Filmdagboek
Pagina 23/43
The Master
Philip Seymour Hoffman is Lancaster Dodd, de master uit de titel, een leider voor zijn mensen. Maar hij is ook een letterlijke meester voor Freddie Quill (Joaquin Phoenix). Die is als een leeuw die getemd moet worden, een man zo laag gezonken dat slechts vooruitgang mogelijk is. Een ideaal testsubject voor de theorieën van Dodd. Die staat op het punt, na vele omzwervingen langs andere professies, zijn eerste zelfhulpboek te publiceren. Door zijn charisma weet hij zijn ideeën met overtuiging te brengen, zeker aan een zo leeg canvas als dat van de dolende Freddie. Alhoewel die wel zeer ontvankelijk is, maar geen …
Lees meer
Lost Highway
Zelfs na 3 of 4 keer kijken valt er weinig chocola te maken van de plot van deze droom/nachtmerriefilm (al wemelt het van de theorieen), maar dat geeft niet echt. David Lynch leeft zich uit met identiteitswisselingen en een suggestieve beeld- en geluidsmontage waarmee hij me voortdurend op het verkeerde been zet. Het kijken van Lost Highway is zowel een zeer frustrerende als een intens cinefiele ervaring. I like to remember things my own way […] How I remembered them. Not necessarily the way they happened Er zijn parallellen te trekken met een film als Vertigo (identiteitswissel), en ik zie …
Lees meer
A Royal Affair
Christian VII, koning van Denemarken van 1766 tot zijn dood in 1806, was gek. Nou ja, mentaal instabiel. Hij speelde liever met zijn hond of met prostituees dan leiding te geven aan zijn koninkrijk. Al duidt die voorkeur niet echt op krankzinnigheid. Toen hij in 1768 een persoonlijk lijfarts aan moest trekken koos hij voor Johann Struensee, een gewone dorpsdokter die er nogal radicale Verlichtingsideeën op na bleek te houden. Struensee oefende grote invloed uit op Christian en hij kreeg de koning zelfs zover alle staatszaken aan hem over te laten. Ondertussen kreeg de arts een verhouding met de eenzame en …
Lees meer
Bernie
Ik had nog niet gehoord van deze film maar hij stond op een lijst met toppers over 2012 van Paul C. Dus dan wordt je wel nieuwsgierig. Bernie (Jack Black) is een zachtmoedige, gezette allemansvriend met een zwak voor de ouderen van deze wereld. Hou ouder hoe beter. Liefst dood zou je wel kunnen zeggen. Bernie is assistant funeral director in het Texaanse plaatsje Carthage. En hij is goed in zijn vak. Zeer goed. Bernie is een natuurtalent als het gaat om omgang met de doden èn de nabestaanden. Hij is empathisch, kan zingen, weet de juiste dingen te zeggen …
Lees meer
The Grapes of Wrath
Ik lees Reizen zonder John waarin Geert Mak 50 jaar na dato het pad volgt dat John Steinbeck nam in 1960. Steinbeck zocht naar wat er over is van het Amerika waarmee hij was opgegroeid en Mak doet hetzelfde. Tegelijkertijd reflecterend op de visie van de toch wel vaak sentimentele schrijver van oa Tortilla Flat, Of Mice and Men, The Grapes of Wrath en East of Eden. De kans dat ik een van die boeken nog eens ga lezen is klein, maar ik heb vele verfilmingen om uit te kiezen. John Ford’s versie van The Grapes of Wrath verscheen al …
Lees meer
Premium Rush
De plot van Premium Rush is niet zo interessant: een filmkaartje staat symbool voor een hoop geld waar zowel de Chinese gok- en smokkelwereld als een plaatselijke politiedetective achteraan zitten en waar een aantal fietskoeriers als drager (letterlijk) tussen zitten. Maar de manier waarop die jacht in beeld wordt gebracht en hoe er wordt gespeeld met de tijd is prachtig. Joseph Gordon-Levitt (zijn personage heet Wile E. Coyote, jaja) heeft vast nooit eerder op zo’n fixie gezeten maar hij past er uitstekend op. De adrenaline die bij de job hoort weet hij uitstekend over te brengen. Vastbesloten als hij is zich …
