te benoemen. Naast het visuele genie Ridley Scott en de meesterlijke HR Giger, die de wereld de xenomorph schonk die zo boordevol met connotaties zit dat er een hele trits films over …
Lees meer
Emperor of the North
Robert Aldrich maakte films die zich concentreren op de meest basale situatie: de mens die probeert te overleven in een vijandig universum. Zijn helden zijn ook tegelijk antihelden; ze zijn gewelddadiger, egocentrischer en cynischer dan de schurken waar ze tegen strijden. Aldrich beheerste alle genres (western, oorlogsfilm, film noir, psychologisch drama, historische spektakelfilms, comedies), maar steeds staat die overlevingsstrijd centraal. Er is een duidelijke moraal, maar die wordt gepresenteerd als iets hogers. De mannen die ‘m nastreven hebben dat hogere nog niet bereikt. En er is een erecode, maar ook die is vaag en kan net zo goed door de …
Lees meer
The Power of the Dog
Het is een sterk staaltje casting om Benedict Cumberbatch een rol te geven als een macho alfaman die iedereen om hem heen in een greep houdt en, in het geval van vrouwen, terroriseert. Als dat de enige kant van zijn persoonlijkheid was dan had de film ook een probleem gehad. Maar is er een andere, verborgen kant. Een kant die niemand mag zien. En als ambigue personage dat een beeld in stand probeert te houden dat op lange termijn onhoudbaar is, voldoet BC uitstekend. The Power of the Dog is in de eerste helft wel een moeilijke zit. Dan is …
Lees meer
The Driver
Kaler kan een film niet zijn. Alle personages hier zijn gepolijste abstracties. De Driver zelf, de Speler (Isabelle Adjani) en de Detective (Bruce Dern) zijn naamloos en hebben geen ander bestaan dan dat van hun professie. De bestuurder rijdt, de speler speelt en de detective jaagt. De bestuurder is goed in zijn werk en duldt niemand die dat niet is; er is weinig anders dat regisseur Walter Hill het publiek wil laten weten over zijn hoofdpersonage. Hill brengt iedereen samen in een plot dat de bestuurder volgt terwijl hij een overval pleegt, er door de detective wordt ingeluisd om bij …
Lees meer
The worst person in the world
Julie (Renate Reinsve) is een jonge vrouw in Oslo van rond de dertig. Haar vroegere volwassen jaren worden oppervlakkig geschetst: een goede studente die medicijnen studeert, daarmee stopt om psychologie te gaan doen, daar weer mee stopt voor fotografie en uiteindelijk een baan neemt in een boekhandel om in haar levensonderhoud te voorzien. Al die professionele omzwervingen dienen echter slechts als achtergrond voor haar romantische escapades. Tijdens haar tijd in de psychologie heeft ze seks met haar professor, tijdens haar studie fotografie verleidt ze een model in haar studio en op een cocktailparty in de kunstwereld ontmoet ze Aksel, een …
Lees meer
The Hand of God
De hand van God is de hand die Maradona hielp te scoren in de WK-kwartfinale 1986 tussen Argentinië en Engeland. Maar het is ook de hand die alles in beweging zet en het spel speelt met de personages in deze persoonlijke terugblik van regisseur Paolo Sorrentino (La Grande Bellezza, Youth) op zijn jaren van adolescentie in Napels. En het is de hand die ervoor zorgt dat de jonge Paolo (en hier zijn alter ego Fabietto Schisa) thuis bleef om de wedstrijd van zijn Napoli, met de godenzoon Maradona, te zien in plaats van met zijn ouders naar hun …
Lees meer
Silent Running
50 jaar geleden verscheen het rapport ‘Grenzen aan de groei’ van de Club van Rome. De centrale boodschap daarin was dat er binnen honderd jaar grote problemen zouden ontstaan door de bevolkingsgroei en de industriële productie als de westerse maatschappij in hetzelfde tempo door bleef consumeren. In 1972 verscheen er ook een film waarin dat schrikbeeld al werkelijkheid is geworden. In Silent Running is er een einde gekomen aan de flora en fauna op aarde en is er een soort Ark van Noach gelanceerd, de USS Valley Forge. Transparante geodetische koepels, bevestigd aan een vloot van commerciële ruimtevrachtschepen, met daarin …
Lees meer
Druk
