Tag: 2013
Pagina 2/3
Rush
Mooie verfilming van de strijd tussen twee stijlen: de flamboyante levensgenieter James Hunt en de zwijgzame controlefreak Niki Lauda. Hart versus hoofd, testosteron versus discipline. Het scenario is prima en weet de rivaliteit op meerdere fronten te illustreren. De wereld van de Formule 1 (de racestijl, de circuits en de auto’s) zoals die in 1976 werkelijkheid was, wordt prachtig verbeeld. Maar Rush is af en toe wel erg kort door de bocht qua plotontwikkelingen en ondanks de voortgang van de techniek weet de film wat mij betreft minder goed de adrenaline van de Formule 1 naar voren te brengen zoals …
Lees meer
Her
De trailer intrigeerde al enorm en de hele film blijkt dat ook waar te maken. Een prachtige film over de liefde tussen een man en zijn operating system. Huh? Hoe vreemd het op papier ook klinkt, het werkt fantastisch. Joaquin Phoenix is de ietwat nerdy maar lieve Theodore Twombly die teleurgesteld is in de liefde. Hij leeft in het Los Angeles van de nabije toekomst. Een stad die op subtiele wijze gedomineerd wordt door moderne technologie en waarin miljoenen mensen langs elkaar heen leven. Jonze laat zien hoe die technologie eerder vereenzamend werkt dan bindend. Iets dat nu ook al …
Lees meer
12 Years A Slave
Ik zag m de avond voor de Oscaruitreiking, dus ik wist niet dat Brad Pitt voor deze film zijn eerste producersbeeldje zou ophalen. Het is verdiend. Maar zo verpletterend als Hunger en Shame is dit waargebeurde verhaal toch niet. Ik zal wel teveel films gezien hebben, ook films over slavernij, maar 12 Years A Slave wist me niet zo te raken als ik verwacht had. Die 12 jaren werden voor mij ook niet voelbaar. Het was eigenlijk ineens voorbij allemaal. De film is sterk geacteerd, heeft een interessant verhaal, zit vol sterke scenes en heeft het hart duidelijk op …
Lees meer
L’Inconnu du lac
De recensies waren nogal laaiend (een spannende thriller in de gay-scene rond een Frans meer) dus de nieuwsgierigheid won het van de vrees naar een film vol cruisende homo’s te gaan. Niet dat ik daar iets tegen heb maar een film vol leek me wat veel. In de praktijk bleek het thrillerdeel nogal voorspelbaar en saai en zat ik voortdurend naar vol in beeld bengelende penissen te kijken en af en toe zelfs hardcore homoseks. Het meer was wel mooi en ook de zich herhalende scenes (aankomst, wandelen, een gesprekje) hadden wel wat. Die spannende man waar de hoofdrolspeler op …
Lees meer
American Hustle
Ik had er wel hoge verwachtingen van maar ik vond dit Oscarvehikel toch wat tegenvallen. Dat komt vooral door het verhaal. De con-film heeft een lange traditie maar American Hustle weet zich niet onder de besten te scharen. Acteertechnisch is er weinig op aan te merken. Alle acteurs zijn sterk en krijgen veel ruimte om hun kunsten te vertonen. Dat begint al met het haarstukje van Christian Bale. Prachtig hoe hij zichzelf modelleert tot de tragische loser Irving Rosenfeld. Sinds Jennifer Lawrence doorbrak met Winter’s Bone is ze uitgegroeid tot een van de beste jonge actrices in …
Lees meer
Now you see me
Onderhoudende kat-en-muisfilm over een stel magicians die met hulp van een geldschieter de wereld versteld doen staan van hun kunnen. Maar achter die sprankelende façade blijken ze zaken in hun schild voeren die heel wat aardser zijn. De film mist echter de diepgang van een illusionistisch drama als The Prestige. Zolang de vaart erin zit is het leuk maar Now you see me heeft wat rare wendingen en na afloop blijf ik toch met wat vraagtekens zitten.
