Filmdagboek
Pagina 17/43
The Homesman
Op papier is dit een western maar The Homesman is totaal niet te vergelijken met een film van John Wayne of Clint Eastwood. Al zitten er wel elementen in van diens Unforgiven. Nee, de films die me het eerst te binnen schieten zijn Tommy Lee Jones’ eigen debuut The Three Burials Of Melquiades Estrada en Kelly Reichardt’s Meek’s Cutoff. Tommy Lee Jones heeft wel wat met begrafenissen. Ook hier vallen weer veel doden en worden er verschillende graven gegraven. In The Homesman gaat de alleenstaande Mary Bee Cuddy (Hillary Swank) op pad om drie andere vrouwen uit haar dorp (het is eigenlijk meer een vlakte met …
Lees meer
Il capitale umano
Mooie variant op het Rashomon-principe: vertel hetzelfde verhaal drie keer maar dan steeds vanuit een ander standpunt. Het draait allemaal om de rijke familie Bernaschi die op een landgoed woont in de buurt van Milaan: de kille zakenman Gino, zijn dromerige en onzekere vrouw Carla en hun verwende zoon Massimiliano. Daaromheen cirkelen figuren die wat van ze nodig hebben of juist niets met ze te maken willen hebben. Centraal staat een ongeluk dat is veroorzaakt door de auto van Massimiliano. Maar reed hij zelf op dat moment? Ik had niet door dat het een versiefilm was, pas bij de wissel. Deel een en twee …
Lees meer
Inherent Vice
Ik snap het idee dat je vooral mee moet gaan met de zoektocht van Larry ‘Doc’ Sportello en je niet teveel moet laten leiden door logica. Die is er namelijk niet. Inherent Vice heeft wel de flamboyante stijl maar de coherentie en spanningsboog die Boogie Nights (de vergelijkbare film uit zijn oeuvre wat mij betreft) tot zo’n ijzersterke film maakten ontbreekt. Begrijp me niet verkeerd, Inherent Vice is een sterk geacteerde en lekker overdadige pastiche waarin veel te genieten valt. Joaquin Phoenix met volle bakkebaarden is een feest om te zien en de film zit vol prachtige momenten. Maar er ontbreekt dus ook …
Lees meer
John Wick
Dat dit een relaunch is van zowel de actieheldcarrière van Keanu Reeves als van het wraakfilmgenre, zoals in een aantal media wordt beweerd, gaat wat ver. Maar de eenvoud waarmee John Wick op pad gaat en tegenstanders systematisch uit de weg ruimt heeft wel wat. Wick is een hitman die met pensioen is maar nog een keer, voor hemzelf en niet voor een opdrachtgever, een klus moet doen. Dat is natuurlijk een cliché van jewelste maar het leuke van John Wick is dat de film zich daar ook bewust van lijkt. Deze John woont in een modernistische villa zonder veel leven erin, …
Lees meer
Whiplash
Je hoeft geen liefhebber van jazz te zijn om van Whiplash te kunnen genieten. Een beetje drumkennis helpt maar als leek heb je ook wel door wat een waanzinnige performance de jonge Andrew Neiman (Miles Teller) in zijn eindsolo geeft. Het is een catharsis waarin hij alle frustratie van zich af slaat terwijl zijn mentor en nemesis Terence Fletcher (J.K. Simmons) toekijkt. Met een mengeling van weerzin, ongeloof en bewondering. Om op dit punt te komen heeft Fletcher Andrew uitgewrongen tot op het bot. Niet in het minst omdat Andrew zich ook uit lààt wringen. Hij is bereid om zeer …
Lees meer
Birdman
Virtuoos. Dat is het woord dat bij me opkomt. Nu kan dat woord ook een negatieve lading hebben, als de virtuositeit dreigt te ontaarden in ‘art for art’s sake‘ en ‘style over substance‘. Alsof de regisseur net wat teveel wil laten zien wat hij allemaal kan. Alejandro Iñárritu helt daar in al zijn films gevaarlijk naar over, maar Birdman is absoluut een uitzondering. Alles is virtuoos hier, van camerawerk en acteren tot aan het vlijmscherpe script en de subtiele special effects. Maar de virtuositeit staat in dienst van de film en dat levert een onvergetelijke ervaring op. Riggan Thomson (Michael Keaton) was Birdman, …
