Filmdagboek
Pagina 26/43
War Horse
Hoewel Steven Spielberg, in tegenstelling tot bv Martin Scorsese, wat mij betreft al jaren over z’n hoogtepunt heen is, wil dat niet zeggen dat ik niet kan genieten van zijn films. Op spektakelgebied is hij nog steeds een van de grootsten. En hij bewees met Tintin dat hij, al was dit in samenwerking met Peter Jackson, nog steeds een enorm entertainende film kan maken. Maar War Horse is dan weer wel een typisch voorbeeld van Spielberg de oudere sentimentele filmmaker. War Horse, over de volbloedhengst Joey die als veulen wordt getraind door de jonge Albert Narracott en via vele …
Lees meer
The Girl with the Dragon Tattoo
Nu zit ik verdorie toch weer te kijken naar Stieg Larsson productie. Ik vond het eerste boek maar zozo, vandaar dat ik de andere twee heb laten zitten. Zijn stijl spreekt me gewoon niet aan, al kan ie wel een mooi plot neerzetten. De Zweedse verfilming van dat boek was wel aardig, maar voor de delen twee en drie geldt dat niet. Ik heb ze gekeken zodat ik toch weet hoe het nu allemaal zit met die boze Lisbeth Salander. Ik was wel een beetje klaar met Stieg. Maar ja, dan geeft David Fincher er zijn visie …
Lees meer
The Bad News Bears
Morris Buttermaker (Walter Matthau) is een luie en stevig drinkende ex-honkballer die zijn dagen slijt als poolcleaner. Dan wordt hij gevraagd de Bears te coachen, een honkbalteam dat in de Little League speelt maar dat nauwelijks die naam mag hebben. Ze zijn een team omdat een lokale politicus ze als voorbeeld van integratie en kansen voor iedereen wil laten zien. Morris neemt de job aan omdat het goed betaalt. Volgens de Hollywoodlogica verliezen de Bears de eerste wedstrijden met gigantische verschillen maar langzaamaan gaat het beter. Morris gaat zich steeds meer hechten aan het team en de losers van …
Lees meer
Senna
Ik kan niet echt zeggen dat ik een Formule 1 fan ben. Vroeger, toen ik nog met regelmaat naar Studio Sport keek, werd ik er wel door geboeid als er weer eens een samenvatting van een race werd uitgezonden. Maar toen de sport naar de commercielen ging, waar de liefhebbers complete wedstrijden konden kijken, ben ik het wat uit het oog verloren. Maar de hoogtijdagen van Ayrton Senna kan ik me nog wel goed herinneren. Senna is een documentaire over de legendarische coureur, beginnend bij zijn successen in de kart eind jaren 70 via zijn overstap naar de …
Lees meer
Up
Ik loop nog wat achter met het bekijken van Pixarfilms. Ze maken ze sneller dan ik ze kan zien. Misschien moet het tempo er wat uit. Ik vond Up toch iets minder dan de wat ik in de voorgaande 15 jaar van ze zag. De animatie is weer erg sterk en ook de 2 hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt. Maar ik vind het verhaal nogal rommelig. Dat het vergezocht is is niet erg. Alles kan immers in animatie. Maar dat hele deel in Zuid-Amerika, met die rare vogel en die hordes (pratende…) honden werkt voor mij niet. Ik had het logischer …
Lees meer
Rango
Gore Verbinski en Johnny Depp kunnen wel erg goed met elkaar opschieten. Na de 3 samenwerkingen in Pirates of the Caribbean maakten ze deze animatiefilm, en de volgende zit al weer in de pijplijn: The Lone Ranger. Ga zo door zou ik zeggen, die samenwerking werpt vruchten af. De 3 (de 4e is niet door Verbinski geregisseerd) POTC films hebben hun zwaktes maar ze zijn zichtbaar met plezier gemaakt. Dat geldt nog sterker voor Rango. Depp is helemaal op z’n plaats als de held met een klein hartje in deze animatiefilm over een beschermd levende kameleon die ineens in het …
Lees meer
The adventures of Tintin
