Tag: boekverfilming
Pagina 4/9
Westworld, seizoen 1
Prima bewerking van de klassieke SF-film over een themepark waarin robots het de mens naar de zin moeten maken. In de praktijk komt dat vooral neer op geweld en seks. Het wemelt van het naakt in deze serie maar tegelijk ook weer niet. Ze weten het netjes te maskeren. Meestal. Geweld mag uiteraard wel getoond worden, zij het een stuk beschaafder dan in een echt vuige film. De makers hebben goed werk gemaakt van het contrast tussen de wereld in het park en die daar buiten, met het wilde westen tegenover de kille technologische controllrooms. Ook mooi hoe ze spelen …
Lees meer
Nocturnal Animals
Ik heb wel genoten van de nieuwe Tom Ford. Pretentieus, dat zeker, maar ook intrigerend. De plot is nogal vergezocht en door de dubbele lijn met het manuscript Nocturnal Animals en de flashbacks, ook iets te kunstmatig. Maar Ford houdt je wel bij de les. Door de nachtelijke scenes doet de film vaak denken aan het werk van David Lynch, vooral Lost Highway, en dat is een compliment. Mooie rol ook weer van Jake Gyllenhaal (dubbel zelfs, als schrijver Edward Sheffield en familieman Tony Hastings in het manuscript).
Lees meer
The Jungle Book
Mowgli, Shere Khan, Bagheera, Baloo, Kaa en natuurlijk King Louie. Het verhaal is bekend, de vraag was vooral wat regisseur Jon Favreau en zijn special effects afdeling ermee zouden doen. Dat ik er niet echt bij stil heb gestaan dat ik al precies wist wat er zou gebeuren, is dan ook een aanbeveling. Deze nieuwe Jungle Book ziet er dan ook schitterend uit. De combinatie van een echte, door een acteur gespeelde, Mowgli en een volledig uit de computer komende jungle met alle dieren daarin, werkt heel goed. De makers volgen het origineel maar hebben een paar verhaallijntjes toegevoegd om …
Lees meer
High-Rise
Ik had er een tijd naar uitgekeken, deze verfilming van J.G. Ballards dystopische roman over een woontoren waarin bevolkingslagen letterlijk hierarchisch gestapeld zijn en de onderlinge haat en nijd uiteindelijk volkomen uit de hand loopt, maar het is een tegenvaller. Op het IFFR stond hij al in de planning maar toen kwam het er niet van. Nu, maanden later, voelt het bekijken als een soort anti-climax. De eerste helft is nog ok omdat de retro-futuristische stijl overtuigend is uitgewerkt en ik nog niet zo bezig ben met een verhaal. Maar gaandeweg gaan de tekortkomingen meer opvallen en dringt de vraag …
Lees meer
Game of Thrones, seizoen 5
Bigger, louder, bloodier. Seizoen 5 is het allemaal. En bekender. Ik wist al lang voordat ik het ook daadwerkelijk zag dat Jon Snow de pijp uit zou gaan. Dat komt door al die vooruitgesnelde trivia rondom de razend populaire show. GOT is ver gekomen sinds de aarzelende (qua publieksbereik, niet qua inhoud) start in 2011. Dat is natuurlijk terecht. Het is een supergoed gemaakt serie vol fascinerende personages, machtige gevechten, spannende intriges en een vleugje seks. Toch kabbelt dit spel ook wel af en toe. Zo hangt Daenerys wel erg lang rond in Mereen, kunnen de avonturen van Arya in Braavos me …
Lees meer
Figures in a Landscape
Joseph Losey’s Figures in a Landscape (een soort mix tussen The Defiant Ones, The Most Dangerous Game en The Naked Prey) opent met een helicopter die als een enorm dreigend insect in de lucht hangt. Die helicopter jaagt op Robert Shaw en Malcolm McDowell die een veilig heenkomen proberen te zoeken in een ongenaakbaar en indrukwekkend landschap. Door dat landschap moest ik ook denken aan het eerste deel van Planet of the Apes waarin Charlton Heston en zijn crew een vergelijkbaar terrein doorkruisen. Films als The Hunger Games en The Maze Runner zijn eigentijdse varianten. Voor wie de twee op de …
Lees meer
Elle
