Filmdagboek
Pagina 22/43
The Great Escape
Rond 4/5 mei kijk ik altijd naar een oorlogsfilm, maar dit jaar heb ik een beetje vals gespeeld. Schindler’s List stond klaar maar het ondergaan daarvan liet ik bij nader inzien toch aan me voorbijgaan. Het alternatief kun je nauwelijks een oorlogsfilm noemen. Het is vooral een onderhoudend actie-epos met WO II als achtergrond, vergelijkbaar met een krijgsgevangenenfilm als Bridge on the River Kwai. The Great Escape is vooral de show van regisseur en producer John Sturges en de toen immens populaire Steve McQueen. Die laatste kan de hele film nonchalant de ‘Cooler King’ uithangen en lijkt zich niet echt …
Lees meer
Life of Pi
Ik heb het boek van Yann Martel wel gelezen maar dat is jaren geleden. In detail kan ik niet beoordelen wat Ang Lee en scenarist David Magee van het boek hebben bewaard en wat niet. Maar de essentie blijft overeind. Ik kon destijds moeilijk geloven dat een boek dat zich voor tweederde deel afspeelt op een reddingsboot in het midden van de Stille Oceaan, met als enige personages een Indiase jongen en een Bengaalse tijger, kon blijven boeien. Maar net als het boek bewijst de film dat dit geen probleem is. Sterker nog, het is bijna jammer dat er een …
Lees meer
The Lost Weekend
Hoeveel klassiekers kan een mens missen, zelfs als je jezelf een liefhebber noemt? Veel, zo blijkt geregeld. Ik heb al veel films van Billy Wilder gezien maar juist diegene voor wie hij zijn eerste Best Director Oscar kreeg niet. The Lost Weekend is een film over alcoholisme. Een van de eerste. Destijds was de film baanbrekend in het tonen ervan, in een tijd waarin de publieke en medische opinie er nog niet uit was of alcoholisme een ziekte was of een uiting van een gebrek aan zelfbeheersing en karakter. Inmiddels is dat wel anders en er zijn in de decennia …
Lees meer
Django Unchained
Ik ging er eens goed voor zitten. Het plan was echt om de nieuwe Tarantino heel goed te vinden. Een nieuwe film van hem wekt altijd verwachtingen, maar zeker bij deze waren ze hoog. Tarantino haalde zijn inspiratie uit de Italiaanse voorganger uit 1966 maar hij liet zijn verhaal gaan over een slaaf die in een epische zoektocht op zoek ging naar wraak en naar zijn geliefde. Het begin was ook sterk maar het werd allengs vervelender. Laat ik met de pluspunten beginnen: de film heeft een sterke eigen atmosfeer die echt anders is dan andere westerns of …
Lees meer
Toy Story 3
Het duurde even maar daar is ie dan toch. Met films die ik verwacht goed te gaan vinden heb ik vaak een masochistische houding: ik stel het kijken ervan uit om nog iets heel moois in het vooruitzicht te hebben of uit angst dat het resultaat tegen zou vallen. Bij Django Unchained was dat laatste het geval, maar bij Toy Story 3 bleken de hooggespannen verwachtingen helemaal gerechtvaardigd. Hoewel het basisconcept (de band tussen een kind en zijn speelgoed, waarbij het speelgoed die gevoelens in dezelfde of zelfs hogere mate voelt dan het kind) van deel 3 dezelfde is als …
Lees meer
Thirst
Een diepgelovige en intens goede priester sterft als hij zich vrijwillig aanmeldt voor een medisch experiment. Maar hij herrijst uit de doden, met een flinke behoefte aan bloed tot gevolg. En aan vleselijke lusten. Het is een wonderlijk uitgangspunt maar het werkt goed in deze sfeervolle horrorromance van Chan-wook Park, die doet denken aan de fameuze kindervampierromantiek in Let the right one in. Park weet niet helemaal de balans te bewaren tussen die menselijke driften en de romance tussen de priester en de verwaarloosde vrouw van zijn zieke vriend en diens controlerende moeder. Het voelt allemaal wat als los …
