Filmdagboek
Pagina 21/43
Borgman
De eerste helft van Borgman is schitterend. Van Warmerdam brengt al zijn favoriete locaties, personages en trucs in stelling om mij als kijker het van onheil zwangere verhaal in te trekken. Hij wisselt achteloos absurdistische humor af met koud opgediende gruwelijkheden, op typisch Nederlandse maar ook onbestemd modernistische locaties. Maar naarmate het verhaal vordert krijg ik het gevoel dat hij zelf niet goed weet waar het heen moet, al zal hij dat in alle toonaarden ontkennen. De kijker moet er maar chocola van maken is zijn motto maar ik vind dat hij er zich in de logica en qua motieven …
Lees meer
Seven Psychopaths
Waar deze film over ging valt echt niet samen te vatten (een ontvoerde Shih Tzu in elk geval) maar vermakelijk was het wel. SP schaart zich onder dat aparte genre films-over-films, maar doet dat op een eigenzinnige manier. Het lijkt wat op Charlie Kaufman’s Adaptation. Ook hier zit een scriptschrijver (Colin Farrell) zonder inspiratie die al voortmodderend een verhaal schrijft waarin hij zelf figureert. Maar waar Kaufman’s film het low key houdt daar trekt Martin McDonagh (van In Bruges faam) alle geweldsregisters open. Met soms hilarische resultaten. Het verhaal haalt het niet bij de virtuositeit van Adaptation maar daar …
Lees meer
Mad Max trilogie
De meeste grote filmsterren hebben een ding gemeen: hun doorbraak hebben ze te danken aan één film. Dit geldt ook voor Mel Gibson, al is het eigenlijk een trilogie. De saga van de road warrior is het verhaal van een man met een missie die zich nergens door laat afstoppen. Onder Gibsons vroege successen vallen ook films als Gallipoli en The Year of Living Dangerously, maar het zijn toch vooral de Mad-Maxfilms die zijn naam hebben gevestigd. De zwijgzame strijder die zonder veel omhaal of machtsvertoon zaken recht zet in een wereld waaruit alle leven verdwenen lijkt. Het post-apocalyptische genre is in fictie al …
Lees meer
Wolf
Jim Taihuttu weet hoe zich te profileren. In interviews spreekt hij zich uit voor zelfredzaamheid in de Nederlandse filmwereld. Niet je hand ophouden maar er zelf keihard voor gaan, soms tegen de klippen op. En met de films die hij (vooralsnog) maakt zorgt hij er nadrukkelijk voor zich niet in een genrehoek vast te zetten. Zijn debuut Rabat was een feelgood roadmovie met een paar dramatische trekjes, maar Wolf is van een heel ander kaliber. Rauw, nihilistisch en in effectief zwart-wit gefilmd volgt hij de gedoemde Majid in zijn pogingen om zijn kansloze achtergrond maar vooral zijn destructieve …
Lees meer
Moonrise Kingdom
Deze melancholische eiland-idylle speelt zich af in 1965 maar zoals meestal het geval is bij films van Wes Anderson is dat jaartal in feite volkomen irrelevant. Het universum van de zeer inventieve regisseur is er een dat volkomen bij elkaar gefabuleerd is, zowel qua tijd als plaats. Dat maakt het zo heerlijk erin te duiken. Alles is hier anders en tegelijk kun je je er volkomen mee identificeren omdat Anderson wel precies weet hoever hij kan gaan in zijn fantasie. Net als al zijn andere films is Moonrise Kingdom een film over transities en existentiële fases in het leven van …
Lees meer
Una pistola en cada mano
Episode/anthology films maken zelden waar wat ze beloven: door een aantal losse verhalen aan elkaar te binden door gedeelde personages en/of gedeelde onderwerpen dieper inzicht bieden in een overkoepelend thema. Hier is dat niet anders maar de losse verhalen zijn over het algemeen prima. En de acteurs al helemaal. Ricardo Darin ken ik nog uit Carancho en El secreto de sus ojos, Javier Cámara uit oa Hable con ella en La mala educacion, en Luis Tosar van Celda 211. Klein wereldje. Dat thema …
