Favorieten
Pagina 3/5
Blade Runner 2049
Fenomenaal. Ik moet bekennen dat ik wat sceptisch was, ondanks mijn waardering voor regisseur Denis Villeneuve. Hij moest opboksen tegen een film met een mythische status waarbij alle bewonderaars met argusogen de vorderingen van zijn sequel zouden volgen. Zelfs toen ik de juichende recensies las had ik nog twijfels. Zou het niet slechts een prachtig vormgegeven film zijn zonder inhoud? Nee dus. Blade Runner 2049 slaagt erin het origineel op talloze fronten aan te vullen en te verdiepen. Het briljante van dit vervolg is dat de verhaallijn van het origineel op intelligente wijze is geïntegreerd maar dat deze film tegelijkertijd volledig …
Lees meer
Angst essen Seele auf
Ik heb een videoband met een aantal Fassbinderfilms, waaronder deze. Opgenomen ergens midden jaren negentig bij een retrospectief op de BBC. Ik koester die band. Op een of andere manier doet die me meer dan mijn Fassbinder dvd boxset of de opgepoetste versie van het zelden geziene Welt am Draht. Angst essen Seele auf staat me het meest bij van die bibberende VHS-tape. Schoonmaakster Emmi, een weduwe van rond zestig, ontmoet in een bar de veel jongere Marokkaan Ali. Op het eerste gezicht konden de verschillen niet groter zijn, maar toch worden deze twee eenzame mensen verliefd op elkaar. …
Lees meer
Manhattan
Er is veel geschreven over de relatie van de 42-jarige Isaac (Woody Allen) met de 17-jarige Tracy (Mariel Hemingway) in deze klassieker van Woody. De regisseur had op dat moment zelf een verhouding met de eveneens 17-jarige Stacey Nelkin en later schokte hij Mia Farrow en de wereld door iets te beginnen met Farrow’s geadopteerde dochter Soon-Yi Previn. Van een afstand gezien lijken al deze verbintenissen moreel verwerpelijk maar wat in Manhattan vooral opvalt is de tederheid en omzichtigheid waarmee Allen zijn alter ego Isaac en de volwassen lijkende Tracy elkaar laat benaderen. Woody zat in een creatieve flow na zijn …
Lees meer
Sunrise
Sunrise begint met een man die de Sirene aan zijn raam niet kan weerstaan. De geliefden ontmoeten elkaar in het maanlicht, kussen en dan gaat ze over tot het Grote Plan: is het geen goed idee als hij zijn vrouw vermoordt, jong en oh zo onschuldig? Zacht fluistert ze hem in zijn oor hoe hij dat aan moet pakken. Meer fataal kan een femme niet worden, en dat al in 1927. Maar is die man wel bereid zijn gruweldaad te volbrengen en zijn geliefde te volgen naar een spanning belovend leven in de grote stad? Wat volgt is een …
Lees meer
The Wild Bunch
Niemand maakte films zoals Sam Peckinpah dat deed. Spijkerhard, compromisloos, nihilistisch, extreem gewelddadig en vol zwarte humor. Hij was niet bang de donkere kanten van de mens te laten zien, zonder overigens de romantische kant van zijn personages en hun omgeving te vergeten. The Wild Bunch is de film waarin al die aspecten het sterkst aan bod komen. Rond 1913 wordt een groep outsiders steeds verder het eens zo Wilde Westen in geduwd. Opgejaagd door de oprukkende beschaving en geconfronteerd met een vorm van geweld die zij, ook niet vies van wat moord en doodslag, niet kennen: volledig ontdaan van moraal. Er …
Lees meer
Heat
De directe reden om de beste crimefilm van de jaren 90 te herzien was dat Irene m nog niet gezien had. Maar ik moet toegeven dat het vooral op mijn aandringen was. Ik heb Heat al vele malen gezien, maar nooit zal die allereerste keer overtroffen worden. In het filmhuis in Nijmegen, ergens in het voorjaar van 1996. Vol adrenaline snelde ik naar huis na afloop. Ik vond m toen schitterend en eigenlijk nog steeds. Heat is een combi van een intelligent en gelaagd verhaal en een serie werkelijk zinderende actiescenes. De twee leads Al Pacino en Robert deNiro zijn …
Lees meer
Blade Runner
