Filmdagboek
Pagina 15/43
Jodorowsky’s Dune
Alejandro Jodorowsky, Salvador Dali, H. R. Giger, Chris Foss, Jean Giraud (Moebius), Dan O’Bannon, Orson Welles, David Carradine, Mick Jagger, Amanda Lear en Pink Floyd. Het had zo mooi kunnen zijn. Maar juist in de mislukking zit de tragische grootsheid van dit nooit gemaakte science fiction epos. Een script dat samen met de 3000 (!) storyboards van Moebius zo dik was als 2 telefoonboeken: Jodorowsky werd niet gehinderd door gebrek aan ambitie of dromen. Hij ging er vol voor. Toen hij in 1975 (en na 3 films die op zich al mindblowing waren: Fando y Lis, El Topo en …
Lees meer
Wild Tales
Mensen die gedwarsboomd worden of gefrustreerd raken, doen soms rare dingen. Maar zover als het in Wild Tales gaat? Maar juist in die overdrijving zit de lol van deze serie zes korte verhalen. In de anthology film wordt vaak een terugkerend verhalend element of een personage ingezet, maar hier hebben de verhalen alleen een thematiek gemeen. Een vage thematiek. Het gaat om situaties die uit de hand lopen. Soms heel geleidelijk, soms heel abrupt. Zelfs de meest beschaafde types kunnen door het lint gaan wanneer ze maar lang genoeg worden getergd. Niet elke episode is geslaagd en het geheel …
Lees meer
Magic Mike XXL
De sequel van Magic Mike moet het stellen zonder regisseur Steven Soderbergh (hij nam wel de camera in de hand), zonder male entertainment guru Dallas (Matthew McConaughey), zonder een verhaal (nou ja, nauwelijks) en de dansroutines van de heren zijn wat mij betreft ook wat minder. Ginuwine’s Pony (HET stripnummer) komt weliswaar even voorbij, maar dat wordt weggezet als een relict uit oude tijden. Toch heeft de film wel wat. Waar deel 1 op leuke wijze de rivaliteit tussen en de beslommeringen van een groep strippers wist te mengen met de persoonlijke zoektocht van Mike zelf, ligt hier de …
Lees meer
IFFR 2016, de lijst
Over het IFFR als geheel heb ik wel wat te klagen, maar de filmscore viel me uiteindelijk best wel mee. Ik ben een fanatiek kijker maar het feit dat ik geen enkele Tiger Award kandidaat heb gezien, zegt ook wat over mijn veilige voorkeuren. Maar alleen al qua gezondheid was dit jaar zeer geslaagd. Ik heb me 10 dagen lang prima gevoeld en dat was de laatste jaren wel eens anders. Chevalier (3.5): iets minder dan voorganger Attenberg maar toch geslaagd als absurde variant van haantjesgedrag Las vacas con gafas (4): oudere meesterschilder en docent wordt langzaam blind. Sterke hoofdrol …
Lees meer
The Last Valley
Een onontdekt meesterwerk is het niet, maar toch was deze historische film over een idyllische vallei tijdens de 30-jarige oorlog (1618-1648) een aangename verrassing. Ik had werkelijk nog nooit gehoord van The Last Valley. Uitgebracht in 1971 met in de hoofdrollen toch twee grote sterren (Michael Caine en Omar Shariff), is deze film van James Clavell (vooral bekend van de tv-serie Shogun) in de vergetelheid geraakt. Onterecht. Caine speelt een Duitse kapitein (hij heeft een lekker aangezet maar passend accent) die niet anders weet dan dat hij oorlog voert. In hun plundertochten door het Duitse rijk komt zijn regiment terecht …
Lees meer
The Hateful Eight
Hoewel ik zijn vorige film flink tegen vond vallen, moest ik The Hateful Eight toch gewoon zien. De film is immers op 70mm gedraaid en heeft een score van Ennio Morricone. Op naar EYE dus. Los van het prachtige widescreen beeld en de mooie score had de film ook inhoudelijk wel wat te bieden. Echt goede dialogen schrijven kan Tarantino al jaren niet meer, maar daar staat een intrigerend verhaal in een kernachtige setting tegenover. De plot had ook prima in 90 minuten afgehandeld kunnen worden, maar Quentin weet de lengte een heel eind te rechtvaardigen. De acteurs zijn prima, …