In veel recensies lees ik dat Elle, ondanks de totaal veranderde omstandigheden ten opzichte van zijn andere films, toch een echte Paul Verhoeven is. Dat heb ik minder. Ik had vooral het gevoel naar de nieuwe Michael Haneke te kijken, aangevuld met een flinke dosis seks. Dat wel. Maar eigenlijk is dat alleen maar een aanbeveling. Verhoeven/Haneke is op papier een heerlijke combi en het eindresultaat is dat ook. Zo’n rol als Isabelle Huppert hier speelt, kan ze dromen. Een zelfstandige Parisienne met een (schijnbaar) ijzeren controle over haar gevoelens maar ook met een paar steekjes los, is zowat haar handelsmerk. …
Lees meer
Colossus: The Forbin Project
Ik kwam deze science-fictionthriller tegen bij mijn research voor mijn nieuwe MacFan filmcolumn, over computers in film. Ik had er nog nooit van gehoord. Heel vreemd is dat niet. Colossus heeft een nogal donkere boodschap en een pikzwart einde. Bioscoopgangers zullen met weinig hoop de zalen verlaten hebben. Toch is de film zeker interessant. Colossus is een gigantische supercomputer die bedacht is door Dr. Charles A. Forbin. Het intelligente apparaat krijgt de volledige controle over de Amerikaanse defensie en het vermogen zelf te beslissen wat nodig is als er dreiging is. Inclusief het lanceren van kernwapens. Zodra Colossus is geactiveerd …
Lees meer
The Big Short
Actrice Margot Robbie (onder eigen naam, die van The Wolf of Wall Street) zit aan het begin van The Big Short in bad en legt uit wat subprime hypotheken zijn en wat going short betekent. Ik kan haar volgen, ondanks dat bad. Maar het wordt allengs complexer in dit vermakelijke maar ook pijnlijke verslag van de ondergang van de hypotheekmarkt in de VS en drie partijen die daarvan wisten te profiteren. Michael Burry (Christian Bale in een glansrol) is een excentrieke hedge fund manager bij Scion Capital. Hij draagt shorts en loopt op blote voeten, luistert naar death-metal (heel hard) …
Lees meer
The Martian
‘I’m gonna have to science the shit out of this’. Deze quote van Matt Damon (astronaut/botanicus Mark Watney) figureert prominent in de trailer en is inderdaad een pracht van een oneliner. Matt sciencet ook flink wat shit, letterlijk zelfs, in dit avontuur over een astronaut die moet zien te overleven op Mars, contact moet leggen met het thuisfront en zo zijn terugkeer mogelijk moet maken. Maar die science komt in zulke grote getale en Damon holt zo hard van het ene crisismoment naar het andere, dat het al met al nogal ongeloofwaardig wordt. Hoe Mars er in het echt uit ziet weet volgens mij …
Lees meer
Jodorowsky’s Dune
Alejandro Jodorowsky, Salvador Dali, H. R. Giger, Chris Foss, Jean Giraud (Moebius), Dan O’Bannon, Orson Welles, David Carradine, Mick Jagger, Amanda Lear en Pink Floyd. Het had zo mooi kunnen zijn. Maar juist in de mislukking zit de tragische grootsheid van dit nooit gemaakte science fiction epos. Een script dat samen met de 3000 (!) storyboards van Moebius zo dik was als 2 telefoonboeken: Jodorowsky werd niet gehinderd door gebrek aan ambitie of dromen. Hij ging er vol voor. Toen hij in 1975 (en na 3 films die op zich al mindblowing waren: Fando y Lis, El Topo en …
Lees meer
IFFR 2016, de lijst
Over het IFFR als geheel heb ik wel wat te klagen, maar de filmscore viel me uiteindelijk best wel mee. Ik ben een fanatiek kijker maar het feit dat ik geen enkele Tiger Award kandidaat heb gezien, zegt ook wat over mijn veilige voorkeuren. Maar alleen al qua gezondheid was dit jaar zeer geslaagd. Ik heb me 10 dagen lang prima gevoeld en dat was de laatste jaren wel eens anders. Chevalier (3.5): iets minder dan voorganger Attenberg maar toch geslaagd als absurde variant van haantjesgedrag Las vacas con gafas (4): oudere meesterschilder en docent wordt langzaam blind. Sterke hoofdrol …
Lees meer