Als de zaallichten uit gaan in EYE, de openingscredits verschijnen en de fameuze score van Vangelis de zaal in stroomt, ben ik verkocht. Dan verdwijnt ook direct die immense legacy van Blade Runner (de beste SF-film ooit volgens velen) uit mijn hoofd en geef ik me over aan wat ik zie. Een film die uiterst precies en met ongelooflijke skills is gemaakt, maar ook een verrassend trage en kale film. Gewend geraakt aan het moordende tempo van moderne blockbusters met hun mitrailleurmontages en vele plotlijnen, is het wel even terugschakelen naar de normen van 1982. Maar dan heb je ook …
Lees meer
Good Night, and Good Luck
Journalistiek is in de VS een vak van uitersten. Dat gaat van nieuwsorganisaties als Fox News, die de naam hebben een verlengstuk van rechtse politieke partijen te zijn, tot media die de politiek het vuur aan de schenen leggen en optreden als waakhonden van de democratie. George Clooney maakte een film over een van de meest legendarische waakhonden: de journalist Edward R. Murrow. Murrow overleed al in 1965 maar hij is nog steeds beroemd in de VS. Scholen, onderscheidingen en symposia zijn naar hem genoemd. Hij was een nieuwsautoriteit die bekend werd door zijn radioreportages voor CBS tijdens de Tweede …
Lees meer
Nightcrawler
Van de twee kemphanen uit The Sweet Smell of Succes kun je zeggen dat ze vilein, egoïstisch en nietsontziend zijn, maar Jake Gyllenhaal’s Louis Bloom is een regelrechte psychopaat. Iets dat hem overigens flink van pas komt bij zijn nieuw gevonden werk. Louis Bloom leeft vooral ’s nachts en heeft weinig respect voor zijn eigen lichaam. Dat is ook wel te zien aan zijn magere gestalte, holle ogen en een constant starende blik. Als hij op een nacht bij een auto-ongeluk stopt en daar een cameracrew de slachtoffers ziet filmen, liefst zo close mogelijk, is hij ‘hooked’. Hij …
Lees meer
The Sweet Smell of Succes
Ik had me een tijd geleden voorgenomen om eens flink in het oeuvre van Alexander MacKendrick te duiken maar nu ik terug kijk is het bij The Man in the White Suit gebleven. Al die films die om aandacht vragen, het is om gek van te worden. The Man in.. is een film uit zijn Britse Ealing tijd. MacKendrick was geboren uit Schotse ouders die naar de VS verhuisden maar na de dood van zijn vader keerde moeder met de 7-jarige Alexander terug naar Schotland. Die begon in de filmwereld als art director en scriptschrijver, …
Lees meer
Breaking Bad, seizoen 5
‘This one goes to eleven‘. Aan deze fameuze quote uit Spinal Tap moest ik denken nu ik iets wil schrijven over het laatste seizoen van Breaking Bad. Na vier fantastische seizoenen halen Vince Gilligan en zijn team nog eenmaal alles uit de kast met een werkelijk fabuleus en super intens slotstuk. Ik heb slechts 5 sterren te vergeven maar de plot en het spel van de acteurs vragen eigenlijk om meer. Om de apocalypse van Walter White te schetsen zet iedereen een tandje bij. Personages uit eerdere seizoenen verdwijnen of krijgen een grotere rol (met voorop de gelouterde ‘cleaner’ Lees meer
True Detective, seizoen 1
Het veel geprezen eerste seizoen van True Detective is inderdaad fantastisch. Door de nihilistische en naargeestige sfeer, de wisselende perspectieven en het schuiven met de chronologie maar vooral ook door de twee leads. De zoektocht naar de moordenaar van de aan een boom vastgebonden prostituee Dora Kelly Lange blijkt slechts een aanleiding om diep in de psyche van de twee detectives te duiken, die betrokken zijn bij dat onderzoek. Beiden hebben issues, al zijn die heel verschillend van aard. Martin Hart (Woody Harrelson) blijkt een naar fatsoen strevende maar voortdurend falende family man. Rusty Cohle (een onwaarschijnlijk goede Matthew McConaughey) is …
Lees meer
The Wolf of Wall Street
Het mag dan leeg, doelloos en cynisch zijn, maar deze biopic van een nietsontziende stock broker die ten onder gaat aan geld, drugs en vrouwen is zo vermakelijk en bij vlagen zo hilarisch dat dit er weinig toe doet. Ik heb zelden zo hard gelachen, vooral toen de wat over datum zijnde quaaludes begonnen te werken bij Leonardo en Jonah. Hilarisch is nog een understatement. Met voor Scorsese kenmerkende bravoure gemaakt en fantastisch geacteerd. Lang, dat zeker, maar dan is het ook langer genieten.