Lees meer
Die Hard
DE kerstfilm is voor mij nog steeds Die Hard. Een van de beste actiefilms ooit, waarin John McClane (Bruce Willis) op Christmas Eve een groep ‘common thieves’ (volgens Mrs. McClane, Bonnie Bedelia) het leven zuur maakt. Die hebben het personeel van de Nakatomi corporation gegijzeld, bovenin de gelijknamige toren. Die toren fungeert als snelkookpan voor het letterlijke en figuurlijke vuurwerk dat Willis ontketent. De reden waarom Die Hard zo goed werkt is die waarom de films van Howard Hawks zo goed werken: zet een groep mensen met tegengestelde belangen bij elkaar in een kleine ruimte, gooi er wat peper in …
Lees meer
Lawrence of Arabia
Op de vraag wat mijn favoriete film is heb ik altijd een standaard antwoord: Lawrence of Arabia. Deels om er vanaf te zijn, maar toch ook wel omdat het gewoon waar is. Ik heb m zeker 10 keer gezien. Uiteenlopend van een pan&scan versie op de tv van mijn ouders, 25 jaar geleden, tot de in 1988 gerestaureerde dvd-versie in glorious widescreen op mijn eigen beamer. Maar in de bioscoop zag ik de film nog nooit. Dus nu EYE de film (na opnieuw een restauratie) op het grote scherm en in 4K vertoont, greep ik mijn kans. En wat was het …
Lees meer
The Hobbit: An Unexpected Journey
De opening van The Hobbit was prima, maar toen ik daarna anderhalf uur naar een groep dwergen, een niet geïnteresseerde Bilbo Baggins en een beminnelijk glimlachende Gandalf had gekeken stond ik bijna op het punt de zaal uit te lopen. ‘Gaat er nou nog wat gebeuren?’ De 3D-bril hielp ook niet echt. Voor mij geldt dat ik vooral afgeleid word door de techniek en niet in het verhaal getrokken, wat toch wel de bedoeling is. Gelukkig kwam het later toch nog goed. Grotendeels dan. Het grootste probleem van dit eerste deel van de beoogde trilogie is dat het lastig meeleven …
Lees meer
To Rome with Love
Woody-Allenfilms vallen de laatste jaren uiteen in WA-light en WA-zeer-light. De laatste film die me echt bijbleef was Matchpoint. Midnight in Paris (heb ik niet gezien) valt, concludeer ik uit de reacties, in de light categorie. You will meet a tall dark stranger en To Rome with Love duidelijk in de zeer light. Woody is in een aantal zaken gewoon erg goed. Om te beginnen steken zijn eigen komische kwaliteiten nog steeds boven het gros der acteurs uit. Ook hier gaat hij er weer met de beste lines vandoor, meestal gebracht in een uiterst droge maar daardoor des te …
Lees meer
Kill List
Zo. Was dit me even een frustrerende film. Ik zat zowel met bewondering als met ergernis naar deze mengeling van kitchen-sinkdrama en martelporno te kijken, me afvragend waar dit alles heen ging. Ik had me er veel van voorgesteld omdat ik voorganger Down Terrace zo sterk vond. Na afloop is een ding zeker: regisseur Ben Wheatley heeft veel talent maar ook een inktzwarte kijk op de mensheid. Jay en Gal hebben samen in Irak gediend en zijn sinds hun afzwaaien een eigen bedrijfje begonnen. Een heel typisch bedrijfje: mensen vermoorden in opdracht. Hun opdrachtgever zit in een vage maar …
Lees meer
The Dark Knight Rises
Na een lange en vaak overdonderende zit blijf ik met gemengde gevoelens over deze afsluiter van de trilogie achter. Christopher Nolan weet zijn verhaal niet echt goed rond te krijgen en de film zit vol kleine plotfoutjes en onlogische (acties van) personages. Maar als je daaroverheen stapt dan verveel je je de hele 2 uur en drie kwartier niet in een epische actiefilm met vele lagen. Zo had ik moeite met de overgang van lethargie naar actie van Bruce Wayne. Waarom komt hij nu ineens wel in beweging? De rol van de agent Blake – die wel erg bijdehand is, te makkelijk …