The Last Valley
Een onontdekt meesterwerk is het niet, maar toch was deze historische film over een idyllische vallei tijdens de 30-jarige oorlog (1618-1648) een aangename verrassing. Ik had werkelijk nog nooit gehoord van The Last Valley. Uitgebracht in 1971 met in de hoofdrollen toch twee grote sterren (Michael Caine en Omar Shariff), is deze film van James Clavell (vooral bekend van de tv-serie Shogun) in de vergetelheid geraakt. Onterecht. Caine speelt een Duitse kapitein (hij heeft een lekker aangezet maar passend accent) die niet anders weet dan dat hij oorlog voert. In hun plundertochten door het Duitse rijk komt zijn regiment terecht …
Lees meer
The Agony and the Ecstasy
Prachttitel natuurlijk. De extase komt hier van het hemelse dat Michelangelo op het gewelf van de Sixtijnse kapel wil schilderen, De kwelling zit op veel meer plekken. Om te beginnen wil deze renaissancistische meester helemaal geen schilder zijn. Hij wil beeldhouwen, alleen maar beeldhouwen. Zoveel wordt ook duidelijk tijdens de (interessante maar tactisch erg stomme want alles ophoudende) proloog, waarin een voice-over leven en carriere duidt van de man die voor zijn vak leefde maar daar ook wel voor betaald wilde worden. Het was aan de druk van paus Julius II te danken, zeg maar gerust het bevel, dat Michelangelo zich aan …
Lees meer
J Kessels
Fear and Loathing in Las Vegas. Maar dan in Tilburg en Hamburg. Frank Lammers is echter geen Benicio del Toro. Waar die weg kwam met nauwelijks een verstaanbaar woord irriteert het gebrek aan tekst uit de mond van de immer rokende Brabander. En als hij spreekt is het vaak in net-niet lekker lopend Engels. Lammers kan met veel weg komen, maar hier had wat meer richting en inhoud wel gemogen. Daar staat dan wel weer een ijzersterke Fedja van Huet tegenover. De dialogen van de film trekken me niet over de streep, maar de sfeer, locaties en personages doen dat …
Lees meer
Blade Runner
Als de zaallichten uit gaan in EYE, de openingscredits verschijnen en de fameuze score van Vangelis de zaal in stroomt, ben ik verkocht. Dan verdwijnt ook direct die immense legacy van Blade Runner (de beste SF-film ooit volgens velen) uit mijn hoofd en geef ik me over aan wat ik zie. Een film die uiterst precies en met ongelooflijke skills is gemaakt, maar ook een verrassend trage en kale film. Gewend geraakt aan het moordende tempo van moderne blockbusters met hun mitrailleurmontages en vele plotlijnen, is het wel even terugschakelen naar de normen van 1982. Maar dan heb je ook …
Lees meer
Ventoux
Het boek van Bert Wagendorp las ik met veel plezier omdat het gaat over mannen van middelbare leeftijd die proberen te fietsen en hun jongere versies die al even inefficient naar boven gaan. Die vermaledijde Mont Ventoux op. De berg is uiteraard een uitgekauwde metafoor. Terwijl ze daar naar boven slingeren komen de mooie dingen in het leven maar ook de mislukkingen naar boven. Dat werkt in het boek toch iets beter dan in de film. Dat komt voornamelijk omdat het boek meer tijd heeft (en neemt) om personages te verdiepen. In de film gaat het wel snel allemaal. Hoe de jongens …
Lees meer
Divergent
Divergent is de verfilming van de eerste roman van een trilogie. Dat is niet de enige overeenkomst met The Hunger Games en The Maze Runner. Net als in die boeken en films draait het om een toekomst waarin de wereld verdeeld is in facties die elkaar in een precaire balans houden, waarin iedereen zich moet (en wil) voegen in een groep en de protagonist voor zichzelf op leert komen. De drie Young-Adultseries zijn een grote hit bij de doelgroep en ik kan er ook wel van genieten. Al zie ik ook de vele cliche’s die …
Lees meer
Die Blechtrommel
