Filmdagboek
Pagina 24/43
The Angels’ Share
Grappig is de nieuwe film van Ken Loach zeker, maar de plot is nogal ongeloofwaardig en zit vol gaten. Ik heb me niettemin prima vermaakt. Robbie heeft nogal een kort lontje en hij slaat er bij het minste of geringste op los. Ondanks een flashbackscene in de film waar dit duidelijk wordt blijft dat vrij ongeloofwaardig. Hij is niet al te groot, kijkt lief uit z’n ogen en je zou hem echt een normaal leven gunnen. Met zijn hoogzwangere vriendin en ver weg van de slechte invloeden in de mindere buurten van Glasgow. Van de rechter krijgt hij nog 1 …
Lees meer
Airport
In de jaren 70 raakte Hollywood in de ban van de rampenfilm. De combinatie van soapachtige verhaallijnen, veel personages, een serie steracteurs en een zich langzaam maar zeker ontvouwende ramp bleek een garantie voor succes. De eerste van deze serie was Airport. Al is de term ‘rampenfilm’ hier nog niet echt van toepassing. Het vliegveld van Chicago wordt geteisterd door een sneeuwstorm en vluchten raken vertraagd of worden gecancelled. De manager (Burt Lancaster) probeert alle bordjes draaiend te houden, waaronder ook dat van zijn eigen huwelijk. Als een psychisch labiele man met een bom op de vlucht naar Rome weet …
Lees meer
Camera Japan 2012
Op donderdag, vrijdag en zondag zat ik in Lantaren Venster, voor het Camera Japan festival. Elk jaar weer een feest om jezelf onder te dompelen in een cultuur die ik uitermate interessant vind, maar ook ver weg van me staat. Ik heb het volgende gezien: Mitsuko delivers Mitsuko heeft nogal een eigenzinnige manier om met tegenslagen en emoties om te gaan. Eerst een dutje doen, wachten tot de wind gunstig staat en verder alles negeren wat te zwaar of te emotioneel zou kunnen zijn. Dat werkt voor haar en uiteindelijk ook voor iedereen met wie ze in contact komt. Ringing …
Lees meer
Jiro Dreams of Sushi
Donderdag t/m zondag is het weer Camera Japan, het festival over de Japanse cultuur dat elk jaar in LantarenVenster wordt gehouden. Ik ga een stuk of 10 films zien schat ik. Om op te warmen kijk ik vast naar deze mooie documentaire over een 85-jarige sushichef die van geen ophouden weet. Jiro maakt sushi. Al zo’n 60 jaar. Hij leeft voor sushi en raakt behoorlijk van slag als hij eens een dag wat anders moet doen. Zijn zoons zijn door hem met zachte hand in dezelfde richting geduwd, al moet zijn oudste (als een Japanse prince Charles) nog steeds wachten …
Lees meer
Headhunters
Deze titel mag letterlijk en figuurlijk opgevat worden. Headhunters gaat over de zeer succesvolle recruiter Roger Brown die zijn lifestyle – mooie villa, mooie vrouw (een kop groter, dat wel), mooie auto – niet alleen met zijn werk financiert maar ook met een lucratieve handel in zelfgeroofde kunst. Totdat hij een kandidaat voor een baan tegenkomt die zijn hele leven overhoop haalt. Het verhaal is nogal vergezocht maar als je je suspension of disbelief wat aan zet valt er veel te genieten. Het scenario zit ingenieus in elkaar en wisselt verbale uitwisselingen af met achtervolgingen, schietpartijen, sfeervolle beelden van het …
Lees meer
Outland
Sean Connery heeft veel pogingen gedaan om van zijn Bond imago af te komen, met Zardoz als meest vreemde uitwas daarvan. Ook Outland is een sci-fi (met veel westernelementen), maar wat terughoudender qua uitwerking. Connery is William T. O’Niel, de nieuw aangestelde marshall van Io, een maan van Jupiter. Io is rijk aan grondstoffen en wordt als mijn geëxploiteerd door een heelalbreed opererend bedrijf dat gevangenen inzet als arbeiders. Het belangrijkste doel van dat bedrijf is zoveel mogelijk opbrengsten halen per mijn, koste wat kost. O’Niel moet de rust handhaven, maar als hij erachter komt dat de gevangenen met een potentieel …