Lees meer
La vie d’Adele
Ik heb het kijken van La vie d’Adèle een paar keer uitgesteld. Hij duurt drie uur en ik moest alleen gaan, maar het was vooral om de rust te vinden om deze naar verwachting zeer intense film te bekijken. En intens was hij. Ongelooflijk. Er was van tevoren veel te doen over de seksscènes. Abdellatif Kechiche zou als een dictator tekeer gegaan zijn tegen zijn actrices. Dat kan zo zijn maar het resultaat is er dan ook naar: het acteerwerk van de twee leads in La vie d’Adèle is adembenemend goed. Beide actrices zijn subliem. Vooral Adèle Exarchopoulos, die de film het eerste uur …
Lees meer
La Grande Bellezza
Ook hier waren de verwachtingen flink opgeklopt na een stuk of vier 5-sterrenrecensies gelezen te hebben. Gravity voldeed er grotendeels aan en La Grande Bellezza helemaal. Toen de film na bijna 2,5 uur afgelopen was dacht ik twee dingen: Is hij al voorbij? En ik wil hem eigenlijk direct weer zien. Niet dat ik nou zo getriggerd ben door het verhaal. Dat is er eigenlijk niet. Schrijver Jep Gambardella (een werkelijk fantastische Toni Servillo) werd ooit bekend met zijn debuutroman, maar al snel liet hij zich verleiden door de glamour en het hedonisme van Rome. Nu dwaalt hij rond door de …
Lees meer
Mad Max trilogie
De meeste grote filmsterren hebben een ding gemeen: hun doorbraak hebben ze te danken aan één film. Dit geldt ook voor Mel Gibson, al is het eigenlijk een trilogie. De saga van de road warrior is het verhaal van een man met een missie die zich nergens door laat afstoppen. Onder Gibsons vroege successen vallen ook films als Gallipoli en The Year of Living Dangerously, maar het zijn toch vooral de Mad-Maxfilms die zijn naam hebben gevestigd. De zwijgzame strijder die zonder veel omhaal of machtsvertoon zaken recht zet in een wereld waaruit alle leven verdwenen lijkt. Het post-apocalyptische genre is in fictie al …
Lees meer
Kingdom of Heaven
Ridley Scott’s Kingdom of Heaven is wellicht een wat belerende en lang niet altijd accurate geschiedenisles, maar wel een les die met veel bravoure en diepgang verteld wordt. Zeker in deze 189 minuten durende directors cut. Het zwakste punt van dit verhaal van een dorpssmid die (tijdens de belegering in 1187) uitgroeit tot redder van de bevolking van Jeruzalem is die dorpssmid zelf. Orlando Bloom is gewoon geen geloofwaardige leider en hij mist het charisma om mensen aan zich te binden. Dat is uiteraard een belangrijk gemis maar voor de rest doet Scott heel veel goed. De bijrollen zijn …
Lees meer
Lost Highway
Zelfs na 3 of 4 keer kijken valt er weinig chocola te maken van de plot van deze droom/nachtmerriefilm (al wemelt het van de theorieen), maar dat geeft niet echt. David Lynch leeft zich uit met identiteitswisselingen en een suggestieve beeld- en geluidsmontage waarmee hij me voortdurend op het verkeerde been zet. Het kijken van Lost Highway is zowel een zeer frustrerende als een intens cinefiele ervaring. I like to remember things my own way […] How I remembered them. Not necessarily the way they happened Er zijn parallellen te trekken met een film als Vertigo (identiteitswissel), en ik zie …
Lees meer
Die Hard