Steven Spielberg moet genoten hebben van het maken van Tintin. De plot en tone, het karakter van de serial, de locaties en een aantal personages komen zo overeen met Indiana Jones dat hij vast herinneringen opgehaald heeft aan het maken van die films. Je zou Tintin de ware opvolger van The Last Crusade kunnen noemen, in plaats van het mislukte The kingdom of the crystal skull. Tintin is de jongensfilm die de laatste Indiana Jones had kunnen zijn. Een groot verschil tussen de avonturiers is er wel: Indiana is een held met manco’s, een professor/avonturier waarmee het heerlijk identificeren is. …
Lees meer
Another Year
‘Het is allemaal wel goed geacteerd en zo, maar ik vond m ook nogal saai. En wat is nou eigenlijk het punt van deze film?’ Dat zei Irene na afloop. Tja, zo had ik er nog niet tegenaan gekeken. Ik liet me wel meeslepen door de tragische perikelen van Mary die het leven van de gelukkige Tom en Gerri geregeld overhoop dreigt te gooien. Uiteraard is het ontbreken van een dubbele bodem juist het punt van Mike Leigh. Het geluk van T en G gaat gewoon door, maar hun deur staat altijd open voor mensen bij wie dat geluk in …
Lees meer
Take Shelter
Het gevaar ligt op de loer dat Michael Shannon voor de rest van zijn acteercarriere getypecast wordt als een licht psychotisch type dat zwijgen afwisselt met heftige uitbarstingen. Maar oh boy, wat kan hij dat goed. In Take Shelter is hij de zachtaardige Curtis die met vrouw en dochter ergens in Ohio woont, waar de horizon altijd te zien is en de lucht altijd zwanger is van een opkomende storm. Hij wordt geplaagd door nachtmerries die steeds heftiger worden en die ook overdag hun invloed uitoefenen. Zeer tegen de zin van zijn vrouw, vrienden en de financiële logica begint hij …
Lees meer
The Piano
Het herzien in high res van deze ijzersterke Oscarwinnaar (voor Holly Hunter, Anna Paquin en het scenario van Jane Campion) was een genot. De film maakte destijds in de bioscoop veel indruk op me, en ook 19 jaar later staat ie nog als een huis. Dat komt in eerste instantie door het sterke acteerwerk van de hele cast, en de prachtige soundtrack van Michael Nyman. Maar ook door de visie van Campion, die een heel eigen draai geeft aan het kostuumdrama en de daarin zo vaak verweven liefdesgeschiedenis. Ze laat zien hoe sterk de krachten kunnen zijn waardoor mensen zich …
Lees meer
Rundskop
Het schijnt dat hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts voor zijn rol een Robert DeNiroke heeft gedaan; 27 kilo aangekomen én hij heeft een plat Limburgs dialect aangeleerd. Ik zie m voor het eerst dus kan niet oordelen, maar dat hij een sterke rol neerzet die waarachtig dreigend en tragisch is, is een feit. Rundskop lijkt in eerste instantie over de hormonenmaffia op het Vlaamse en Waalse platteland te gaan. Met louche personages die elkaar wantrouwen en overal leugens en bedrog zien. Schoenaerts is Jacky Vanmarsenille, een flink uit de kluiten gewassen vetmester die werkt op de boerderij van zijn ouders, ergens in de buurt van Sint-Truiden. …
Lees meer
We need to talk about Kevin
Ik heb het boek gelezen waarop de film is gebaseerd dus ik kijk met andere ogen naar wat Kevin allemaal uitvreet en hoe zijn moeder daarop reageert. Des te indrukwekkender is het dat ik me van begin tot eind mee laat slepen in Eva’s nachtmerrie. Fantastisch. Alles valt samen in We need to talk about Kevin. De flashbackstructuur uit het boek verliep via een briefwisseling tussen Eva en Franklin, Kevins vader. Dat is uiteraard niet een erg fijne manier voor een visueel medium als film, maar regisseur Lynne Ramsay weet precies hoe ze dat met filmische technieken moet doen. De …
Lees meer
Se7en