Lees meer
J Edgar
Op zich is het logisch om een biopic vooral over een persoon te laten gaan, maar de nadruk op de man J Edgar Hoover gaat wel ten koste van inzicht in een uiterst interessant instituut dat al sinds de oprichting zorgt voor intriges, politiek gekrakeel en een immer voortdurende controverse rondom het nut ervan. Hoover zat al bij de voorganger van de FBI en hij zou 48 (!) jaar het gezicht ervan vormen, van 1924 tot zijn dood in het zadel in 1972. En bij dat gezicht bleef het niet. Het bureau zou een spiegel vormen van zijn innerlijke drijfveren, …
Lees meer
The Cabin in the Woods
Heerlijke horrorfilm die speelt met genredefinities en daarmee nieuwe wegen opent zonder liefhebbers van zich te vervreemden. Debuterend regisseur Drew Goddard heeft de grootste lol in het hanteren van genreclichés om die vervolgens volledig te doen botsen met een The-Truman-Show-achtige gecontroleerde wereld waarin de tieners volgens een cynisch masterplan systematisch en in een door het genre gedefinieerde volgorde (het losbandige meisje eerst, de maagd als laatst) om zeep geholpen worden.
Lees meer
The Hunger Games
Het onvermijdelijke gevolg van het bekijken van een boekverfilming is altijd, mits je het boek gelezen hebt, dat de film vergeleken wordt met het boek. Dat valt vaak ten nadele uit van de film. Zo ook hier. Dat komt in dit geval vooral omdat de makers een vrij letterlijke vertaling van het boek hebben gemaakt, waardoor ik steeds precies weet wat er zal gebeuren. Daardoor rest me niet veel anders dan te controleren of de boekscene goed vertaald is naar het witte doek. Los daarvan is The Hunger Games een prima mengelmoes van historische, utopische en post-apocalyptische films. Met voorop …
Lees meer
Chariots of Fire
Omdat ik nogal veel naar de Olympische Spelen heb zitten kijken kon ik niet om de film heen waaraan ik tijdens elke medailleceremonie herinnerd werd. Het beroemde thema van Vangelis was voortdurend te horen. Maar het herzien van Chariots of Fire bleek geen onverdeeld genoegen. De film opent met een groep rennende Cambridge studenten op het strand, begeleid door de hypnotiserende titletrack van Vangelis. Die staat nog steeds als een huis maar hij creeert wel de valse illusie dat we hier daadwerkelijk naar een heroische en legendarische film zitten te kijken. Terwijl de manier waarop de studenten tot hun keuze komen om …
Lees meer
The Fortune Cookie
Heerlijke comedy van Billy Wilder met de twee volledig aan elkaar gewaagde acteerkanonnen Walter Matthau en Jack Lemmon op het toppunt van hun kunnen. Al meerdere malen gezien maar hij blijft leuk. De film opent met een american-footballwedstrijd waarvoor Harry Hinkle (Lemmon) cameraman langs de lijn is. Bij een aanval van de Cleveland Browns wordt hij omver gelopen door de boomlange Luther ‘Boom boom’ Jackson. Hinkle belandt in het ziekenhuis met een kleine hersenschudding, maar verder is er weinig aan de hand. Maar Hinkle’s zwager ‘Whiplash’ Willie Gingrich, een gewiekst advocaat die gespecialiseerd is in ‘neglicence cases’ ziet in het …
Lees meer
Pearl Jam Twenty
Sterke documentaire over de band die tegen alle klippen op en ondanks vele tegenslagen en persoonlijke crises nog steeds bij elkaar is. Regisseur Cameron Crowe geeft een beeld van de rockscene in Seattle midden jaren 80, hoe daar de grungebeweging ontstond en hoe daaruit eerst Nirvana en later Pearl Jam ontstonden als de 2 belangrijkste vertegenwoordigers ervan. Maar voor deze bands waren er al fameuze voorlopers en inspirators als Sonic Youth, Dinosaur JR en Neil Young & Crazy Horse, en de eerste grungebands The Melvins, Mudhoney, Soundgarden en Green River. Stone Gossard en Mike McCready waren muzikanten uit Seattle die …
Lees meer
The Color of Money