DE kerstfilm is voor mij nog steeds Die Hard. Een van de beste actiefilms ooit, waarin John McClane (Bruce Willis) op Christmas Eve een groep ‘common thieves’ (volgens Mrs. McClane, Bonnie Bedelia) het leven zuur maakt. Die hebben het personeel van de Nakatomi corporation gegijzeld, bovenin de gelijknamige toren. Die toren fungeert als snelkookpan voor het letterlijke en figuurlijke vuurwerk dat Willis ontketent. De reden waarom Die Hard zo goed werkt is die waarom de films van Howard Hawks zo goed werken: zet een groep mensen met tegengestelde belangen bij elkaar in een kleine ruimte, gooi er wat peper in …
Lees meer
Lawrence of Arabia
Op de vraag wat mijn favoriete film is heb ik altijd een standaard antwoord: Lawrence of Arabia. Deels om er vanaf te zijn, maar toch ook wel omdat het gewoon waar is. Ik heb m zeker 10 keer gezien. Uiteenlopend van een pan&scan versie op de tv van mijn ouders, 25 jaar geleden, tot de in 1988 gerestaureerde dvd-versie in glorious widescreen op mijn eigen beamer. Maar in de bioscoop zag ik de film nog nooit. Dus nu EYE de film (na opnieuw een restauratie) op het grote scherm en in 4K vertoont, greep ik mijn kans. En wat was het …
Lees meer
Scaramouche
Een film die al zo lang bij me is als ik me kan herinneren, omdat ik m als kind al met pa zag en we er beiden verrukt over waren. Door de tijd waarin het verhaal speelde, door alle intriges, door de kostuums en de mooie vrouwen (met oa een prachtige Janet Leigh). Maar vooral door het schermen. Ik had toen nog niet gehoord van de term ‘swashbuckler‘, maar dit is er wel een klassiek voorbeeld van. Ik had destijds dan ook vooral oog voor de schermduels en dat is ook nog steeds het sterkste punt van de film. Maar de rest mag …
Lees meer
Paradise Lost 3: Purgatory
Deze documentaire kwam ik tegen op uitzendinggemist en na een voorzichtige eerste 10 minuten kon ik niet meer stoppen met kijken. Filmmakers Bruce Sinofsky en Joe Berlinger volgen de ‘West Memphis 3‘ al sinds de geruchtmakende moordzaak in 1993 toen ze veroordeeld werden voor de moord op drie achtjarige jongens. Toen waren Damien Echols, Jason Baldwin en Jessie Misskelley tieners, nu zijn het dertigers. Berlinger en Sinofsky beten zich in de zaak vast, ervan overtuigd dat ze onschuldig waren. Dit is de 3e documentaire over de WM3, na Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996) …
Lees meer
The Fortune Cookie
Heerlijke comedy van Billy Wilder met de twee volledig aan elkaar gewaagde acteerkanonnen Walter Matthau en Jack Lemmon op het toppunt van hun kunnen. Al meerdere malen gezien maar hij blijft leuk. De film opent met een american-footballwedstrijd waarvoor Harry Hinkle (Lemmon) cameraman langs de lijn is. Bij een aanval van de Cleveland Browns wordt hij omver gelopen door de boomlange Luther ‘Boom boom’ Jackson. Hinkle belandt in het ziekenhuis met een kleine hersenschudding, maar verder is er weinig aan de hand. Maar Hinkle’s zwager ‘Whiplash’ Willie Gingrich, een gewiekst advocaat die gespecialiseerd is in ‘neglicence cases’ ziet in het …
Lees meer
Stanley Kubrick: The Exhibition + retrospectief
Tussen 21 juni en 9 september besteedt EYE aandacht aan de legendarische regisseur Stanley Kubrick in de vorm van een unieke tentoonstelling en een uitgebreid retrospectief. Ik kijk terug op de carrière van een man die net zo boeiend is door wat hij niet heeft gemaakt als wat wel. ‘If I had my way I would shoot a scene and then go home for a month to think about it‘. Zo luidde Stanley Kubricks antwoord op een vraag van criticus Gene Siskel over hoe lang het duurt om een film te maken die voldoet aan Kubricks eisen. Het is een veelzeggende uitspraak van …
Lees meer