Lees meer
David Bowie Is
Het is deze weken even alles Bowie wat de klok slaat. Luisteren, lezen en kijken. Het bezoek aan de tentoonstelling in Groningen hebben we al weken geleden geboekt maar dat duurt nog tot halverwege februari. Gelukkig kan ik alvast een preview zien in de vorm van deze docu. Aan de ene kant kun je zeggen dat ik nu niet meer naar Groningen hoef. Alles zit al in de documentaire versie van David Bowie Is. De tentoonstellingsmakers van het Victoria & Albert museum praten er uitgebreid over, de camera dwaalt door de zalen, archiefbeelden doemen op en er is zelfs een …
Lees meer
The Agony and the Ecstasy
Prachttitel natuurlijk. De extase komt hier van het hemelse dat Michelangelo op het gewelf van de Sixtijnse kapel wil schilderen, De kwelling zit op veel meer plekken. Om te beginnen wil deze renaissancistische meester helemaal geen schilder zijn. Hij wil beeldhouwen, alleen maar beeldhouwen. Zoveel wordt ook duidelijk tijdens de (interessante maar tactisch erg stomme want alles ophoudende) proloog, waarin een voice-over leven en carriere duidt van de man die voor zijn vak leefde maar daar ook wel voor betaald wilde worden. Het was aan de druk van paus Julius II te danken, zeg maar gerust het bevel, dat Michelangelo zich aan …
Lees meer
Les enfants du paradis
Deze Franse klassieker had ik nog nooit gezien. Een film die vooral bewonderd wordt vanwege de omstandigheden waarin hij is gemaakt. Niet vanwege de inhoud. Uit een gevoel van plichtsbesef zat ik in het Haags Filmhuis naar de gerestaureerde versie te kijken. Dat viel eigenlijk nog best mee. Ik wist vooraf dat dit een zwartwitfilm uit 1945 is die drie uur duurt en gaat over de liefde van 1 vrouw voor 4 mannen. Niet direct een lokkertje. Maar als je je eraan overgeeft kom je er wel in. Les enfants du paradis is gemaakt in het door de Nazi”s bezette Parijs …
Lees meer
Star Wars – The Force Awakens
Ik huil niet mee met de wolven die melden dat deel 7 zo goed is dat hij de vorige drie delen doet verbleken. Star Wars: The Force Awakens is inderdaad beter dan delen 1, 2 en 3 (die met Jar Jar Binks, Palpatine, Grievous en andere vage types) maar dat komt vooral omdat regisseur JJ Abrams uitpakt met actie en special effects waar dat kan maar ook lucht aanbrengt met humor en een hoog herkenbaarheidsgehalte. Hij weet het gevoel op te roepen van delen 4, 5 en (in veel mindere mate) 6. Dat gevoel was George Lucas bij de vorige delen kwijtgeraakt. …
Lees meer
Carol
Ik moest denken aan In the Mood for Love. Net als het liefdesdrama van Wong-Kar Wai is Carol een film over een liefde die door het tijdperk waarin de personages leven niet geaccepteerd wordt. Verder zijn er net zoveel verschillen als overeenkomsten aan te wijzen, maar voor beide films geldt de prachtige beheersing waarmee de prille liefde getoond wordt. Voor je ogen zie je die groeien, heel voorzichtig en slechts gevoed door een blik, een subtiele aanraking en vooral veel ’tussen-de-regels-door-lezen-voor-gevorderden’. Magnifiek. Cate Blanchett en Rooney Mara zijn subliem. Blanchett als de door schade en schande wijzer geworden Carol Aird, die …
Lees meer
Youth
Op alle fronten is Youth een stukje minder dan La grande bellezza. Maar dat wil niet zeggen dat het geen fijne film is. Paolo Sorrentino weet hoe hij zijn kijkers moet behagen met prachtig camerawerk, oogstrelende locaties en intrigerende personages. De heren die zich in een Zwitsers kuuroord wentelen in weelde zijn ver verwijderd van de Jeugd uit de titel. Ze kijken met weemoed terug op een leven waaruit ze veel gehaald hebben. Genietend van kleine dingen zoals een mooie vrouw of het gezelschap van een jongere generatie. Maar er is wel een verschil in wat ze verder nog willen …