Lees meer
Dredd
Vermakelijke variant op het ‘closed location’ actiefilmgenre (waartoe oa Die Hard en een recente film als The Raid behoren) waarin ‘judges’ de orde moeten zien te herstellen in een gigantische skyscraper die is overgenomen door een meedogenloze drugsbende. Dredd is een verfilming van de Judge Dredd comicserie die eerder al de gelijknamige film met Sylvester Stallone opleverde. Deze is beter. Dat komt niet door het cliché-concept van de ervaren en de rookie cop dat hier weer eens ingezet wordt. Ook niet door de acteur die Dredd speelt. Hij komt bij vlagen zelfs lachwekkend over omdat hij zijn oneliners zonder …
Lees meer
Beasts of the Southern Wild
Het is een wijs meisje, deze Hushpuppy. “Alles in het universum is afhankelijk van elkaar. Als één stukje kapot gaat, al is het het kleinste stukje, gaat het hele universum kapot.” Samen met haar vader Wink woont ze in The Bathtub, een stukje samenleving dat is afgezonderd van de rest van de wereld. De inwoners zijn er één met de natuur maar vechten er ook voortdurend tegen. Overleven en trouw blijven aan je afkomst, dat is de boodschap van Beasts of the Southern Wild. Dat aspect wordt erg sterk uitgewerkt in de film. Het is een soort kruising tussen een kinderfantasiefilm als …
Lees meer
Winter’s Bone
Het filmkijken schiet er nogal bij in de laatste tijd. Hopelijk is het van korte duur. Winter’s Bone is ook zo’n film waar ik al veel goeds over gehoord had maar die tot nu toe aan de aandacht is ontsnapt. De 17-jarige Ree woont met haar moeder en jongere broer en zus in een afgelegen en zeg maar gerust achtergebleven deel van Missouri. Haar moeder heeft ze niet allemaal meer op een rijtje waardoor de opvoeding van de jongsten vooral op haar neerkomt. Vader zit in de gevangenis, maar komt vrij omdat hij zijn eigen huis en grond als onderpand …
Lees meer
Submarino
Ik heb Jagten nog niet gezien. Eerst de vorige film van eeuwig Festen-talent Thomas Vinterberg. En dat blijkt een heftige ervaring. Twee jongens (Nick en zijn niet nader genoemde jongere broer) worden in een aangrijpende proloog geïntroduceerd als ze zo’n jaar of 10 en 8 zijn. Hun alcoholistische moeder laat ze aan hun lot over. Met gruwelijke gevolgen. Een jaar of 20 jaar later blijken de twee de ellende uit hun verleden als een molensteen om hun nek mee te dragen. Nick woont in een vervallen appartement in Kopenhagen en slijt zijn dagen in de gym en in het café. Hij is gewelddadig en niet staat …
Lees meer
De Marathon
Als inwoner van Rotterdam is het zowel een genoegen als een ergernis te kijken naar het groepje kansloze automonteurs dat mee wil doen aan de marathon. Het genoegen schuilt in de vele herkenbare locaties. De ergernis ook maar dan omdat de makers weinig kaas hebben gegeten van continuïteit en logica als ze de mannen rond laten rennen door de stad. Vooral tijdens de wedstrijd zelf gaat het helemaal mis. Eerst zaten ze op de Nieuwe Binnenweg, daarna liepen ze door het Erasmuspark en nu strompelen ze ineens langs de Willemsbrug. Maar mooie plaatjes levert het wel op. De film is verder zo …
Lees meer
Sightseers
Het is een beetje vreemd wellicht om de nieuwste van Ben Wheatley als uitnodigende folder voor een zomervakantie te zien, maar dat is wel een beetje zoals het gegaan is. ‘Die wil ik wel zien, want het gaat over een kampeervakantie in Engeland. En hij lijkt me ook wel grappig.’ Aldus Irene. Wetende dat deze constatering voor een deel waar is greep ik de kans dan ook met beide handen aan om Sightseers samen te gaan zien. Maar als het eerste slachtoffer van Chris’ oncontroleerbare woede valt moeten we allebei toch wel even slikken. Wheatley deinst niet terug voor het …