Het blijft toch enigszins cynisch dat Paul Newman een Oscar kreeg voor zijn rol als Fast Eddie Felson in het vervolg op The Hustler, de film waarvoor hij 25 jaar eerder al genomineerd was. Newman had al 6 (!) nominaties op zak toen de Academy eindelijk besloot hem die dan ook maar eens te geven. Net als met Martin Scorsese (The Departed) is het de vraag of die Oscar niet vooral een carrièrebeeldje is, in plaats van een specifieke waardering voor één film. Niettemin is het sterkste punt van The Color of Money de hoofdrol van Newman. IJzersterk spel en een …
Lees meer
American Psycho
Deze verfilming van het beruchte en legendarische boek van Bret Easton Ellis kiest voor een satirische toon waardoor hij toegankelijk is voor een groter publiek. Het nadeel is wel dat het cynisme en de gruwelijkheid van het boek een stuk minder naar voren komen. Maar daar staat veel moois tegenover. Nou is het ook geen vreemde keuze om niet zo ver te gaan als de schrijver. Het zou een horrorfilm zonder weerga opgeleverd hebben die alleen te bekijken is voor doorgewinterde gruwelfans. De film richt zich vooral op het karakter, of vooral het gebrek eraan, van Patrick Bateman (Christian Bale) …
Lees meer
The Descendants
Alexander Payne blijft groeien. Zijn vroege films (Citizen Ruth en Election) konden nog wel eens een overdaad aan satire bevatten waardoor het dramatische element wat achter bleef. Hij wist die satire vervolgens goed vast te houden in zijn dramedy’s About Schmidt en Sideways, waardoor die films sterke visies op menselijke relaties waren zonder in melodrama te belanden. The Descendants gooit daar nog een schepje bovenop. Die kracht begint al met de locatie: de film speelt zich af op Hawaii. De eilandengroep wordt weinig gebruikt in film maar komt hier volop tot zijn recht. Deels door de subplot rond het stuk land …
Lees meer
Secretary
Naar aanleiding van de hele SM hype rond 50 Shades of Grey en de mogelijke verfilming daarvan kijk ik weer eens naar de film die 10 jaar geleden al een overtuigende gooi deed naar het eerste geslaagde ‘romantische edoch sadomasochistische relatiedrama’. In Secretary is Maggie Gyllenhaal (die echt fantastisch is in haar rol en samen met broer Jake mijn favoriete acteurfamilieduo is) de teruggetrokken en ‘mentally instable’ Lee Holloway. Het gaat beter met haar, ze is immers net vrijgelaten uit een inrichting, maar echt alles op een rijtje heeft ze ook nog niet. Ze slaagt erin een baan als secretaresse te …
Lees meer
John Carter
Hoewel de film tot de grootste flops ooit gerekend schijnt te kunnen worden, bezoekers massaal wegbleven en ook de kritiek niet mals was heb ik uitermate genoten van John Carter, Man from Mars. De belangrijkste plus daarin is de mate waarin de makers de enorme bak aan special effects hebben weten te combineren met een ouderwets aanvoelend avonturenverhaal. Dat zich weliswaar op Mars afspeelt maar elementen uit oude serials (met voorop Flash Gordon), een serie als Frank Buck (waar ik echt voor ging zitten toen ik 12 was) en uiteraard de Indiana Jones films uitstekend weet te vertalen naar deze tijd. …
Lees meer
Shallow Grave
De debuutfilm van Danny Boyle mag er bijna 20 jaar na release nog steeds zijn, al is het wel een typisch voorbeeld van style-over-substance. Hij lokt ons het verhaal in met de grappige openingsscenes waarin drie flatbewoners een vierde zoeken voor een leegstaande kamer. Die flat oogt als een veelgekleurd canvas waarbinnen alles mogelijk lijkt. Boyle bekommert zich niet om de gelaagdheid van de karakters, de logica van de keuzes die zijn personages maken of hun onderlinge interactie. Hij gooit alle remmen los en in een visueel indrukwekkende maar ook oppervlakkige stijl zet hij me een moderne versie voor van …
Lees meer
The Raid
