Filmdagboek
Pagina 20/43
Ain’t Them Bodies Saints
Ik moest bij het vluchtig lezen van de recensies al snel denken aan Terence Malick’s Badlands. Daar zijn inderdaad overeenkomsten mee, maar veel minder wat betreft de inhoud dan wat betreft stijl. Waar in Badlands de geliefden samen op de vlucht zijn voor de wet zijn ze hier gescheiden van elkaar. Bob (de altijd uitstekende Casey Affleck) zit in de gevangenis, terwijl Ruth hun dochter op de wereld zet en opvoedt. De twee verlangen naar elkaar maar kunnen (mogen) elkaar niet krijgen. Wat de film zo sterkt maakt is niet zozeer het verhaal maar de warme sfeer, het schitterende camerawerk …
Lees meer
The Swimmer
Dit is toch wel een van de vreemdste films die ik ooit gezien heb. Burt Lancaster (uitstekend in de titelrol) is Neddy Merrill, een graag geziene gast in een rijkeluisenclave boven New York. Het is zomer en Neddy besluit om vanuit de tuin van een bevriend echtpaar naar huis te zwemmen. Hij ontdekt namelijk dat er een serie zwembaden ligt tussen dat van zijn verre buren en dat van hemzelf. Wat begint als een enigszins gek maar wel realistisch plan wordt allengs vreemder. Neddy duikt onder in de zwembaden maar ook in zijn eigen onderbewustzijn. De ontmoetingen die hij heeft …
Lees meer
Rush
Mooie verfilming van de strijd tussen twee stijlen: de flamboyante levensgenieter James Hunt en de zwijgzame controlefreak Niki Lauda. Hart versus hoofd, testosteron versus discipline. Het scenario is prima en weet de rivaliteit op meerdere fronten te illustreren. De wereld van de Formule 1 (de racestijl, de circuits en de auto’s) zoals die in 1976 werkelijkheid was, wordt prachtig verbeeld. Maar Rush is af en toe wel erg kort door de bocht qua plotontwikkelingen en ondanks de voortgang van de techniek weet de film wat mij betreft minder goed de adrenaline van de Formule 1 naar voren te brengen zoals …
Lees meer
Her
De trailer intrigeerde al enorm en de hele film blijkt dat ook waar te maken. Een prachtige film over de liefde tussen een man en zijn operating system. Huh? Hoe vreemd het op papier ook klinkt, het werkt fantastisch. Joaquin Phoenix is de ietwat nerdy maar lieve Theodore Twombly die teleurgesteld is in de liefde. Hij leeft in het Los Angeles van de nabije toekomst. Een stad die op subtiele wijze gedomineerd wordt door moderne technologie en waarin miljoenen mensen langs elkaar heen leven. Jonze laat zien hoe die technologie eerder vereenzamend werkt dan bindend. Iets dat nu ook al …
Lees meer
Lincoln
Ik heb een tag ‘biografie’ bij Lincoln gezet maar dat is het eigenlijk niet. De film gaat over de laatste maanden uit het leven van Abraham Lincoln. Maar dat waren wel maanden die de wereld voorgoed deden veranderen en waarin het beeld van de beste president die de VS ooit hebben gehad werd gevestigd. Lincoln is een indrukwekkende film met een fabuleuze hoofdrol van Daniel Day-Lewis. Met afstand de beste acteur van de laatste decennia. Ik werd aan de film herinnerd na het zien van 12 Years a Slave en bedacht me dat ik deze blik op de slavernijkwestie nog …
Lees meer
Leave her to heaven
Gene Tierney was een van de mooiste vrouwen die op het witte doek te zien was, in de jaren 40. En dat wil wat zeggen met concurrentes als Rita Hayworth, Lana Turner, Lauren Bacall en Ava Gardner. Maar door persoonlijke problemen was haar carrière uiteindelijk minder indrukwekkend. Toch heeft ze een paar prachtrollen op haar naam staan. Laura is de bekendste maar Leave her to heaven misschien wel de beste. In dit melodrama is ze de mooie maar koele femme fatale Ellen Berent die met haar ziekelijke jaloezie alles om zich heen vernietigt. Hoewel de film is opgenomen in (schitterend) …