De mens zou geboren zijn met een half promille alcohol te weinig in het bloed, zo beweert een Noorse wetenschapper. Daarom moet dat tekort elke dag aangevuld worden. Dan ben je meer jezelf: ontspannen maar ook energiek, grappiger en met meer bravoure. Tijdens een etentje met vier vrienden, allemaal leraar aan dezelfde middelbare school, komt dit aan bod en de mannen besluiten om deze theorie eens te gaan testen. Vooral bij Martin (Mads Mikkelsen, die zoals altijd uitstekend is), een uitgebluste docent geschiedenis die vervreemd is geraakt van zijn gezin en van zijn leerlingen, raakt dit besluit een snaar. De …
Lees meer
Don’t Look Up
De discussie rond deze film gaat vooral over de metaforische kwaliteiten ervan. De dreigende ondergang van de aarde ten gevolge van de naderende klimaatramp en in hoeverre de verbeelding daarvan realistisch is. Don’t Look Up is een satire over het einde van de wereld en satire is een tricky subject. Een van de eerste en wellicht de beste is Dr. Strangelove, Stanley Kubrick’s blik op de Koude Oorlog. Kubrick was in eerste instantie niet van plan om een satire te maken, maar hij realiseerde zich dat het onderwerp van tegenover elkaar staande naties met op elkaar gerichte nucleaire wapens …
Lees meer
Blue Steel
Een feministische politiethriller door een regisseuse die vooral lijkt te willen laten zien dat ze toch echt niet onder doet voor haar mannelijke collega’s. Zeker niet voor haar eigen man. Kathryn Bigelow was tijdens het maken van Blue Steel getrouwd met James Cameron, een regisseur die als het over actiefilms gaat op de top van de Olympus stond. Ze had met Near Dark al een prima film gemaakt, maar in het streven naar actiesucces slaagt ze hier nog niet echt. Met Strange Days en later The Hurt Locker en Zero Dark Thirty zou ze zich alsnog bovenop de …
Lees meer
In the Loop
Ik kende Armando Iannucci niet voordat ik The Death of Stalin zag, maar die film noopte mij eens wat verder in zijn carrière te duiken. The Thick of It en Veep (waar hij ook achter zat) heb ik niet gezien en dat gaat waarschijnlijk ook niet gebeuren. Maar een film moet kunnen. In the Loop is zijn speelfilmdebuut (een spin-off van The Thick of It) en alles wat The Death of Stalin zo goed maakt, zit hier al in. Een zwarte komedie over politiek gestuntel tijdens een diplomatieke botsing tussen de UK en de US, waarin incompetente machtswellustelingen besluiten …
Lees meer
De slag om de Schelde
Het moet voor veel Zeeuwen frustrerend zijn geweest dat hun ‘slag’ een stuk minder bekend is dan die bij Arnhem. Operation Market Garden kent iedereen maar de Slag om de Schelde? Geen idee zullen velen zeggen. Deze film doet een dappere en ook wel geslaagde poging om dat euvel te verhelpen. Tegelijk met die in Arnhem werd in de Scheldemond in Zeeland een strijd gevoerd om de haven van Antwerpen bereikbaar te houden voor geallieerde schepen. Paula van der Oest schreef het scenario waarin drie adolescenten centraal staan: Teun (die in het stadhuis van Vlissingen werkt), de Britse piloot William …
Lees meer
All the money in the world
De angst voor het nageslacht. Dat zou je de centrale thematiek kunnen noemen achter dit waargebeurde drama. En hoe groter de rijkdom, des te groter de angst. De rijkdom kon niet groter zijn dan die van J.P Getty, die in de decennia voor zijn dood de rijkste man op aarde was. Wat zullen de kinderen en kleinkinderen doen met het fortuin, zijn ze het wel waard? Getty had grote bedenkingen, al sprak hij zich lovend uit over kleinzoon Paul. Getty had veertien kleinkinderen, maar Paul was de favoriet. Desondanks gaf hij niet thuis toen de zestienjarige John Paul Getty III …
Lees meer
Electric Boogaloo: The Wild, Untold Story of Cannon Films
De term Electric Boogaloo werd destijds gekoppeld aan Breakin’ 2, het vervolg op een eerdere Cannon film over breakdancing. Inmiddels is het ook een benaming voor niet al te beste films en series. Dat wist Mark Hartley natuurlijk ook toen hij deze documentaire over Cannon films en haar fameuze leiderduo maakte. Hartley (ook bekend van Not Quite Hollywood: The Wild, Untold Story of Ozploitation!, duikt in het bizarre universum van de Israëlische neven Menahem Golan en Yoram Globus. Cannon Films bestond al sinds 1967 (en was dankzij de distributie van een serie Zweedse seksfilms ook best succesvol) toen het …
Lees meer
Brotherhood of the Wolf