Als eerbetoon aan de overleden Günter Grass kijk ik naar de verfilming van zijn debuutroman uit 1959. Ik had m wel al eerder gezien maar dat is echt jaren geleden. Die Blechtrommel won de Oscar voor buitenlandse film en de Gouden Palm (samen met Apocalypse Now). Critici en publiek waren gek op deze surrealistische allegorie over Oscar, een jongen in het door Nazis bezette Polen die weigerde te groeien. Hij wilde niet groot worden omdat volwassen allemaal gek zijn. Terugkijkend constateer ik dat het vooral Oscar is die niet helemaal spoort. Die Blechtrommel doet denken aan films van Federico Fellini of …
Lees meer
The Homesman
Op papier is dit een western maar The Homesman is totaal niet te vergelijken met een film van John Wayne of Clint Eastwood. Al zitten er wel elementen in van diens Unforgiven. Nee, de films die me het eerst te binnen schieten zijn Tommy Lee Jones’ eigen debuut The Three Burials Of Melquiades Estrada en Kelly Reichardt’s Meek’s Cutoff. Tommy Lee Jones heeft wel wat met begrafenissen. Ook hier vallen weer veel doden en worden er verschillende graven gegraven. In The Homesman gaat de alleenstaande Mary Bee Cuddy (Hillary Swank) op pad om drie andere vrouwen uit haar dorp (het is eigenlijk meer een vlakte met …
Lees meer
Il capitale umano
Mooie variant op het Rashomon-principe: vertel hetzelfde verhaal drie keer maar dan steeds vanuit een ander standpunt. Het draait allemaal om de rijke familie Bernaschi die op een landgoed woont in de buurt van Milaan: de kille zakenman Gino, zijn dromerige en onzekere vrouw Carla en hun verwende zoon Massimiliano. Daaromheen cirkelen figuren die wat van ze nodig hebben of juist niets met ze te maken willen hebben. Centraal staat een ongeluk dat is veroorzaakt door de auto van Massimiliano. Maar reed hij zelf op dat moment? Ik had niet door dat het een versiefilm was, pas bij de wissel. Deel een en twee …
Lees meer
Inherent Vice
Ik snap het idee dat je vooral mee moet gaan met de zoektocht van Larry ‘Doc’ Sportello en je niet teveel moet laten leiden door logica. Die is er namelijk niet. Inherent Vice heeft wel de flamboyante stijl maar de coherentie en spanningsboog die Boogie Nights (de vergelijkbare film uit zijn oeuvre wat mij betreft) tot zo’n ijzersterke film maakten ontbreekt. Begrijp me niet verkeerd, Inherent Vice is een sterk geacteerde en lekker overdadige pastiche waarin veel te genieten valt. Joaquin Phoenix met volle bakkebaarden is een feest om te zien en de film zit vol prachtige momenten. Maar er ontbreekt dus ook …
Lees meer
Rififi
De moeder van alle heistfilms. Met die bagage kijk ik naar dit zenuwslopende verhaal over de voorbereiding, uitvoering en nasleep van een overval op een juwelier. Ondanks die voorkennis blijft dit gewoon een vijfsterrenfilm. Fantastisch. Rififi is beroemd geworden door de overval die volledig in stilte wordt gepleegd. Juist door die stilte, afgedwongen door een alarm dat reageert op geluid en trillingen, krijgt elke handeling een enorme lading. De kraak omvat 28 minuten aan screen time, enorm lang als je erover nadenkt, maar grijpt je van begin tot eind. Maar wat de film tot een meesterwerk maakt is de hele tragische …
Lees meer
The Double
En dan was er nog die andere dubbelgangerfilm van 2014. The Double deelt wat elementen met Enemy, de ander als betere/socialere/geslaagdere versie van jezelf bijvoorbeeld, maar is toch een heel andere film. Deze bewerking van een verhaal van Fjodor Dostojevski is veel romantischer maar in zekere zin net zo donker. Simon James (Jesse Eisenberg) is een teruggetrokken nietszeggend type dat in een Kafkaeske wereld leeft en werkt. Tijd en plaats zijn volstrekt onduidelijk. Privacy is ver te zoeken, net als logica, en het meisje van zijn dromen is al net zo alleen als hijzelf. Zijn naam vergeten mensen direct en hij …
Lees meer