Lees meer
Spectre
De term ‘ouderwets vermaak’ is nogal eens gevallen in de besprekingen van de laatst Bond. Die term moet dan vooral in relatie tot Skyfall gezien worden, waarin James Bond een verleden bleek te hebben en er ruimte kwam voor veel gepsychologiseer rond zijn personage. In die zin is Spectre inderdaad traditioneler. Hier gaat James gewoon van plotpunt A naar B, C, enzovoorts, zonder ten prooi te vallen aan existentiële twijfels. Ook in ander opzicht is Spectre ouderwets. Het tempo is vaak opvallend laag. Niet in de actiescenes (de knallende opening in Mexico-stad, de auto-achtervolging door een nachtelijk Rome; spektakel is …
Lees meer
Le tout nouveau testament
Luchtiger dan zijn meesterwerk (wat mij betreft, de filmkijker liet het afweten) Mr Nobody, maar qua thematiek en stijl zijn er veel overeenkomsten tussen deze films van Jaco van Dormael. Van Dormael is erg goed in het mengen van dagelijkse beslommeringen en een zekere banaliteit en een flink dosis surrealisme. Hier doet hij dat opnieuw. Benoît Poelvoorde is super als de schmierende, rancuneuze en vunzige God wiens dochter in opstand komt tegen de terreur van papa. In haar ogen is Vader een klootzak die aangepakt moet worden en ze zet zelf vast de sluizen open door alle sterfdata van …
Lees meer
The Cincinnati Kid
Heerlijke pokerfilm met een nog jonge en onversaagde Steve McQueen als de new kid on the block Eric Stoner in het New Orleans van begin jaren 30. Hij moet het opnemen tegen de levende legende Lancey Howard (Edward G. Robinson). De match wordt geregeld door de oudere Shooter (Karl Malden) die ooit net zo veelbelovend was als de kid, maar het nooit echt heeft waargemaakt. McQueen heeft zelfvertrouwen te over, zenuwen van staal en een charme waarmee hij tegenstanders direct op achterstand zet. Toch is hij kwetsbaar, juist omdat alles zo mee zit. En de twee vrouwen in zijn leven helpen ook niet om de …
Lees meer
Son of Saul
Hoe vreselijk en aangrijpend het lot van de slachtoffers ook is, het verhaal van Saul raakt me toch niet echt. Het is allemaal erg goed gemaakt en door de zeer subjectieve cameravoering wordt je als kijker ook goed meegevoerd in de persoonlijke zoektocht van de hoofdrolspeler. Maar ik betrap me erop dat ik afdwaal. Afstompendheid tonen moet voor deze film, maar ik kan er na een tijd niet zoveel meer mee. De film is aan alle kanten de hemel ingeprezen en ik snap ook wel waarom. Door de manier van filmen, met zeer weinig scherptediepte waardoor alles verder dan een meter van Saul out of …
Lees meer
CitizenFour
Een man in een hotelkamer. En je weet al hoe het afloopt. Het is immers allemaal echt gebeurd. Toch ontvouwt het verhaal van Edward Snowden zich als een thriller. CitizenFour gaat over de acht dagen in juni 2013 waarin Snowden met Guardian journalist Glenn Greenwald en filmmaakster Laura Poitras in een hotelkamer in Hong Kong opgesloten zat. Poitras laat wel andere personen buiten die kamer aan het woord, maar het is toch vooral de wat flegmatieke Snowden die alle aandacht opzuigt. Wat hij naar buiten brengt, zal de wereld veranderen. Snowden weet dat maar blijft er kalm onder. Al verraadt …
Lees meer
The Guest
Het verhaal is niet bepaald nieuw: vreemdeling (in de vorm van een teruggekeerde oorlogsveteraan) staat op de stoep, palmt moeder en zoon in en ook langzaam de dochter des huizes, en blijkt vervolgens een creep met gewelddadige bedoelingen. Maar de manier waarop dit getoond wordt, is erg goed gedaan. Vooral door de rol van Dan Stevens (die ik ken als brave borst Matthew in Downton Abbey) als de moordmachine, door zwarte humor te combineren met keihard geweld en door de ijzersterke soundtrack. Door die muziek (met oa Front 242, DAF, Sisters of Mercy en Clan of Xymox), het font in …