Lees meer
We Are The Best
Prima titel want zo voelden George, Suzan en ik ons ook toen we deze film gingen kijken. Samen met Wim hadden we namelijk de IFFR-filmquiz gewonnen en de hoofdprijs was een ticket voor de slotfilm en het slotfeest voor het team. We Are The Best maakte het debacle van Ping Pong Summer nog een beetje goed. De laatste film van het Zweedse enfant terrible Lukas Moodysson (van bejubeld tot verguisd regisseur en weer terug) bleek een prima coming-of-ageverhaal over twee vriendinnen van 13 die in het Stockholm van 1982 een punkbandje beginnen. Punk? Maar die was toch al weer passé …
Lees meer
The Wolf of Wall Street
Het mag dan leeg, doelloos en cynisch zijn, maar deze biopic van een nietsontziende stock broker die ten onder gaat aan geld, drugs en vrouwen is zo vermakelijk en bij vlagen zo hilarisch dat dit er weinig toe doet. Ik heb zelden zo hard gelachen, vooral toen de wat over datum zijnde quaaludes begonnen te werken bij Leonardo en Jonah. Hilarisch is nog een understatement. Met voor Scorsese kenmerkende bravoure gemaakt en fantastisch geacteerd. Lang, dat zeker, maar dan is het ook langer genieten.
Lees meer
Elysium
Het concept was veelbelovend: een toekomst waarin de rijken der aarden zich letterlijk van het gepeupel hebben afgesplitst op een ruimtestation waar alles mogelijk is en ziektes verleden tijd zijn. Elysium doet wel wat zaken goed maar voelt toch als een teleurstelling. Regisseur Neil Blomkamp heeft zich, na zijn sterke debuut District 9, toch wat vertild aan de materie. Zoals zoveel buitenlandse regisseurs die na een bliksemstart in eigen land ingelijfd worden door Hollywood, dreigt hij vermalen te worden door de machinerie die daar heerst. Een wereld waarin originaliteit is uitgebannen, want te onzeker, en waarin scriptwetten, …
Lees meer
Mandela: Long Walk to Freedom
De keuze om het leven van Mandela, vanaf zijn dagen als advocaat in Johannesburg die langzaam betrokken raakt bij de strijd tegen het regime tot aan zijn verkiezing tot president, volledig in beeld te brengen is een logische. Het gevolg is wel dat ik me erg bewust wordt van de voortgang (oh ja, we zijn in 1960 of in 1976) en het levert ook een wat braaf portret op. Maar Idris Elba is uitstekend in de lead, en Naomie Harris als de strijdbare Winnie is zelfs nog beter.
Lees meer
The Hobbit: The Desolation of Smaug
Het is ook niet gauw goed. Zat ik bij de eerste film te klagen dat er in het eerste uur niets gebeurde, bij nummer 2 denk ik geregeld ‘kan het alsjeblieft wat minder allemaal!’ Zeker in IMAX 3D dendert deze lang uitgesponnen roadmovie over je heen. Waarbij de vraag of wel slim was dit verhaal over 3 films uit te smeren eigenlijk niet gesteld hoeft te worden. Hoewel Peter Jackson zich inmiddels ruimschoots bewezen heeft zal hij zichzelf ook geregeld afgevraagd hebben waaraan hij begonnen was. The Hobbit, zowel deel 1 als 2 en naar te verwachten ook deel 3, …
Lees meer
Inside Llewyn Davis
Ik raak hopeloos achter met dit blog. Films kijken lukt nog wel maar er iets over schrijven eigenlijk niet. Ik ga daarom over op korte reflecties. Net lang genoeg om over een paar jaar nog terug te kunnen halen wat ik van de film vond. De laatste Coen-film is meer van hetzelfde. Maar wel meer van het zeer onderhoudende en ironische-grappige zelfde. Qua plot ben ik snel uitgepraat. Llewyn Davis is een talentvol folkzanger, maar niet goed genoeg om echt boven de massa uit te stijgen. Zijn zoektocht naar erkenning, met een rode kater in de hoofdrol, is vanaf het begin …
Lees meer
La Grande Bellezza