Het is een aantal jaar geleden dat ik m zag en bij het herzien van Se7en valt me weer op hoe nihilistisch en misantropisch Finchers (en die van scenarioschrijver Andrew Kevin Walker) visie op de Westerse cultuur is. De zoektocht van detectives Somerset (Morgan Freeman) en Mills (Brad Pitt) naar de serial killer die zijn slachtoffers op de meest gruwelijke en trage manier om het leven brengt en ze kiest aan de hand van de 7 hoofdzonden, is te vergelijken met een ondergang in Dante’s Inferno. Een vergelijking die ook in de film zelf wordt aangehaald. Een van sterkste punten aan …
Lees meer
Tron Legacy
Ik had al een tijd voorpret gehad over de nieuwe Tronfilm omdat ik met regelmaat naar de heerlijke soundtrack van Daft Punk luister. Als de film dan eindelijk start voelt het direct vertrouwd aan. Wat ik verder ook aan negatiefs zou kunnen zeggen over remakes, sequels, prequels, reimaginings en spin-offs, het feit blijft dat ik genoten heb van Tron Legacy. Het verhaal en de locaties zijn allemaal wat meer aangezet dan in het origineel. Het baanbrekende daarvan zat m vooral in de special effects die voor die tijd werkelijk state of the art waren. De plot zelf was verder nogal …
Lees meer
Ironclad
Ik had zin in een fijne Middeleeuwse ridderfilm met zwaardvechten, kastelen en jonkvrouwen. Echt goed is Ironclad echter niet. Er zitten nogal wat plotgaten/onduidelijkheden in en het verhaal en de personages hadden wel iets meer verdieping verdiend. Aan de basis staat de ondertekening door de Engelse koning John van de Magna Carta in 1215 en de oorlog die daaruit voort kwam. Die ondertekening deed hij onder dwang en in het jaar daarop probeerde hij met alle macht de gevolgen ervan tegen te gaan. Wat ik zie in Ironclad is dan ook grotendeels waargebeurd. De film valt op …
Lees meerTerugblik IFFR 2012
Nou. Liep dat ff wat anders dan ik had verwacht. Voelde me niet zo lekker op de 1e dag maar ik dacht dat het wel beter zou worden. Vrijdag en zaterdag was dat ook zo, maar tijdens Miss Bala, in een overvolle Oude Luxor op zaterdagavond, ging het helemaal mis. Ik kreeg ineens enorme oorpijn. Heb de film nog uitgezeten maar ben toen als een haas naar huis gegaan en daar gecrasht. En dat heeft vervolgens een volle week geduurd. Pas op de laatste zaterdag was ik weer in staat iets te zien. Laten we deze 2012 versie maar snel …
Lees meer
Skoonheid
Het kabbelende bestaan van een in de apartheidsperiode opgegroeide blanke Zuid-Afrikaan slaat op hol als hij verliefd wordt op de zoon van een oude vriend. Een indrukwekkend portret van een op leugens gebaseerd leven met een fantastische hoofdrol. François van Heerden (Deon Lotz) heeft het als blanke, conservatieve Zuid-Afrikaan goed voor elkaar. Een liefhebbende vrouw, geslaagde kinderen, een eigen houthandel in Bloemfontein en een uitgebreide vriendenkring. Maar dat ideale plaatje vertelt niet het hele verhaal. Onder bekenden geeft François flink af op ‘moffies’ terwijl hij zelf al zijn hele leven te maken heeft met homoseksuele gevoelens. Die gevoelens kan hij met …
Lees meer
Drive
Strak gestileerd en uiterst cool is Drive zeker. Maar een meesterwerk of de beste film van 2011 is het toch niet voor mij. Dat komt met name omdat hij op mij overkomt als een amalgaam, een samenstelling van elementen uit films van andere regisseurs. Zo kun je stellen dat er veel overeenkomsten zijn met Jean-Pierre Melville’s Le Samurai: een zwijgzame professional die alles onder controle heeft, wiens gevoelens en gedachten een raadsel zijn voor de kijker en die door een ontmoeting met een vrouw de controle kwijtraakt. Een andere sterke link zijn de films van Michael Mann, vooral Thief en Collateral. …
Lees meer
Fail-Safe