Lees meer
Good Night, and Good Luck
Journalistiek is in de VS een vak van uitersten. Dat gaat van nieuwsorganisaties als Fox News, die de naam hebben een verlengstuk van rechtse politieke partijen te zijn, tot media die de politiek het vuur aan de schenen leggen en optreden als waakhonden van de democratie. George Clooney maakte een film over een van de meest legendarische waakhonden: de journalist Edward R. Murrow. Murrow overleed al in 1965 maar hij is nog steeds beroemd in de VS. Scholen, onderscheidingen en symposia zijn naar hem genoemd. Hij was een nieuwsautoriteit die bekend werd door zijn radioreportages voor CBS tijdens de Tweede …
Lees meer
Rififi
De moeder van alle heistfilms. Met die bagage kijk ik naar dit zenuwslopende verhaal over de voorbereiding, uitvoering en nasleep van een overval op een juwelier. Ondanks die voorkennis blijft dit gewoon een vijfsterrenfilm. Fantastisch. Rififi is beroemd geworden door de overval die volledig in stilte wordt gepleegd. Juist door die stilte, afgedwongen door een alarm dat reageert op geluid en trillingen, krijgt elke handeling een enorme lading. De kraak omvat 28 minuten aan screen time, enorm lang als je erover nadenkt, maar grijpt je van begin tot eind. Maar wat de film tot een meesterwerk maakt is de hele tragische …
Lees meerIFFR 2015
Ik was dit jaar 10 dagen op het IFFR met een perspas. Niets nieuws wat dat betreft, maar toch was het anders. Die pas stond namelijk op naam van mijn journalistieke opleiding, de PDOJ. De focus lag op het schrijven van nieuwsberichten, previews, reportages en kijkjes achter de schermen. Ik heb geen enkele filmrecensie geschreven. Maar ik heb uiteraard wel films gezien, al waren het er een stuk minder dan in de topjaren. Bovendien werd ik donderdagmiddag ziek. De zaterdag heb ik er met moeite nog 2 uitgesleept. Hieronder een lijstje: Tokyo Tribe (3) Tegenvallende Shion Sono (diens Guilty of …
Lees meer
Aanmodderfakker
Ik heb meerdere malen hardop gelachen bij de avonturen van deze aanmodderfakker en het is ook een sterk thema voor een film. Een thema dat in de vorm van slackerfilms al flink uitgediept is in Amerikaanse cinema. In Nederland is het weinig gedaan. Gijs Naber heeft dat lethargische wel in zich en dat diept hij hier flink uit. Toch blijf ik met een onbevredigd gevoel achter. Dat Thijs nu toch eindelijk eens in actie moet komen en wat van zijn 32-jarige leven moet maken is nogal een voor de hand liggende boodschap. Het einde kun je dus van verre aan zien komen. De …
Lees meer
Veronica Guerin en Charlie Hebdo
Jerry Bruckheimer en Joel Schumacher hijsen de vermoorde journaliste Veronica Guerin op een schild. Daarvoor zijn ze te prijzen, maar het is jammer dat dit op een weinig subtiele manier is gebeurd. Hun verfilming van haar strijd tegen Ierse drugshandelaren mist nuance en loopt over van sentiment. Toch is het een belangwekkende film. Met Charlie Hebdo in gedachten is het bewaken van journalistieke erfenissen voor toekomstige generaties belangrijker dan ooit. Tussen 1994 en haar dood op 26 juni 1996 vocht de journaliste Veronica Guerin een strijd uit met de Ierse drugswereld. Ze was al langer actief als journaliste maar ze …
Lees meer
Mr. Turner
Mike Leigh doet een prijzenswaardige poging om een atypische biopic te maken maar het resultaat is helaas een beetje als ‘watching paint dry‘. Het is aan het realistische tijdsbeeld, het schilderachtige camerawerk en de uitzonderlijke sterke acteerprestatie van Timothy Spall te danken dat ik wakker blijf. Mr. Turner gaat over de laatste 25 jaar van de legendarische landschapschilder, al wordt er nergens een tijdsaanduiding gegeven. Het is dat je hem voor je ogen ouder en excentrieker ziet worden, anders had het net zo goed een periode van slechts een paar jaar kunnen zijn. Er gebeurt nauwelijks iets in de film. J.M.W. Turner was tijdens zijn leven …