Lees meer
12 Years A Slave
Ik zag m de avond voor de Oscaruitreiking, dus ik wist niet dat Brad Pitt voor deze film zijn eerste producersbeeldje zou ophalen. Het is verdiend. Maar zo verpletterend als Hunger en Shame is dit waargebeurde verhaal toch niet. Ik zal wel teveel films gezien hebben, ook films over slavernij, maar 12 Years A Slave wist me niet zo te raken als ik verwacht had. Die 12 jaren werden voor mij ook niet voelbaar. Het was eigenlijk ineens voorbij allemaal. De film is sterk geacteerd, heeft een interessant verhaal, zit vol sterke scenes en heeft het hart duidelijk op …
Lees meer
L’Inconnu du lac
De recensies waren nogal laaiend (een spannende thriller in de gay-scene rond een Frans meer) dus de nieuwsgierigheid won het van de vrees naar een film vol cruisende homo’s te gaan. Niet dat ik daar iets tegen heb maar een film vol leek me wat veel. In de praktijk bleek het thrillerdeel nogal voorspelbaar en saai en zat ik voortdurend naar vol in beeld bengelende penissen te kijken en af en toe zelfs hardcore homoseks. Het meer was wel mooi en ook de zich herhalende scenes (aankomst, wandelen, een gesprekje) hadden wel wat. Die spannende man waar de hoofdrolspeler op …
Lees meer
Harry Potter and the Deathly Hallows
In twee zittingen gezien want de laatste 2 delen beslaan samen ruim 5 uur. Van die 5 uur hadden er best een paar geschrapt kunnen worden. Vooral deel 1 voelt als een lange opeenvolging van scenes die nergens naar toe lijken te gaan. De film is af en toe echt saai en dat had ik nog niet zo ervaren in de Potterserie. Deel 2 slaat juist, zeker bij de bestorming van Hogwarts, weer door naar de andere kant. Deze laatste delen hebben een hoog Lord of the Rings gehalte en ik verwacht elk moment een Orc of een Saruman. Groots …
Lees meer
American Hustle
Ik had er wel hoge verwachtingen van maar ik vond dit Oscarvehikel toch wat tegenvallen. Dat komt vooral door het verhaal. De con-film heeft een lange traditie maar American Hustle weet zich niet onder de besten te scharen. Acteertechnisch is er weinig op aan te merken. Alle acteurs zijn sterk en krijgen veel ruimte om hun kunsten te vertonen. Dat begint al met het haarstukje van Christian Bale. Prachtig hoe hij zichzelf modelleert tot de tragische loser Irving Rosenfeld. Sinds Jennifer Lawrence doorbrak met Winter’s Bone is ze uitgegroeid tot een van de beste jonge actrices in …
Lees meer
8 1/2
Hoewel het een van mijn favoriete genres is, zou je films over het maken van films een sterk staaltje zelfgenoegzaamheid kunnen noemen. Een egoïstische vorm van zelftherapie. Kijk ons eens lekkker belangrijk zijn, wij hebben geen behoefte aan iets anders dan de filmwereld zelf. Toch levert het vaak mooie cinema op, zij het cinema die niet direct geschikt is voor een groot publiek. Een van de grootste zelfbevlekkers daarin, een regisseur die echt alleen aan zichzelf genoeg had, was de Italiaanse regisseur Federico Fellini. Een visionair die zo uniek en gedurfd is dat zijn naam is overgenomen als beschrijvende term …
Lees meer
Now you see me
Onderhoudende kat-en-muisfilm over een stel magicians die met hulp van een geldschieter de wereld versteld doen staan van hun kunnen. Maar achter die sprankelende façade blijken ze zaken in hun schild voeren die heel wat aardser zijn. De film mist echter de diepgang van een illusionistisch drama als The Prestige. Zolang de vaart erin zit is het leuk maar Now you see me heeft wat rare wendingen en na afloop blijf ik toch met wat vraagtekens zitten.
