Erik Kersten

mail@erikkersten.nl
0619200114

Filmdagboek

Pagina 26/43

The Thing (2011)

Ik las een tijd geleden een uitgebreid interview met Matthijs van Heijningen Jr. in Vrij Nederland. Hij vertelde daarin uitgebreid over zijn Amerikaanse avontuur waarin hij met zijn gezin in een scenario belandde dat niemand ooit had kunnen voorzien. Het feit dat hij een film mocht gaan regisseren voor een grote studio (Universal) en met een substantieel budget (schattingen liggen rond de 35 miljoen dollar, al is dat voor Hollywoodbegrippen niet veel) is natuurlijk een dream come true. Maar voordat het zover was had hij al een hoop geks meegemaakt en toen zijn film eenmaal in de startblokken stond werd het …

Lees meer

Carnage

Nancy en Alan Cowan stonden al diverse keren op het punt te vertrekken maar om redenen die ze zelf ook niet helemaal goed kunnen volgen keren ze toch telkens terug in het appartement van Penelope en Michael Longstreet. De twee stellen hebben duidelijk niets met elkaar gemeen, maar omdat de zoon van de Cowans die van de Longstreets een flinke mep heeft verkocht wordt het beleefdheidsbezoek steeds verder uitgerekt. Totdat de vier elkaar persoonlijk beginnen aan te vallen en de stoppen uiteindelijk bij iedereen doorslaan. Carnage is een verfilmd toneelstuk en de film doet ook wel zo aan omdat alles …

Lees meer

Warrior

Ik was eerst van plan om The Fighter en Warrior achter elkaar te bekijken, als een double bill. Maar de eerste duurt bijna 2 uur en Warrior zelfs 140 minuten. Ondanks de lengte voelt Warrior echter nergens traag of langdradig. Als film is The Fighter wat gebalanceerder, maar als puur adrenaline opwekkend event kan er weinig op tegen Warrior. Ik zat van enthousiasme recht overeind in mijn stoel en kon een ‘wauw’ en ‘yeah’ niet onderdrukken tijdens het laatste beslissende gevecht. Warrior gaat ook over twee broers die vechten voor hun beroep. Geen boksen ditmaal maar Mixed martial arts, een …

Lees meer

The Fighter

Twee broers groeien op met een dominante moeder en met als enige vooruitzicht een bokscarriere om aan de grauwheid van Lowell, een industriestad in Massachusets, te ontkomen. Micky Eklund, de oudste, leek bijna te slagen: in 1978 bokste hij tegen Sugar Ray Leonard en wist de legendarische bokser zelfs te vloeren. Daarna ging het snel minder. Micky raakte aan de crack en verloor elke drive om nog iets van zijn leven te maken. Zijn gevecht met Leonard duikt echter nog vrijwel in elk gesprek op. Het enige wat hij nog wil is zijn broer Micky Ward trainen en …

Lees meer

A Dangerous Method

Bij het verlaten van de zaal wist ik niet echt wat ik van de nieuwe Cronenberg moest vinden, en nu eigenlijk nog steeds niet. De groeiende band en het opkomende  conflict tussen Freud en Jung is boeiende materie, maar de manier waarop het verwoord wordt draagt wat mij betreft niet echt bij aan het begrip ervan. Daarnaast gaat de film ook over de ontwikkeling van de psycho-analyse, het innerlijke conflict van Jung zelf en over de transformatie van een patiente in een succesvol therapeut. En die lijnen vechten allemaal om voorrang. Ik heb ervan genoten maar er had meer ingezeten. …

Lees meer

War Horse

Hoewel Steven Spielberg, in tegenstelling tot bv Martin Scorsese, wat mij betreft al jaren over z’n hoogtepunt heen is, wil dat niet zeggen dat ik niet kan genieten van zijn films. Op spektakelgebied is hij nog steeds een van de grootsten. En hij bewees met Tintin dat hij, al was dit in samenwerking met Peter Jackson, nog steeds een enorm entertainende film kan maken. Maar War Horse is dan weer wel een typisch voorbeeld van Spielberg de oudere sentimentele filmmaker. War Horse, over de volbloedhengst Joey die als veulen wordt getraind door de jonge Albert Narracott en via vele …