Lees meer
A Bucket of Blood
Roger Corman is vooral bekend als producent (met op dit moment 401! credits achter zijn naam volgens de IMDB) en mentor van vele, later beroemd geworden, filmregisseurs. Waaronder Francis Ford Coppola, Martin Scorsese, Jonathan Demme, James Cameron, Peter Bogdanovich en Joe Dante. Maar hij heeft ook 56 films geregisseerd. Kenmerk van al zijn producties: snel gemaakt, tegen lage kosten en vaak inspelend op de jongerencultuur. Tussen die enorme productie-aantallen zit veel pulp, maar er is ook genoeg te vinden dat wel de moeite waard is. A Bucket of Blood is een van zijn beste vroege films, waarin Corman zijn talent toont …
Lees meer
Looper
Voor Looper geldt hetzelfde als voor Argo: ik had veel goeds over de film gehoord en bij het bekijken viel het toch wat tegen. Bij Looper nog sterker dan bij Argo. Looper zou iets echt vernieuwends weten te doen met een afgekloven SF-fenomeen als tijdreizen, maar ik werd vooral voortdurend herinnerd aan andere films waarin het al aan bod kwam. De elementen die Looper toevoegt zijn wel sterk: een looper vermoordt mensen die nog 30 jaar te leven hebben. Daardoor voelt het toch anders. En als Joe zijn oudere zelf tegenkomt en daarmee in conflict raakt weet de film …
Lees meer
Django
Sergio Leone was niet de enige Italiaanse regisseur die zich op de western stortte in de jaren 60. Wel de beste. Collega Sergio Corbucci wordt onder cinefielen vaak minstens zo hoog ingeschat, met name door zijn rauwheid en het gebruik van expliciet geweld. Maar als ik af ga op diens bekendste en volgens velen beste film, Django, kom ik tot een wat andere conclusie. Quentin Tarantino schijnt gek op de film te zijn en hij heeft zich er ook door laten inspireren bij zijn Django Unchained. Die ik nog niet gezien heb. (nu wel) Het sterkste punt van Django …
Lees meer
Argo
Even wat van me afzeiken. Het kan zijn dat ik last had van te hoge verwachtingen maar ik vond Argo toch iets tegenvallen. Het is een Oscarwaardige, moedige en zeer vaardig gemaakte thriller met sterk spel en een foutloos gevoel voor de periode. Ook zijn alle scènes in Teheran voortdurend zwanger van spanning en blijft het de vraag (ondanks dat ik weet hoe het afloopt) of de 6 gegijzelden en hun redder wel heelhuids weg weten te komen. Maar ik vond m niet helemaal in balans en ook de ontsnapping is wel erg cliffhangerig en to good to be true. Het einde …
Lees meer
IFFR 2013
Het zit er weer op. Het zit er al een paar dagen op maar ik ben nog wat van slag. Lichamelijk maar ook geestelijk. Dat krijg je ervan. Het was een fijn festival maar geen topper, om het maar eens kort door de bocht te zeggen. Ik denk dat ik aardig kan oordelen over die kwaliteit met 40 films achter de rug, en over de sfeer en drukte op alle locaties. Dit zijn de films: The Master (4) The Unspeakable Act (3.5) Vulgaria (3) Japan’s Tragedy (3) Lesson of the Evil (3) Simon Killer (4) Oh Boy …
Lees meer
Lee Towers: The Voice of Rotterdam
Aanstekelijk en aangrijpend portret van een man die iedereen denkt te kennen maar die tegelijkertijd veel emoties in zich verborgen houdt. Emoties die er echter direct uit komen als het om zijn muziek of zijn gezin gaat. De aanloop naar het meest recente gala in Ahoy wordt afgewisseld met momenten thuis in de wit ingerichte villa en met zijn talloze schnabbels door het hele land. Leen Huizer voelt zich nergens te goed voor en weet met zijn arbeidsethos zelfs de meest sceptische kijkers te overtuigen. Zijn werklust wordt geïllustreerd met foto’s en archiefbeelden waarin duidelijk wordt dat de liefde voor …