Het is toch wel bizar dat er in hetzelfde jaar 2 films zijn gemaakt over een escalerende Koude Oorlog waarin de VS per ongeluk vliegtuigen met kernkoppen op de Sovjet-Unie afsturen en de 2 presidenten aan de telefoon proberen een dreigende doomsday te voorkomen. Stanley Kubrick koos in Dr. Strangelove voor satire, cynisme en een absurdistische aanpak, waarin de Amerikanen vertegenwoordigd lijken door een stel malloten met aan het hoofd een niet helemaal bekeerde Nazi en een president die met zoetgevooisde stem zijn razende Sovjet-collega tracht te kalmeren. Supermachten met kernkoppen en een knop die die op weg kan sturen …
Lees meer
Contagion
Steven Soderbergh kan ik niet bijhouden. De chronogisch laatste die ik van hem zag is Che (2008), en sindsdien heeft hij al 5 speelfilms en een documentaire gemaakt. Met nog 3 films in post- of preproductie as we speak ga ik dat ook niet inhalen. Dat hoeft ook niet. Als ik de sterkste er maar uit pik. Van Contagion heb ik best genoten. Soderbergh gooit een hoop verhaallijnen door elkaar om op die manier diverse kanten van het verhaal en hoe mensen daarmee omgaan te tonen. De karakters blijven weliswaar vlak, maar het gaat toch maar om 1 hoofdpersonage: het virus. …
Lees meer
The Odd Couple en Hopscotch
Hoe ik erbij kwam weet ik niet maar ik had ineens zin om Walter Matthau weer eens te zien. Een acteur die geboren leek om de enigszins droevige komiek te spelen maar die toch wel meer in z’n mars bleek te hebben. The Odd Couple (naar het toneelstuk van Neil Simon) heb ik al vaker gezien, maar het blijft een genot om getuige te zijn van de chemie tussen Matthau en zijn tegenspeler in 10 (!) films Jack Lemmon. Hopscotch daarentegen was volkomen nieuw. Hierin is Matthau CIA-agent Miles Kendig die met vervroegd pensioen gestuurd wordt maar dat niet pikt. …
Lees meer
Melancholia
Ik heb nooit last gehad van depressieve gevoelens. Dat zal de voornaamste reden zijn dat Melancholia me niet echt emotioneel raakte. Het gedrag van Justine (Kirsten Dunst, die wel erg goed is in de hoofdrol) komt vooral vreemd over en ik kon me wel identificeren met Kiefer Sutherland. Visueel is het echter prachtig en als kunstwerk bewonder ik de film ook zeer. Melancholia is verdeeld in 2 helften (en een schitterende magisch-realistische proloog) die voor mij absoluut niet aansluiten. Op de staat van zijn van Justine na dan. In deel 1 gaat het om haar bruiloft en in deel 2 om de …
Lees meer
Tinker Tailor Soldier Spy
Nou, dit is echt zo’n film die je nog eens vaker kan zien. Ik zat geboeid naar het acteerwerk, de sets en props, de locaties en het camerawerk te kijken maar miste wel eens wat van de plotontwikkelingen. Het verhaal van TTSS zit nogal complex in elkaar, met een hoop suggestie, indirecte boodschappen en personages die allemaal iets te verbergen hebben. En dat verhaal wordt dan ook nog eens met flashbacks verteld, waardoor het steeds ff tijd kost om uit te zoeken waar ik in de timeline zit. TTSS is wel echt een product van deze tijd, en is een …
Lees meer
The spy who came in from the cold
De tweede (en laatste want ik ga donderdag al) in voorbereiding op Tinker Tailor. The Ipcress File was een Len Deighton verfilming, maar deze is ook van John le Carré. Maar waar TTSS vooral over de burelen van de Britse Geheime dienst zelf gaat concentreert The spy who came in from the cold zich op één geheim agent (Alec Leamas) die terugkeert van zijn laatste missie in Berlijn. Hij weigert echter een bureaufunctie, vooral omdat hij nog een appeltje te schillen heeft met zijn Oostduitse Angstgegner. Deze Hans-Dieter Mundt slaagde erin alle agenten die onder Leamas’ verantwoordelijkheid vielen te vermoorden, en …
Lees meer