Lees meer

The Girl with the Dragon Tattoo

Nu zit ik verdorie toch weer te kijken naar Stieg Larsson productie. Ik vond het eerste boek maar zozo, vandaar dat ik de andere twee heb laten zitten. Zijn stijl spreekt me gewoon niet aan, al kan ie wel een mooi plot neerzetten. De Zweedse verfilming van dat boek was wel aardig, maar voor de delen twee en drie geldt dat niet. Ik heb ze gekeken zodat ik toch weet hoe het nu allemaal zit met die boze Lisbeth Salander. Ik was wel een beetje klaar met Stieg. Maar ja, dan geeft David Fincher er zijn visie …

Lees meer

The Bad News Bears

Morris Buttermaker (Walter Matthau) is een luie en stevig drinkende ex-honkballer die zijn dagen slijt als poolcleaner. Dan wordt hij gevraagd de Bears te coachen, een honkbalteam dat in de Little League speelt maar dat nauwelijks die naam mag hebben. Ze zijn een team omdat een lokale politicus ze als voorbeeld van integratie en kansen voor iedereen wil laten zien. Morris neemt de job aan omdat het goed betaalt. Volgens de Hollywoodlogica verliezen de Bears de eerste wedstrijden met gigantische verschillen maar langzaamaan gaat het beter. Morris gaat zich steeds meer hechten aan het team en de losers van …

Lees meer

Senna

Ik kan niet echt zeggen dat ik een Formule 1 fan ben. Vroeger, toen ik nog met regelmaat naar Studio Sport keek, werd ik er wel door geboeid als er weer eens een samenvatting van een race werd uitgezonden. Maar toen de sport naar de commercielen ging, waar de liefhebbers complete wedstrijden konden kijken, ben ik het wat uit het oog verloren. Maar de hoogtijdagen van Ayrton Senna kan ik me nog wel goed herinneren. Senna is een documentaire over de legendarische coureur, beginnend bij zijn successen in de kart eind jaren 70 via zijn overstap naar de …

Lees meer

Up

Ik loop nog wat achter met het bekijken van Pixarfilms. Ze maken ze sneller dan ik ze kan zien. Misschien moet het tempo er wat uit. Ik vond Up toch iets minder dan de wat ik in de voorgaande 15 jaar van ze zag. De animatie is weer erg sterk en ook de 2 hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt. Maar ik vind het verhaal nogal rommelig. Dat het vergezocht is is niet erg. Alles kan immers in animatie. Maar dat hele deel in Zuid-Amerika, met die rare vogel en die hordes (pratende…) honden werkt voor mij niet. Ik had het logischer …

Lees meer

Rango

Gore Verbinski en Johnny Depp kunnen wel erg goed met elkaar opschieten. Na de 3 samenwerkingen in Pirates of the Caribbean maakten ze deze animatiefilm, en de volgende zit al weer in de pijplijn: The Lone Ranger. Ga zo door zou ik zeggen,  die samenwerking werpt vruchten af. De 3 (de 4e is niet door Verbinski geregisseerd) POTC films hebben hun zwaktes maar ze zijn zichtbaar met plezier gemaakt. Dat geldt nog sterker voor Rango. Depp is helemaal op z’n plaats als de held met een klein hartje in deze animatiefilm over een beschermd levende kameleon die ineens in het …

Lees meer

The adventures of Tintin

Steven Spielberg moet genoten hebben van het maken van Tintin. De plot en tone, het karakter van de serial, de locaties en een aantal personages komen zo overeen met Indiana Jones dat hij vast  herinneringen opgehaald heeft aan het maken van die films. Je zou Tintin de ware opvolger van The Last Crusade kunnen noemen, in plaats van het mislukte The kingdom of the crystal skull. Tintin is de jongensfilm die de laatste Indiana Jones had kunnen zijn. Een groot verschil tussen de avonturiers is er wel: Indiana is een held met manco’s, een professor/avonturier waarmee het heerlijk identificeren is. …