Lees meer
Les Salauds
Marco Silvestri is kapitein op de grote vaart. Hij wordt naar huis geroepen omdat zijn beste vriend Jacques, de man van zijn zus Sandra, zelfmoord heeft gepleegd en zijn nichtje Justine naakt, verward en gewond op straat is aangetroffen. Zo begint deze brute film van Claire Denis, de Franse filmmaakster die geen remmingen kent en haar publiek het liefst bij de strot pakt. Deze Marco is de held van de film, een man uit een stuk die zijn nichtje wil redden uit de klauwen van nietsontziende types die uit zijn op haar lichaam en liefst ook haar ziel. Marco is een …
Lees meer
The Double
En dan was er nog die andere dubbelgangerfilm van 2014. The Double deelt wat elementen met Enemy, de ander als betere/socialere/geslaagdere versie van jezelf bijvoorbeeld, maar is toch een heel andere film. Deze bewerking van een verhaal van Fjodor Dostojevski is veel romantischer maar in zekere zin net zo donker. Simon James (Jesse Eisenberg) is een teruggetrokken nietszeggend type dat in een Kafkaeske wereld leeft en werkt. Tijd en plaats zijn volstrekt onduidelijk. Privacy is ver te zoeken, net als logica, en het meisje van zijn dromen is al net zo alleen als hijzelf. Zijn naam vergeten mensen direct en hij …
Lees meer
Guardians of the Galaxy
Van de drie grote superheldenfilms die ik het afgelopen jaar heb gezien is Guardians of the Galaxy toch wel de leukste. Zeker de luchtigste. X-Men: Days of Future Past en Captain America: The Winter Soldier zijn als actiespektakel minstens zo goed maar die films missen de lichte touch van dit samengeraapte zootje. Vergelijkingen met Star Wars (en rip-offs als Star Crash) liggen voor de hand. Peter Quill lijkt rechtstreeks gemodelleerd op Han Solo, al combineert GotG de personages van Han en Luke in een figuur dat zowel heldhaftig …
Lees meer
Maps to the Stars
Een film die je vanaf het begin pakt, nooit saai is en vol sterk acteerwerk zit. Maar ook een film die je volledig in verwarring achter laat. Waar ging dit nou eigenlijk over? Net als in David Lynch’ Mulholland Drive arriveert een jonge nieuwsgierige vrouw uit een gat ergens in de VS in Hollywood, niet wetend wat haar daar te wachten staat. Maar waar Naomi Watts in MD lang naïef blijft en overweldigd is door alles wat ze ziet lijkt Mia Wasikowska in Maps to the Stars toch echt een plan te hebben. Een plan dat te maken heeft met haar uitdrijving uit …
Lees meer
The Maze Runner
Gooi een flinke scheut Lord of the Flies, wat van het ingenieuze labyrinth uit Cube en de strijd onder jongeren uit The Hunger Games op een hoop en je hebt het aardige The Maze Runner. Niets nieuws dus maar wel een prima genrefilm onder de flinke stroom aan Young Adult die de laatste jaren uit Hollywood komt. The Maze Runner heeft een simpeler aanpak dan het grote voorbeeld The Hunger Games. In die laatste wordt een post-apocalyptische samenleving geschapen die volledig in dienst staat van de strijd in de arena door de jongeren. Daarbij is een flinke dosis maatschappijkritiek …
Lees meer
The Hobbit: The Battle of the Five Armies
Peter Jackson heeft geluisterd naar mijn klachten over deel 1 en deel 2. Daar had ik echt het gevoel dat het niet opschoot en kon ik die dwergen en Bilbo wel een schop onder hun kont geven terwijl ik ze toe riep: ‘Ga die berg bezetten, versla die draak en reclaim je kingdom. En vlug een beetje!’ Echt vlug gaat het nog steeds niet, maar er is in elk geval genoeg te beleven totdat het zover is. Tijdens het kijken was ik wel hardop aan het nadenken: 5 legers? Maar …