Lees meer
We Are The Best
Prima titel want zo voelden George, Suzan en ik ons ook toen we deze film gingen kijken. Samen met Wim hadden we namelijk de IFFR-filmquiz gewonnen en de hoofdprijs was een ticket voor de slotfilm en het slotfeest voor het team. We Are The Best maakte het debacle van Ping Pong Summer nog een beetje goed. De laatste film van het Zweedse enfant terrible Lukas Moodysson (van bejubeld tot verguisd regisseur en weer terug) bleek een prima coming-of-ageverhaal over twee vriendinnen van 13 die in het Stockholm van 1982 een punkbandje beginnen. Punk? Maar die was toch al weer passé …
Lees meer
Death Race 2000
Roger Corman was een ster in het met een laag budget navolgen van succesvolle films, in de hoop de slipstream van die grote films te gebruiken om zelf een hit te scoren. Death Race 2000 volgde direct na de sci-fi thriller Rollerball en gebruikt hetzelfde thema: een dystopische toekomst waarin één sport alle aandacht van de wereld opzuigt, als opium voor de massa. In Rollerball was dat een soort mengeling van rolschaatsen en basketball op een wielerbaan, in DR2000 is het een autorace over het hele continent. De rijders zijn de grote sterren die als halfgoden vereerd worden. …
Lees meer
Ping Pong Summer
Voor het IFFR had ik dit jaar helaas geen tijd. Te druk met werk en studie. Het bleef bij deze, op eerste zaterdag, en bij de slotfilm. Van Ping Pong Summer had ik op basis van de synopsis goede verwachtingen maar het viel bitter tegen. Het bleek een 80’s film a la John Hughes maar dan zonder humor, drama of een goed verhaal. Ik zal de clou wel gemist hebben maar het was gewoon vervelend. Plotgewijs lijkt het wat op The Karate Kid en verwijzingen zijn er ook, maar PPS mist het hart en de slimheid van de illustere voorganger. Susan …
Lees meer
The Wolf of Wall Street
Het mag dan leeg, doelloos en cynisch zijn, maar deze biopic van een nietsontziende stock broker die ten onder gaat aan geld, drugs en vrouwen is zo vermakelijk en bij vlagen zo hilarisch dat dit er weinig toe doet. Ik heb zelden zo hard gelachen, vooral toen de wat over datum zijnde quaaludes begonnen te werken bij Leonardo en Jonah. Hilarisch is nog een understatement. Met voor Scorsese kenmerkende bravoure gemaakt en fantastisch geacteerd. Lang, dat zeker, maar dan is het ook langer genieten.
Lees meer
Elysium
Het concept was veelbelovend: een toekomst waarin de rijken der aarden zich letterlijk van het gepeupel hebben afgesplitst op een ruimtestation waar alles mogelijk is en ziektes verleden tijd zijn. Elysium doet wel wat zaken goed maar voelt toch als een teleurstelling. Regisseur Neil Blomkamp heeft zich, na zijn sterke debuut District 9, toch wat vertild aan de materie. Zoals zoveel buitenlandse regisseurs die na een bliksemstart in eigen land ingelijfd worden door Hollywood, dreigt hij vermalen te worden door de machinerie die daar heerst. Een wereld waarin originaliteit is uitgebannen, want te onzeker, en waarin scriptwetten, …
Lees meer
Cedar Rapids
Een dramedy over verzekeringsagenten klinkt op het eerste oor noch grappig, noch onderhoudend. Toch is dat zo. De nerdy verzekeringsagent Tim Lippe is een klassieke good guy, zonder een greintje slechtheid maar ook zonder enige fantasie. Hij wil trouwen met zijn oude high school juf (Sigourney Weaver) maar die weet beter. Tim moet de wijde wereld in en iets van zichzelf maken. Die wijde wereld blijkt in dit geval de jaarlijkse conventie van de Midwest chapter van verzekeringsagenten in het ‘bruisende’ Cedar Rapids, Iowa. Vernieuwend is het allemaal niet (soms waan ik me in een Frank Capra film van 70 …
Lees meer
Mandela: Long Walk to Freedom
De keuze om het leven van Mandela, vanaf zijn dagen als advocaat in Johannesburg die langzaam betrokken raakt bij de strijd tegen het regime tot aan zijn verkiezing tot president, volledig in beeld te brengen is een logische. Het gevolg is wel dat ik me erg bewust wordt van de voortgang (oh ja, we zijn in 1960 of in 1976) en het levert ook een wat braaf portret op. Maar Idris Elba is uitstekend in de lead, en Naomie Harris als de strijdbare Winnie is zelfs nog beter.