Lees meer
Blue Jasmine
De nieuwe van Woody kreeg in de meeste media 4 sterren maar voor mij haalt hij dat toch niet. Dat ligt niet aan Cate Blanchett. Die is fantastisch. En de film is een stuk beter dan het wel heel niemandallerige To Rome with Love. Woody’s films van de laatste jaren zijn erg schetsmatig: karakters zijn vaak erg stereotiep en de ontwikkelingen net zo. Hier is dat niet anders. De tegenstelling tussen de levens van Jasmin en halfzus Ginger doet geforceerd aan, net als hun familierelatie. Het is alsof scenarist Woody regisseur Woody een handje wilde …
Lees meer
Shokuzai
Op de valreep want het was de laatste dag dat deze 270 minuten durende trip in LV draaide. De zaal zat verbazingwekkend vol: ik schat zo’n 20 kijkers. En volgens mij zijn die allemaal blijven zitten. Terecht ook. Shokuzai (boetedoening) is een prachtige mix van reality en fantasy waarin je jezelf echt kan verliezen. Kiyoshi Kurosawa is een regisseur die ijzersterk is in suggestie. Hij gaat uit van een realistische situatie en hanteert een strakke kadrering en cameravoering maar weet daar een diepte aan te geven die je voortdurend op spanning houdt. Ook als de film, zoals in dit geval, …
Lees meer
Zero Dark Thirty
Eigenlijk was de ontknoping van de jarenlange zoektocht naar Osama Bin Laden meer een anticlimax dan een euforisch moment. Kathryn Bigelow voelt dat goed aan als ze Maya, nadat die het lijk geïdentificeerd heeft, de tent op de compound laat verlaten om haar even alleen na te laten denken over de situatie. Maya heeft er geen woorden voor en ik als kijker ook niet. De man op wie ze jaren gejaagd heeft is dood, maar het voelt nauwelijks als een overwinning. Er zit een treffende scene in Zero Dark Thirty als Maya op het CIA hoofdkantoor tijdens de lunch ineens …
Lees meer
Jayne Mansfield’s Car
Zoals met vele pet projects het geval is durft Billy Bob Thornton niet in zijn eigen film te snijden. Veel scenes zijn te traag of gaan te lang door. Maar zijn laatste is wel een fijne film over de invloed van de oorlog en de problemen die veel families hebben om over gevoelens en verwachtingen te praten. De auto uit de titel is die waarmee actrice Jayne Mansfield verongelukte in 1967. De beide patriarchen Jim Caldwell en Kingsley Bedford gaan het wrak bekijken als ze wat aan elkaar gewend zijn. De een gefascineerd, de ander beleefd geïnteresseerd. Beiden hebben ooit in WOI …
Lees meer
World War Z
En zo zit ik zowaar weer met een 3D-bril op in Cinerama. Je probeert eens wat met zo’n Cineville pas. En ik was toch ook wel nieuwsgierig wat Brad en consorten ervan gebrouwen hebben. Dat viel uiteindelijk best mee, al blijft de vraag waarom deze film überhaupt gemaakt is. Het stikt immers al van de zombiefilms. Dit genre is gebaat bij een low profile aanpak en er moet wat te lachen zijn. Daar voldoet World War Z niet aan. Dit is volbloed massahysterie gemengd met wat ‘family is all that matters‘ thematiek a la Spielberg. Het is goed gedaan allemaal …
Lees meer
Frances Ha
Irene gaf m een 7. ‘Die Frances is me toch iets te ongrijpbaar’ was (mijn verkorte versie van de) conclusie. Van mij krijgt Frances een 8. Ik kon me prima identificeren met deze 27-jarige naar een danscarrière hengelende maar nooit echt doorzettende blonde spring-in-het-veld. Dat is het mooie van film. Je leeft mee met mensen die mijlenver van je afstaan maar altijd wel ergens een link met je hebben. De ene keer is die link nogal vergezocht, de andere keer is het megaduidelijk. Frances gaat nooit echt ergens voor en dat is een karaktereigenschap die mij wel bekend voorkomt. Greta …