Lees meer
Under the Skin
De verwachtingen waren nogal opgeklopt dus de ervaring zelf moest wel teleurstellen. Dat komt denk ik vooral omdat dit typisch een film is die om nabespreking en analyse schreeuwt en laat ik daar nou net niet aan toegekomen zijn. Nu blijft het een film die mythische pretenties heeft maar ze niet helemaal waar maakt. Althans niet zonder dat benodigde gereflecteer. Het mooie camerawerk en de ijzingwekkende muziek van Mica Levi blijven me echter wel bij. Under the Skin is losjes gebaseerd op het gelijknamige boek van Michel Faber. Maar waar je in het boek pas na verloop van tijd achter de identiteit …
Lees meer
Imagine Limited Edition
Ik was zaterdag in EYE voor de speciale wintereditie van Imagine. De eerste (What we do in the shadows) en laatste (Kundo: Age of Rampant) heb ik gemist, maar met 5 prima films was dit toch een heel geslaagde dag. Voor WWDITS kan ik herkansen trouwens, vanaf 18 december. Dat is nodig ook, gezien de publieksscore. Ik heb gezien: I Origins (Mike Cahill, VS 2014) The Voices (Marjane Satrapi, VS 2014) The Texas Chainsaw Massacre 4K (Tobe Hooper, VS 1974) Deze klassieker is opgepoetst en terug te zien op het grote scherm. Ik heb m al diverse malen …
Lees meer
Ball of Fire
Het feit dat Gary Cooper als wetenschapper altijd aan zijn werk denkt en al gaat wankelen bij de gedachte dat hij een vrouw aan moet spreken, was al in 1941 ouderwets. Toch weet Howard Hawks met dat gegeven een heerlijke film te maken die 70 jaar later nog steeds prima te genieten is. Professor Bertram Potts (Cooper) is een van de acht in een team van wetenschappers dat werkt aan een allesomvattende encyclopedie. De mannen zijn al op leeftijd, op Potts na, en vrijgezel. Uiteraard. Als nachtclubzangeres Barbara Stanwyck (met de onweerstaanbare naam Sugarpuss O’Shea) bij de mannen intrekt, op de vlucht …
Lees meer
The Texas Chainsaw Massacre
Deze klassieker is opgepoetst en terug te zien op het grote scherm. Ik heb m al diverse malen mogen ondergaan (zo kun je het wel noemen) maar hij blijft onweerstaanbaar. Een grandioos grand guignol waarin een groep tieners in de Texaanse hel belandt in de vorm van een compleet gestoorde familie. Deze film is zo intens dat je soms echt achteruitdeinst en de neiging hebt je oren en ogen dicht te houden. Van alle horrorfilms uit de jaren 70 is The Texas Chain Saw Massacre waarschijnlijk de belangrijkste en artistiek meest interessante. Hoewel de film bedoeld was om nieuwsgierigen aan …
Lees meer
In Order of Disappearance
Brave ‘burger van het jaar’ Nils Dickman is sneeuwruimer in een afgelegen dorp in Noorwegen. Hij is net getooid met zijn eretitel en maakt zich op voor een mooi jaar. Maar dan hoort hij dat zijn zoon is aangetroffen met een overdosis heroine in zijn lijf. Nils gelooft er niet in, zijn zoon was niet verslaafd, en gaat op onderzoek uit. Eigenhandig werkt hij zich door de rangen heen van de criminele bende die er verantwoordelijk voor is. Hij slaagt erin om de schuld van de doden in de schoenen van een concurrerende bende Serven te schuiven en dan loopt …
Lees meer
The Voices
In deze horrorcomedie heeft Jerry nogal moeite om vrienden te maken in het industriestadje Milton. Gelukkig heeft hij een kat en een hond om mee te praten. Jerry heeft een nogal traumatische jeugd gehad en is daardoor een beetje labiel. Tegelijk grijnst hij voortdurend en is in feite een prima jongen. Hij is al een tijdje stopt met zijn medicijnen en dat gaat zijn tol eisen. Als hij min of meer per ongeluk en aangespoord door zijn kat zijn mooie collega Fiona om zeep helpt, gaat het van kwaad tot erger. The Voices doet denken het werk van Tim Burton …
Lees meer