Lees meer
Rolling Thunder
Paul Schrader was ‘on a roll’ in de 70’s. Als een maniak schreef hij het ene script na het andere, alsof hij wat goed te maken had of zichzelf wilde bevrijden van iets. Zijn eerste 4 scripts zijn erg gewelddadig en je hoeft geen Freud te heten om daar wat achter te zoeken. Rolling Thunder werd gemaakt in de slipstream van het succes van Taxi Driver en hoewel deze film daar een aantal thema’s mee deelt is het resultaat toch wel echt een stuk minder. Ondanks Quentin Tarantino’s enthousiasme voor de film. Majoor Charles Rane (William Devane) keert met zijn …
Lees meer
Black Death
Engeland, 1348. De Zwarte Dood waart door Europa en maakt miljoenen slachtoffers. De weinigen die overleven zijn als de dood dat de andere overlevers het virus al in zich hebben en paranoia heerst alom. Tegen deze achtergrond speelt dit verhaal van een monnik die een groep door de bisschop gezonden soldaten naar een afgelegen dorp moet leiden dat op miraculeuze wijze virusvrij is gebleven. De bisschop en zijn religieuze soldaten zijn ervan overtuigd dat hier zwarte magie en ketterij in het spel moeten zijn. Black Death schetst een portret van religieus fanatisme in een door god verlaten wereld. De christenen …
Lees meer
The Avengers
Ik had me grondig voorbereid op The Avengers. Eerder zag ik namelijk beide Ironman films, The Incredible Hulk, Thor en Captain America. Maar uiteindelijk blijkt dat allemaal weinig uit te maken. De Aarde wordt bedreigd en dit groepje superhelden moet haar redden. Klaar. Black Widow en Hawkeye zijn de nieuwelingen in dit door Nick Field bij elkaar gebracht Champions League team. Maar een team is het nog niet echt. Wat verwacht je ook als je van die superego’s bij elkaar zet. Dat ze ineens gaan samenwerken en zichzelf wegcijferen voor het hoger doel? Uiteindelijk gebeurt dat toch, …
Lees meerIDFA 2012, dag 3+4
Voor de tweede sessie heb ik veel in EYE gezeten, op vrijdag zelfs de hele dag. Het was een soort bivakkeren, met 4 films in zaal 1. Ook zaterdag waren de eerste 2 in EYE dus ik heb mijn portie in het mooie gebouw voorlopig wel weer gehad. IDFA 2012 was fijn, al is de beleving heel anders dan bij het IFRR. Niet zozeer door de films maar vooral doordat ik bij het IFFR in mijn eigen stad blijf, ik er dus elke dag ben en elke dag minstens 1 of 2 films zie. Dan droom je er op een …
Lees meer
Scaramouche
Een film die al zo lang bij me is als ik me kan herinneren, omdat ik m als kind al met pa zag en we er beiden verrukt over waren. Door de tijd waarin het verhaal speelde, door alle intriges, door de kostuums en de mooie vrouwen (met oa een prachtige Janet Leigh). Maar vooral door het schermen. Ik had toen nog niet gehoord van de term ‘swashbuckler‘, maar dit is er wel een klassiek voorbeeld van. Ik had destijds dan ook vooral oog voor de schermduels en dat is ook nog steeds het sterkste punt van de film. Maar de rest mag …
Lees meer
Jackie Brown
Ik geloof dat ik bij het herzien van Jackie Brown toch iets kritischer ben geworden dan destijds bij de release, en ook meer dan het geval is bij Pulp Fiction. Jackie Brown wordt vaak de meest volwassen film van Quentin Tarantino genoemd, en dat is ook terecht. Maar omdat Tarantino zelf nooit volwassen is geworden blijft JB een wat vreemde eend in de QT-bijt. Dat volwassen zit m vooral in de relatie tussen Jackie Brown en Max Cherry, de bailbondsman. Beiden hebben al veel meegemaakt en komen tot het besef dat ze hun levens niet meer elke richting in kunnen …