Lees meer
De wederopstanding van een klootzak
Het debuut van Guido van Driel (gebaseerd op zijn graphic novel Ommekaar in Dokkum) is vooral visueel interessant maar laat te wensen over als het over plot en coherentie gaat. Yorick van Wageningen is uitstekend als de gangster Ronnie die op het Friese platteland een nieuwe fase in gaat, na een keihard verleden aan de andere kant van het IJsselmeer. De flashbackstructuur werkt goed en de film zit vol prachtig gefilmde scenes en strak gekadreerde shots. Ik blijf toch heel gevoelig voor een strak verteld verhaal met een opeenvolging van scenes die logisch aanvoelt. Ook de rondlopende personages moeten …
Lees meer
Magic Mike
Een ding moet ik Steven Soderbergh toch keer op keer nageven: hij heeft lef. Behind the Candelabra, zijn nieuwste, gaat over de relatie tussen Liberace en zijn veel jongere minnaar Scott Thorson. Niet bepaald mainstream zeg maar. Magic Mike is dat wat meer maar met het wel en wee van een mannelijke groep strippers trek je toch ook niet echt een miljoenenpubliek. Maar dat hoeft ook niet. Dit is voer voor fijnproevers. Dat klinkt raar. En een een groot deel van de film draait ook om echt om seks, erotiek en uitzinnige optredens van hitsige mannen voor evenzo opgewonden vrouwen. …
Lees meer
Skyfall
Met de introductie van Daniel Craig als James Bond in Casino Royale werd er al een compleet nieuwe versie van 007 gelanceerd, maar in Skyfall wordt zowel het personage als zijn bestaan in (en de opzet van) de Secret Service opnieuw gedefinieerd. Bond heeft roots en zowaar een ouderlijk huis. Dat doet toch vreemd aan bij een personage dat al 50 jaar mee gaat en dat altijd vrij anoniem is gebleven. Niet dat James veel op heeft met dat gigantische en afgelegen mansion in Schotland. Hij blaast het met liefde op. Veel werkte heel goed voor mij maar een aantal …
Lees meer
Man of Steel
Ik weet van tevoren dat ik me niet druk moet gaan maken over plotlogica en subtiliteit maar dan nog is het af en toe naar adem happen. Uit ongeloof maar ook omdat het zo doordendert dat ik mezelf voortdurend afvraag welke puber er hier aan het roer zit. Niet dat het allemaal zo slecht is. Met name de in flashback vertelde momenten uit Kal’s jeugd zijn sterk. En daar is vrijwel geen special effect te zien. Vooral Diane Lane weet op die momenten het hart te bieden dat de film zo nodig heeft. Maar als Kal de strijd aan gaat …
Lees meer
Kingdom of Heaven
Ridley Scott’s Kingdom of Heaven is wellicht een wat belerende en lang niet altijd accurate geschiedenisles, maar wel een les die met veel bravoure en diepgang verteld wordt. Zeker in deze 189 minuten durende directors cut. Het zwakste punt van dit verhaal van een dorpssmid die (tijdens de belegering in 1187) uitgroeit tot redder van de bevolking van Jeruzalem is die dorpssmid zelf. Orlando Bloom is gewoon geen geloofwaardige leider en hij mist het charisma om mensen aan zich te binden. Dat is uiteraard een belangrijk gemis maar voor de rest doet Scott heel veel goed. De bijrollen zijn …
Lees meer
The man in the white suit
Ik ben van plan de komende tijd wat films van Alexander McKendrick te gaan zien. Een regisseur die een grote carrière voor zich leek te hebben maar na een aantal zeer bijzondere films voor de Ealing Studios de (door de ondergang van Ealing noodzakelijk geworden) overstap naar Hollywood maakte en daar gedesillusioneerd raakte met dat systeem. Hij werd hoofd (en later professor) van de filmschool van het California Institute of the Arts. Ook is hij nog assistent geweest van Bert Haanstra bij het maken van Fanfare. The man in the white suit is een vroeg hoogtepunt in zijn Ealing-tijd. …