Ik wist wel een beetje wat me te wachten stond na het lezen van de recensies, maar als je er dan daadwerkelijk middenin zit is het toch weer andere koek. The Raid is geen film maar een level in een ultragewelddadig computerspel waarin je toeschouwer bent bij de strijd van een SWAT-team tegen de troepen van een drugsbaas die zich in een pand van vijftien verdiepingen heeft verschanst met zijn mannen. Regisseur Gareth Evans heeft goed gekeken naar Die Hard en een recente closed locationfilm als REC, maar echt verder komt hij er niet mee. Het voortdurende hollen en …
Lees meer
Real Steel
Wat een vreemde film is dit. Zelden zoveel plotgaten, vreemde montagekeuzes, filmclichés en botsende verhaalelementen in 1 film gezien, maar onderhoudend is het allemaal wel. Real Steel speelt in de nabije toekomst. Bokspartijen tussen mensen zijn vervangen door die tussen robots en de bestuurders ervan. Charlie Kenton (Hugh Jackman) is zelf een voormalig bokser maar heeft zich op de robots geworpen toen zijn eigen carrière strandde. Met schuldenaren achter zich aan krijgt hij de zorg over zijn uit een eerdere relatie verwekte zoon toegeworpen. Real Steel jat vrijuit van een boksfilm als Rocky en de talloze films over gemankeerde vader-zoonrelaties, …
Lees meer
Stanley Kubrick: The Exhibition + retrospectief
Tussen 21 juni en 9 september besteedt EYE aandacht aan de legendarische regisseur Stanley Kubrick in de vorm van een unieke tentoonstelling en een uitgebreid retrospectief. Ik kijk terug op de carrière van een man die net zo boeiend is door wat hij niet heeft gemaakt als wat wel. ‘If I had my way I would shoot a scene and then go home for a month to think about it‘. Zo luidde Stanley Kubricks antwoord op een vraag van criticus Gene Siskel over hoe lang het duurt om een film te maken die voldoet aan Kubricks eisen. Het is een veelzeggende uitspraak van …
Lees meer
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Een actiefilm in een klassiek jasje. Nog meer dan zijn voorganger is deze Sherlock Holmes een achtbaan die door het Victoriaanse Engeland (en Parijs en Zwitserland) dendert. Je ziet wel wat van het Londen van 1895, maar dan moet je wel goed opletten. In alles is dit vervolg net wat beter dan de eerste film. A Game of Shadows bevat een aantal adrenaline opwekkende actiescenes, waarbij Guy Ritchie voortdurend zijn hand lijkt te overspelen maar alles toch bij elkaar weet te houden. Ritchey speelt met slowmotion door het vooruitdenken van Holmes in zijn man-to-mangevechten te laten zien en het vervolgens nog …
Lees meer
Prometheus
Prometheus in IMAX 3D is, los van de film zelf, al een bijzondere ervaring. Doordat ik wat verder van het scherm zat dan destijds bij Avatar leidde het 3D-effect in elk geval niet zo enorm af. En door de gemengde ontvangst van de film in de diverse recensies die ik gelezen had waren de verwachtingen al wat bijgesteld. Desondanks viel het tegen. Ridley Scott verdient credits voor zijn poging het Alien-universum uit te rekken en het te voorzien van een visie die tegen alles in gaat waar de films in eerste instantie om leken te draaien. In Prometheus blijkt het …
Lees meer
Martha Marcy May Marlene
Martha is zichzelf niet. Als ze haar zus belt vanuit een telefooncel weet ze niet waar ze is, ‘Upstate, i think‘, en als een bang vogeltje duikt ze weg voor menselijk contact. Vlak daarvoor is ze in alle vroegte de boerderij ontvlucht waar ze met een tiental andere vrouwen en een paar mannen blijkt te leven. In een parallelle montage vertelt de film vervolgens hoe het haar op die boerderij vergaan is, in de twee jaar daarvoor, en hoe ze tracht erbovenop te komen bij haar nette zus en hardwerkende zwager. De namen uit de titel verwijzen naar Martha’s eigen …
Lees meer