Lees meer

Another Year

‘Het is allemaal wel goed geacteerd en zo, maar ik vond m ook nogal saai. En wat is nou eigenlijk het punt van deze film?’ Dat zei Irene na afloop. Tja, zo had ik er nog niet tegenaan gekeken. Ik liet me wel meeslepen door de tragische perikelen van Mary die het leven van de gelukkige Tom en Gerri geregeld overhoop dreigt te gooien. Uiteraard is het ontbreken van een dubbele bodem juist het punt van Mike Leigh. Het geluk van T en G gaat gewoon door, maar hun deur staat altijd open voor mensen bij wie dat geluk in …

Lees meer

Take Shelter

Het gevaar ligt op de loer dat Michael Shannon voor de rest van zijn acteercarriere getypecast wordt als een licht psychotisch type dat zwijgen afwisselt met heftige uitbarstingen. Maar oh boy, wat kan hij dat goed. In Take Shelter is hij de zachtaardige Curtis die met vrouw en dochter ergens in Ohio woont, waar de horizon altijd te zien is en de lucht altijd zwanger is van een opkomende storm. Hij wordt geplaagd door nachtmerries die steeds heftiger worden en die ook overdag hun invloed uitoefenen. Zeer tegen de zin van zijn vrouw, vrienden en de financiële logica begint hij …

Lees meer

The Piano

Het herzien in high res van deze ijzersterke Oscarwinnaar (voor Holly Hunter, Anna Paquin en het scenario van Jane Campion) was een genot. De film maakte destijds in de bioscoop veel indruk op me, en ook 19 jaar later staat ie nog als een huis. Dat komt in eerste instantie door het sterke acteerwerk van de hele cast, en de prachtige soundtrack van Michael Nyman. Maar ook door de visie van Campion, die een heel eigen draai geeft aan het kostuumdrama en de daarin zo vaak verweven liefdesgeschiedenis. Ze laat zien hoe sterk de krachten kunnen zijn waardoor mensen zich …

Lees meer

Rundskop

Het schijnt dat hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts voor zijn rol een Robert DeNiroke heeft gedaan; 27 kilo aangekomen én hij heeft een plat Limburgs dialect aangeleerd. Ik zie m voor het eerst dus kan niet oordelen, maar dat hij een sterke rol neerzet die waarachtig dreigend en tragisch is, is een feit. Rundskop lijkt in eerste instantie over de hormonenmaffia op het Vlaamse en Waalse platteland te gaan. Met louche personages die elkaar wantrouwen en overal leugens en bedrog zien. Schoenaerts is Jacky Vanmarsenille, een flink uit de kluiten gewassen vetmester die werkt op de boerderij van zijn ouders, ergens in de buurt van Sint-Truiden. …

Lees meer

We need to talk about Kevin

Ik heb het boek gelezen waarop de film is gebaseerd dus ik kijk met andere ogen naar wat Kevin allemaal uitvreet en hoe zijn moeder daarop reageert. Des te indrukwekkender is het dat ik me van begin tot eind mee laat slepen in Eva’s nachtmerrie. Fantastisch. Alles valt samen in We need to talk about Kevin. De flashbackstructuur uit het boek verliep via een briefwisseling tussen Eva en Franklin, Kevins vader. Dat is uiteraard niet een erg fijne manier voor een visueel medium als film, maar regisseur Lynne Ramsay weet precies hoe ze dat met filmische technieken moet doen. De …

Lees meer

Se7en

Het is een aantal jaar geleden dat ik m zag en bij het herzien van Se7en valt me weer op hoe nihilistisch en misantropisch Finchers (en die van scenarioschrijver Andrew Kevin Walker) visie op de Westerse cultuur is. De zoektocht van detectives Somerset (Morgan Freeman) en Mills (Brad Pitt) naar de serial killer die zijn slachtoffers op de meest gruwelijke en trage manier om het leven brengt en ze kiest aan de hand van de 7 hoofdzonden, is te vergelijken met een ondergang in Dante’s Inferno. Een vergelijking die ook in de film zelf wordt aangehaald. Een van sterkste punten aan …