Lees meer
Hitchcock
De film over het maken van Alfred Hitchcock’s grootste gok maar ook grootste triomf is niet overal goed ontvangen maar ik heb genoten. Dat komt vooral omdat ik al veel van de achtergrond van de regisseur en van Psycho wist. Ik heb twee biografieën en het beroemde boek van Hitchcock en Truffaut gelezen, en ik heb Psycho een keer of 10 gezien schat ik. Waaronder een keer in zo’n 50 etappes omdat ik er in 1994 een essay over heb geschreven waarin ik onderzocht wat de regisseur inzet aan middelen en wat het effect ervan was bij mij als kijker. Overigens gaat …
Lees meer
Midnight’s Children
Zoals wel vaker het geval is heb ik het boek waarop de film is gebaseerd niet gelezen. Het staat wel in de kast trouwens, maar het is er nooit van gekomen. Maar Salman Rushdie is er toch bij in de filmversie van Midnight’s Children. Hij was intensief betrokken bij het project en hij is, met zijn prettige stem, als de verteller ook voortdurend aanwezig. Bij de geboorte van de staat India worden ook de kinderen uit de titel geboren. Ze bezitten magische krachten en als een soort Indiase X-Men dienen ze als geweten voor Saleem. Die groeit op in een …
Lees meer
Only God Forgives
Nicolas Winding Refn valt te prijzen om zijn pogingen de grenzen van de genrefilm op te zoeken en er liefst overheen te duiken, maar dat levert niet automatisch een goede film op. Waar hij met Drive nog tegen die grens aanschuurde daar schiet hij er met Only God Forgives vol overheen. Om te eindigen in een niemandsland. Door zo weinig mogelijk duiding en plot te geven en personages niet of slechts in oneliners te laten spreken zadelt NWR zijn kijkers op met een puzzel die niet opgelost kan worden. Als getraind kijker ga ik alles invullen wat hij …
Lees meer
L’Ecume des Jours
Bewonderenswaardig is de nieuwe Michel Gondry zeker maar het is teveel. Ik ga ten onder in een overdaad aan fantasie, animatie en (express knullige) special effects. Dit superieur vormgegeven verslag van de vorming en het einde van een relatie intrigeert maar raakt uiteindelijk niet. Dat komt vooral omdat Gondry geen maat weet te houden. De lengte van ruim 2 uur is gewoon te veel. Daarbij komt dat al die charismatische en wonderlijke personages weliswaar heel fijn zijn om naar te kijken maar toch ook wel erg afstandelijk blijven. Wie is die Colin nu precies, wat zit er achter zijn band …
Lees meer
The Great Gatsby
Halverwege de voorstelling ging het beeld op zwart in Cinerama: pauze. Oh ja. Dat doen ze hier. Ben ik niet meer gewend nu ik vooral thuis kijk. Irene en ik keken elkaar aan en er was een duidelijke blik van herkenning. ‘Ik vind m eigenlijk nogal saai’, zeiden we beiden. En dan was de eerste helft nog de sterkste. Het megaspektakel dat de film ook is wordt uiteindelijk toch vooral herinnerd als een wat saaie en lege blik op een mythische rijkaard die het meisje dat hij wilde niet kon krijgen. De film ziet er wel prachtig uit en zit …
Lees meer
Le Doulos
Ik ben een groot liefhebber van het werk van Jean-Pierre Melville, maar ik moet er wel voor in de stemming zijn. Zijn films zijn zorgvuldig opgebouwd, met een maximum aan ambiguïteit, sfeer en plotconstructie en een minimum aan dialogen en uitleg. Het is genieten op de vierkante centimeter, waarbij er van mij als kijker veel gevraagd wordt. Dat geldt ook in hoge mate voor Le Doulos. Dat begint al met de titel en de openingssequentie. Le Doulos betekent zowel hoed als de man die onder de hoed zit, en in gangstertaal specifiek een informant. Aan het begin van de film …
Lees meer