Lees meer
Mud
Sterke film over twee romantici die beiden geloven in de liefde maar er of niet goed mee uit de voeten kunnen en/of nog veel over moeten leren. De een is een rondzwervende dertiger die zich, op de vlucht voor ’the law’ en voor een boze pa, teruggetrokken heeft op een eilandje in de Mississippi. Daar wordt hij gevonden door de ander, een jongen van 13 die samen met zijn beste vriend ongelooflijk gefascineerd is door deze vluchteling. Deze Mud (Matthew McConaughey) is hopeloos verkikkerd op de mooie Juniper, een blonde trashy variant op de klassieke femme fatale. Mud wordt keer op …
Lees meer
The Hobbit: The Desolation of Smaug
Het is ook niet gauw goed. Zat ik bij de eerste film te klagen dat er in het eerste uur niets gebeurde, bij nummer 2 denk ik geregeld ‘kan het alsjeblieft wat minder allemaal!’ Zeker in IMAX 3D dendert deze lang uitgesponnen roadmovie over je heen. Waarbij de vraag of wel slim was dit verhaal over 3 films uit te smeren eigenlijk niet gesteld hoeft te worden. Hoewel Peter Jackson zich inmiddels ruimschoots bewezen heeft zal hij zichzelf ook geregeld afgevraagd hebben waaraan hij begonnen was. The Hobbit, zowel deel 1 als 2 en naar te verwachten ook deel 3, …
Lees meer
Inside Llewyn Davis
Ik raak hopeloos achter met dit blog. Films kijken lukt nog wel maar er iets over schrijven eigenlijk niet. Ik ga daarom over op korte reflecties. Net lang genoeg om over een paar jaar nog terug te kunnen halen wat ik van de film vond. De laatste Coen-film is meer van hetzelfde. Maar wel meer van het zeer onderhoudende en ironische-grappige zelfde. Qua plot ben ik snel uitgepraat. Llewyn Davis is een talentvol folkzanger, maar niet goed genoeg om echt boven de massa uit te stijgen. Zijn zoektocht naar erkenning, met een rode kater in de hoofdrol, is vanaf het begin …
Lees meer
La vie d’Adele
Ik heb het kijken van La vie d’Adèle een paar keer uitgesteld. Hij duurt drie uur en ik moest alleen gaan, maar het was vooral om de rust te vinden om deze naar verwachting zeer intense film te bekijken. En intens was hij. Ongelooflijk. Er was van tevoren veel te doen over de seksscènes. Abdellatif Kechiche zou als een dictator tekeer gegaan zijn tegen zijn actrices. Dat kan zo zijn maar het resultaat is er dan ook naar: het acteerwerk van de twee leads in La vie d’Adèle is adembenemend goed. Beide actrices zijn subliem. Vooral Adèle Exarchopoulos, die de film het eerste uur …
Lees meer
Silver Linings Playbook
Het is een moeilijk deze film los te zien van de hele Oscarhype eromheen en de beeldjes die ervoor uitgereikt zijn in maart. Nu zit je toch te checken of het allemaal wel voldoet aan de verwachtingen. Maar Silver Linings Playbook komt ver. Vooral door het getoonde acteerwerk. Ik had in het begin nogal moeite met de rol van Bradley Cooper als de labiele Pat. Maar naarmate de film vordert neemt hij me meer voor zich in. Van Jennifer Lawrence ben ik wel een fan, al sinds haar doorbraak in Winter’s Bone en recent ook door haar optreden …
Lees meer