Lees meer
Moonraker
Van alle Bondacteurs is Roger Moore (George Lazenby tel ik ff niet mee met maar 1 film) mijn minst favoriete. Niet omdat hij een slecht acteur is maar zijn versie van Bond is er vooral een van grappen, veel vleierij met vrouwen, een mannelijkheid die nauwelijks nog fysiek is en een alles overheersende ironie. James Bond is bij hem nooit echt in gevaar wat het moeilijk maakt met hem mee te leven. Ook de plotlijnen van zijn Bondfilms worden steeds grotesker en schetsmatiger. Dat gezegd hebbende, Moonraker is wel een van de sterkere uit Moore’s serie. Dat komt vooral door …
Lees meerIDFA 2012, dag 1+2
Vrijdag en zaterdag was ik voor 8WEEKLY op het IDFA. Ik heb voor het eerst een perskaart van het documentairefestival, dus waar het meestal bij 1 of 2 films blijft zal ik nu ver over de 10 gaan schat ik. Al zal het wat beperkter zijn dan het IFFR omdat ik naar Amsterdam moet in dit geval. Het blijkt dat IDFA nog sneller uitverkoopt dan het IFFR, dus de eerste dag heb ik vooral in persvoorstellingen gezeten. Daar kan ik altijd terecht. Omdat ik hier ook slechter voorbereid ben dan in Rotterdam komt het wel goed uit, zo’n perszaal. Ik laat …
Lees meer
Paradise Lost 3: Purgatory
Deze documentaire kwam ik tegen op uitzendinggemist en na een voorzichtige eerste 10 minuten kon ik niet meer stoppen met kijken. Filmmakers Bruce Sinofsky en Joe Berlinger volgen de ‘West Memphis 3‘ al sinds de geruchtmakende moordzaak in 1993 toen ze veroordeeld werden voor de moord op drie achtjarige jongens. Toen waren Damien Echols, Jason Baldwin en Jessie Misskelley tieners, nu zijn het dertigers. Berlinger en Sinofsky beten zich in de zaak vast, ervan overtuigd dat ze onschuldig waren. Dit is de 3e documentaire over de WM3, na Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996) …
Lees meer
Brutti, sporchi e cattivi
Het is jaren geleden dat ik deze beroemde en beruchte film van Ettore Scola zag en het blijkt dat ik veel scenes vergeten ben. Maar al kijkende komt er toch veel terug. Het is een bij vlagen hilarische maar ook aangrijpende blik op armoede in het moderne Rome, waar de vuilnisbeltbewoners vechten om elke lire en familiebanden uiterst rekbaar zijn. De patriarch van zo’n sloppenwijkfamilie woont met zijn 12 (schat ik) zonen, dochters, wederhelften en hun kinderen in een bouwval van een huis. Hij slaapt met een dubbelloops jachtgeweer aan zijn zijde omdat hij vreest beroofd te worden door zijn …
Lees meer
Marley
Ik heb de biografie van Timothy White, Catch a Fire: The Life of Bob Marley, gelezen en was daardoor aardig op de hoogte van het leven van de reggaegod. Maar dat boek is vooral een feitenrelaas en in Marley weet regisseur Kevin Macdonald nieuwe lagen aan te boren en tot de kern te komen van een man die wereldberoemd en tegelijkertijd een mysterie was. Macdonald doet dat door de persoon Marley te laten zien, in plaats van de muzikant. Hij reist rond langs belangrijke plekken in het leven van Bob Marley en laat daar veel mensen aan het woord die …
Lees meer
Dr. No
Ik moest tot mijn schrik bekennen dat ik de eerste Bondfilm nooit gezien heb. Althans niet in zijn geheel. Uiteraard wel de iconische scene met Ursula Andress die als een moderne Venus van Botticelli oprijst uit de zee. Ook heb ik wat losse scenes gezien met Bonds Chinese tegenstander die zich teruggetrokken heeft op een eiland in de Caribbean. Maar daar bleek het dus bij te zijn gebleven. Wat opvalt aan Dr. No is het krachtmens dat Bond in deze film (nog) is. In de versie van Sean Connery is hij fysiek zeer fit, heeft hij weinig compassie met tegenstanders …
Lees meer