Er zijn 20 jaar verstreken sinds de release van Le pacte des loups en ik kan wel vaststellen dat de unieke mix van historisch drama, een vleugje kolonialisme, liefdesgeschiedenis, horror en martial arts, nog steeds net zo uniek is als het destijds al was. Het is geen meesterwerk maar wel een zeer onderhoudend en prachtig gefilmd avonturenverhaal over mythevorming en de strijd tussen de wereldlijke en geestelijke macht. Brotherhood of the Wolf is gebaseerd op de echt gebeurde geschiedenis van het beest van Gévaudan. Dit was waarschijnlijk een zeer grote wolf die tussen 1764 en 1767 tientallen, misschien wel honderden, …
Lees meer
No Time To Die
In het reclameblok voorafgaand aan de nieuwe Bond schenkt Daniel Craig heel beheerst een Heineken in, neemt een slok en zegt: ‘Well worth the wait.’ Of dat geldt voor dat biertje betwijfel ik maar het wachten op de film heeft m misschien nog wel beter gemaakt. Rijper, met een ouder wordende James Bond bij wie het allemaal minder soepel gaat, maar die nog wel wat van zijn trucs beheerst. No Time To Die is een titel die de lading op allerlei manieren dekt en het concept ’tijd’ van meerdere kanten becommentarieert. Bondfilms zullen nooit echt filosofisch worden, maar in dit …
Lees meer
The Death of Stalin
Charlie Chaplin en Ernst Lubitsch wisten al tijdens WOII dat een dictator maar het beste geparodieerd kan worden. The Great Dictator en To Be or Not to Be zijn vroege voorbeelden van een satire over een megalomaan leider van een totalitair regime. Woody Allen deed er met Bananas (over een fictieve Castro-achtige leider) nog een schepje bovenop. Ian McKellen schitterde in Richard III als fictieve fascistische jaren-dertigdictator. Een documentaire als The Autobiography of Nicolae Ceaușescu toont dat het soms niets eens nodig is om grappen te maken of absurde situaties te ensceneren. Het absurdisme ligt daarin voor het oprapen. …
Lees meer
Dune
Met een cynische blik zou je kunnen zeggen dat Denis Villeneuve films maakt die imponeren maar niet emotioneren. Niet dat hij dat laatste niet kan. Zijn doorbraakfilm Incendies en het vervolg Prisoners waren hard rakende drama’s waarin de emoties volop aanwezig waren. Maar sinds Enemy begeeft hij zich op SF terrein en dat is een genre dat zich er slecht voor leent. Maar hij weet die beperking om te zetten in een voordeel. Dune is een epische woestijnstorm die langzaam bezit van je neemt, een ruimte-opera waarin arthouse conventies gefuseerd worden met die van de blockbuster. Dune …
Lees meer
Beats
Ik kwam pas met de Criminal Justice and Public Order Act 1994 in aanraking toen ik Music for the Jilted Generation van The Prodigy kocht. Op de binnenhoes stond namelijk een prachtige tekening van een crowd van ravers die aan de overkant van een ravijn los gaat terwijl de politie machteloos toekijkt. Aanleiding van de wet was een vijf dagen durende rave in Castlemorton Common in 1992. In Nederland konden we wel dansen in een weiland op repetitive beats, al ging dat in de vorm van een festival. Beats speelt zich af in Livingston (Schotland) in 1994, …
Lees meer
The Quick and the Dead
Met een user rating van 6.4 en een metascore (die van critici) van 4.9 op IMDb, zou je op het eerste gezicht spreken van een nogal mislukte film. Maar als je met het juiste oog kijkt naar deze westernpastiche, dan valt er veel te genieten. Toegegeven, Sharon Stone ziet er mooi uit in cowboy outfit, maar heel geloofwaardig is ze niet. Maar het is wel een feest om naar acteurs als Russell Crowe (in zijn eerste Hollywoodfilm), Leonardo DiCaprio (die zijn imago van jong bijdehand ventje mag uitbuiten) en Lance Henriksen te kijken. Maar dit is toch vooral de film …
Lees meer
Oblivion
In 2013 en 2014 maakte Tom Cruise twee opeenvolgende science-fictionfilms. Niet echt iets voor hem, gezien zijn carriere tot dat moment. Met de laatste, Edge of Tomorrow, pakte dat verrassend goed uit. De eerste is wat minder. Dat ligt niet aan het budget overigens. Met 120 miljoen dollar konden de makers flink uitpakken. Dat geld is vooral in de look gestoken. De film ziet er prachtig uit en als kijker is het fijn je mee te laten voeren in een verlaten wereld. Het is 2077. Waar het in Interstellar mis dreigt te gaan, is het hier echt zover. …
Lees meer