Lees meer
Matterhorn
Het debuut van Diederik Ebbinge lijkt een ode aan de films van Alex van Warmerdam en het absurdisme van de Coenbroers. Al beweert de nieuwbakken regisseur dat hij niets van film weet en dus ook niet is beïnvloed door welk voorbeeld dan ook. Als die vergelijking toch getrokken wordt is de conclusie dat hij een heel eind komt maar toch een ingrediënt mist. Ton Kas is de alleenstaande Fred en de acteur laat zien wat een range hij heeft in een rol met nauwelijks tekst en een timide uitstraling die nieuw voor hem is. Dat er met de man die …
Lees meer
The Master
Philip Seymour Hoffman is Lancaster Dodd, de master uit de titel, een leider voor zijn mensen. Maar hij is ook een letterlijke meester voor Freddie Quill (Joaquin Phoenix). Die is als een leeuw die getemd moet worden, een man zo laag gezonken dat slechts vooruitgang mogelijk is. Een ideaal testsubject voor de theorieën van Dodd. Die staat op het punt, na vele omzwervingen langs andere professies, zijn eerste zelfhulpboek te publiceren. Door zijn charisma weet hij zijn ideeën met overtuiging te brengen, zeker aan een zo leeg canvas als dat van de dolende Freddie. Alhoewel die wel zeer ontvankelijk is, maar geen …
Lees meer
Lost Highway
Zelfs na 3 of 4 keer kijken valt er weinig chocola te maken van de plot van deze droom/nachtmerriefilm (al wemelt het van de theorieen), maar dat geeft niet echt. David Lynch leeft zich uit met identiteitswisselingen en een suggestieve beeld- en geluidsmontage waarmee hij me voortdurend op het verkeerde been zet. Het kijken van Lost Highway is zowel een zeer frustrerende als een intens cinefiele ervaring. I like to remember things my own way […] How I remembered them. Not necessarily the way they happened Er zijn parallellen te trekken met een film als Vertigo (identiteitswissel), en ik zie …
Lees meer
A Royal Affair
Christian VII, koning van Denemarken van 1766 tot zijn dood in 1806, was gek. Nou ja, mentaal instabiel. Hij speelde liever met zijn hond of met prostituees dan leiding te geven aan zijn koninkrijk. Al duidt die voorkeur niet echt op krankzinnigheid. Toen hij in 1768 een persoonlijk lijfarts aan moest trekken koos hij voor Johann Struensee, een gewone dorpsdokter die er nogal radicale Verlichtingsideeën op na bleek te houden. Struensee oefende grote invloed uit op Christian en hij kreeg de koning zelfs zover alle staatszaken aan hem over te laten. Ondertussen kreeg de arts een verhouding met de eenzame en …
Lees meer
Bernie
Ik had nog niet gehoord van deze film maar hij stond op een lijst met toppers over 2012 van Paul C. Dus dan wordt je wel nieuwsgierig. Bernie (Jack Black) is een zachtmoedige, gezette allemansvriend met een zwak voor de ouderen van deze wereld. Hou ouder hoe beter. Liefst dood zou je wel kunnen zeggen. Bernie is assistant funeral director in het Texaanse plaatsje Carthage. En hij is goed in zijn vak. Zeer goed. Bernie is een natuurtalent als het gaat om omgang met de doden èn de nabestaanden. Hij is empathisch, kan zingen, weet de juiste dingen te zeggen …
Lees meer
The Grapes of Wrath
Ik lees Reizen zonder John waarin Geert Mak 50 jaar na dato het pad volgt dat John Steinbeck nam in 1960. Steinbeck zocht naar wat er over is van het Amerika waarmee hij was opgegroeid en Mak doet hetzelfde. Tegelijkertijd reflecterend op de visie van de toch wel vaak sentimentele schrijver van oa Tortilla Flat, Of Mice and Men, The Grapes of Wrath en East of Eden. De kans dat ik een van die boeken nog eens ga lezen is klein, maar ik heb vele verfilmingen om uit te kiezen. John Ford’s versie van The Grapes of Wrath verscheen al …
Lees meer