Lees meer

Tron Legacy

Ik had al een tijd voorpret gehad over de nieuwe Tronfilm omdat ik met regelmaat naar de heerlijke soundtrack van Daft Punk luister. Als de film dan eindelijk start voelt het direct vertrouwd aan. Wat ik verder ook aan negatiefs zou kunnen zeggen over remakes, sequels, prequels, reimaginings en spin-offs, het feit blijft dat ik genoten heb van Tron Legacy. Het verhaal en de locaties zijn allemaal wat meer aangezet dan in het origineel. Het baanbrekende daarvan zat m vooral in de special effects die voor die tijd werkelijk state of the art waren. De plot zelf was verder nogal …

Lees meer

Ironclad

Ik had zin in een fijne Middeleeuwse ridderfilm met zwaardvechten, kastelen en jonkvrouwen. Echt goed is Ironclad echter niet. Er zitten nogal wat plotgaten/onduidelijkheden in en het verhaal en de personages hadden wel iets meer verdieping verdiend. Aan de basis staat de ondertekening door de Engelse koning John van de Magna Carta in 1215 en de oorlog die daaruit voort kwam. Die ondertekening deed hij onder dwang en in het jaar daarop probeerde hij met alle macht de gevolgen ervan tegen te gaan. Wat ik zie in Ironclad is dan ook grotendeels waargebeurd. De film valt op …

Lees meer

Terugblik IFFR 2012

Nou. Liep dat ff wat anders dan ik had verwacht. Voelde me niet zo lekker op de 1e dag maar ik dacht dat het wel beter zou worden. Vrijdag en zaterdag was dat ook zo, maar tijdens Miss Bala, in een overvolle Oude Luxor op zaterdagavond, ging het helemaal mis. Ik kreeg ineens enorme oorpijn. Heb de film nog uitgezeten maar ben toen als een haas naar huis gegaan en daar gecrasht. En dat heeft vervolgens een volle week geduurd. Pas op de laatste zaterdag was ik weer in staat iets te zien. Laten we deze 2012 versie maar snel …

Lees meer

Skoonheid

Het kabbelende bestaan van een in de apartheidsperiode opgegroeide blanke Zuid-Afrikaan slaat op hol als hij verliefd wordt op de zoon van een oude vriend. Een indrukwekkend portret van een op leugens gebaseerd leven met een fantastische hoofdrol. François van Heerden (Deon Lotz) heeft het als blanke, conservatieve Zuid-Afrikaan goed voor elkaar. Een liefhebbende vrouw, geslaagde kinderen, een eigen houthandel in Bloemfontein en een uitgebreide vriendenkring. Maar dat ideale plaatje vertelt niet het hele verhaal. Onder bekenden geeft François flink af op ‘moffies’ terwijl hij zelf al zijn hele leven te maken heeft met homoseksuele gevoelens. Die gevoelens kan hij met …

Lees meer

Drive

Strak gestileerd en uiterst cool is Drive zeker. Maar een meesterwerk of de beste film van 2011 is het toch niet voor mij. Dat komt met name omdat hij op mij overkomt als een amalgaam, een samenstelling van elementen uit films van andere regisseurs. Zo kun je stellen dat er veel overeenkomsten zijn met Jean-Pierre Melville’s Le Samurai: een zwijgzame professional die alles onder controle heeft, wiens gevoelens en gedachten een raadsel zijn voor de kijker en die door een ontmoeting met een vrouw de controle kwijtraakt. Een andere sterke link zijn de films van Michael Mann, vooral Thief en Collateral. …

Lees meer

Fail-Safe

Het is toch wel bizar dat er in hetzelfde jaar 2 films zijn gemaakt over een escalerende Koude Oorlog waarin de VS per ongeluk vliegtuigen met kernkoppen op de Sovjet-Unie afsturen en de 2 presidenten aan de telefoon proberen een dreigende doomsday te voorkomen. Stanley Kubrick koos in Dr. Strangelove voor satire, cynisme en een absurdistische aanpak, waarin de Amerikanen vertegenwoordigd lijken door een stel malloten met aan het hoofd een niet helemaal bekeerde Nazi en een president die met zoetgevooisde stem zijn razende Sovjet-collega tracht te kalmeren. Supermachten met kernkoppen en een knop die die op weg kan sturen …

Lees meer