Lees meer
The Lobster
De eerste helft is fantastisch, met een absurdisme dat door de consequent aangehouden toon toch volkomen logisch is. Je krijgt een maand om een partner te vinden (dat kun je verlengen door los rondlopende singles af te schieten) en als dat niet lukt wordt je in een dier veranderd. Maar in de tweede helft zakt The Lobster wat in, als David de echte liefde gevonden lijkt te hebben maar de relatie niet getolereerd wordt door de groep alleenstaanden waarin hij is opgenomen. Maar het concept van de film is zo sterk dat regisseur Yorgos Lanthimos voldoende credits overhoudt. Al vond ik …
Lees meer
Pasolini
Ik ken Pier Paolo Pasolini eigenlijk alleen van oude zwartwit foto’s. En ik heb zijn bio (Pasolini Requiem) nog ongelezen in de kast staan. Of Willem Dafoe echt op hem lijkt is de vraag en of het echt allemaal zo gegaan is eind 1975, toen de regisseur dood op het strand bij Ostia gevonden werd, is al helemaal onzeker. Maar Pasolini voelt als een oprechte en natuurgetrouwe film en Dafoe kan de vergelijking met die oude foto’s prima aan. Abel Ferrara maakte een film over de laatste dagen van de cineast waarbij banale en surrealistische momenten elkaar afwisselen. Als Pasolini op bezoek …
Lees meer
J Kessels
Fear and Loathing in Las Vegas. Maar dan in Tilburg en Hamburg. Frank Lammers is echter geen Benicio del Toro. Waar die weg kwam met nauwelijks een verstaanbaar woord irriteert het gebrek aan tekst uit de mond van de immer rokende Brabander. En als hij spreekt is het vaak in net-niet lekker lopend Engels. Lammers kan met veel weg komen, maar hier had wat meer richting en inhoud wel gemogen. Daar staat dan wel weer een ijzersterke Fedja van Huet tegenover. De dialogen van de film trekken me niet over de streep, maar de sfeer, locaties en personages doen dat …
Lees meer
Heat
De directe reden om de beste crimefilm van de jaren 90 te herzien was dat Irene m nog niet gezien had. Maar ik moet toegeven dat het vooral op mijn aandringen was. Ik heb Heat al vele malen gezien, maar nooit zal die allereerste keer overtroffen worden. In het filmhuis in Nijmegen, ergens in het voorjaar van 1996. Vol adrenaline snelde ik naar huis na afloop. Ik vond m toen schitterend en eigenlijk nog steeds. Heat is een combi van een intelligent en gelaagd verhaal en een serie werkelijk zinderende actiescenes. De twee leads Al Pacino en Robert deNiro zijn …
Lees meer
Amy
Ik had niet zoveel met de persoon van Amy Whinehouse, maar de documentaire over haar tragische leven is wel prachtig. Intiemer kan een film niet zijn: volledig samengesteld uit bestaand videomateriaal. Of dat nou van een vroege generatie mobiele telefoon komt of van een professioneel videoverslag door de BBC. Uit al die beelden komt Amy naar voren als een kwetsbaar hertje dat totaal niet opgewassen is tegen wat er op haar af zou komen toen Back to Black zo’n groot succes bleek.
Lees meer
Ex Machina
Fijne kale sci-fi over een creator die zijn creatie iets te goed gemaakt heeft waardoor ze zich uiteindelijk tegen hem keert. Daarin lijkt Ex Machina wel wat op Blade Runner. Ook de liefde tussen mens en robot/replicant is een terugkerend element. Tegelijk zijn de films visueel volkomen verschillend. De esthetiek, lichtheid en eenvoud van Alex Garland’s regiedebuut versus het overdonderende, donkere en complexe van Ridley Scott’s meesterwerk.
Lees meer