80 
Een cultfilm in de dop. Zo kun je Under the Silver Lake toch wel samenvatten. Of het zo zal gaan als bij The Big Lebowski, die andere Los Angeles dwaalfilm met personages die geen echt doel in het leven hebben en waar dingen gewoon ‘gebeuren’, is de vraag. Maar de potentie is er zeker. Net als het genoemde illustere voorbeeld sluit UtSL aan bij een filmgenre waarin de City of Angels eigenlijk het hoofdpersonage is. Een wereld waarin alles mogelijk is en het echte leven ver weg. Denk aan voorgangers als The Long Goodbye, Chinatown en The Big Sleep en natuurlijk Mulholland Drive. Vreemde personages, bizarre feestjes, hallucinerende muziek en onwaarschijnlijk lege plekken middenin de grote stad.

Naast bij deze andere LA-films haakt Under the Silver Lake nadrukkelijk aan bij het oeuvre van Alfred Hitchcock. Letterlijk bij Rear Window (de filmposter hangt aan de muur en Sam tuurt met camera vanaf het balkon naar zijn buren) maar qua sfeer meer bij Vertigo. Ook door de erg aan Bernard Hermann denkende muziek waan je jezelf vaak in een Hitchcokfilm inclusief de mysteries, de personages met onduidelijke motieven en meerdere MacGuffins.

Andrew Garfield is Sam, een complotdenker die gelooft dat de rijken der aarde de media gebruiken om geheime boodschappen te versturen en zo de wereld te controleren. Zijn bijbel is The Codebreakers, het boek van David Kahn uit 1967 over de geschiedenis van de cryptografie. Hij gaat op ontdekkingstocht, beginnend bij zijn mooie buurvrouw, en belandt zo van de ene in de andere bizarre situatie. Zijn reis is zowel een ode aan de film noir als de suspense en horrorfilms uit de gouden Hollywoodjaren. Under the Silver Lake speelt in het nu maar voelt vaker alsof je in het jaren 20 tijdperk van The Great Gatsby zit. Die vermenging van periodes en de tijdloosheid die daardoor ontstaat is het sterkste punt van de film.

Het grootste probleem van de film is de rol van de vrouw. Wat regisseur David Mitchell ermee wil zeggen, is niet duidelijk, maar elk vrouwelijk personage wordt geobjectiveerd en dient uitsluitend als eye candy, sekspartner of slachtoffer. Ze krijgen geen verdieping en worden met het grootste gemak tevoorschijn getoverd en weer overboord gezet. Vaak zijn ze topless of naakt wat deze male gaze alleen maar versterkt. Niets tegen naakt maar het voelde al met al nogal ongemakkelijk. Slacker Sam wordt voortdurend smachtend aangekeken door mooie vrouwen die hem een zetje geven in de plot, maar dat doet de geloofwaardigheid van de film geen goed.

Los van deze misser is Under the Silver Lake een prachtige ode aan Hollywood. Een film die je vaker op zet om jezelf te wentelen in de bizarre wereld van Los Angeles waar niets is wat het lijkt en waar het wemelt van konijnenholen.