Ook hier waren de verwachtingen flink opgeklopt na een stuk of vier 5-sterrenrecensies gelezen te hebben. Gravity voldeed er grotendeels aan en La Grande Bellezza helemaal. Toen de film na bijna 2,5 uur afgelopen was dacht ik twee dingen: Is hij al voorbij? En ik wil hem eigenlijk direct weer zien. Niet dat ik nou zo getriggerd ben door het verhaal. Dat is er eigenlijk niet. Schrijver Jep Gambardella (een werkelijk fantastische Toni Servillo) werd ooit bekend met zijn debuutroman, maar al snel liet hij zich verleiden door de glamour en het hedonisme van Rome. Nu dwaalt hij rond door de …
Lees meer
Gravity
Het is jammer van het sentiment en de man-vrouw-Clooney-clichés die Alfonso Cuarón in zijn film gestopt heeft. De al dan niet aanwezige spanning tussen Ryan Stone en Matt Kowalski had er wat mij betreft best uit gemogen. En dat Kowalski zich opoffert voelt vooral als een belediging van de kijker. Wat een rare actie. Maar voor de rest voldoet Gravity volledig aan de bij mij toch flink opgeklopte verwachtingen. Ik zit voortdurend op het puntje van mijn stoel bij de prachtige beelden uit de ruimte en de spectaculaire capriolen met de Amerikaanse, Europese, Russische en Chinese spaceships die daarin rondzwemmen. …
Lees meer
Top of the lake
Ik heb alleen al genoten van deze serie omdat die zo anders is. Alle hedendaagse high profile series – van Dexter tot Boardwalk Empire, van The Wire tot Downton Abbey en van Mad Men tot Game of Thrones – zijn tot in detail gescript en alle personages handelen naar hun plek in dat script. Het is allemaal zorgvuldig gepland en er worden weliswaar wel gaten gelaten die de kijker mag …
Lees meer
Star Trek en Star Trek Into Darkness
Ik heb beide remakes / prequels / sequels / reimaginings van Star Trek binnen een paar weken van elkaar gezien dus ik maak er 1 stuk van. De verhalen lopen in elkaar over en ze hebben ook precies dezelfde toon. Een toon die uitschreeuwt: aan de kant allemaal, hier komen de jonge explorers aan die lak hebben aan regels en oudjes!!! Maar die ondertussen nog veel moeten leren van die oude generatie en aldus volwassener het universum gaan verkennen. Ofwel: het zijn behoorlijk vermoeiende films. Je kijkt ze niet vanwege hun geraffineerde plotontwikkeling of gelaagde personages, maar het risico van …
Lees meer
Game of Thrones, seizoen 3
Het tweede seizoen eindigde met een immens leger aan ondoden (white walkers) dat richting de Great Wall en verder naar het zuiden oprukte. Dat leger is seizoen 3 echter nergens in beeld. Pas aan het eind keren ze terug, als een dreiging op de achtergrond die heel Westeros uiteindelijk toch het hoofd zal moeten bieden. Die cliffhanger die een vol seizoen vooruit wijst is typisch Game of Thrones. Er dreigt steeds iets enorms te gebeuren maar ondertussen gaat het vooral over de voorbereidingen daarop. Voorbereidingen die niettemin je volle aandacht eisen want ze vallen als een waterval over je heen. …
Lees meer
Borgman
De eerste helft van Borgman is schitterend. Van Warmerdam brengt al zijn favoriete locaties, personages en trucs in stelling om mij als kijker het van onheil zwangere verhaal in te trekken. Hij wisselt achteloos absurdistische humor af met koud opgediende gruwelijkheden, op typisch Nederlandse maar ook onbestemd modernistische locaties. Maar naarmate het verhaal vordert krijg ik het gevoel dat hij zelf niet goed weet waar het heen moet, al zal hij dat in alle toonaarden ontkennen. De kijker moet er maar chocola van maken is zijn motto maar ik vind dat hij er zich in de logica en qua motieven …
Lees meer
Wolf
Jim Taihuttu weet hoe zich te profileren. In interviews spreekt hij zich uit voor zelfredzaamheid in de Nederlandse filmwereld. Niet je hand ophouden maar er zelf keihard voor gaan, soms tegen de klippen op. En met de films die hij (vooralsnog) maakt zorgt hij er nadrukkelijk voor zich niet in een genrehoek vast te zetten. Zijn debuut Rabat was een feelgood roadmovie met een paar dramatische trekjes, maar Wolf is van een heel ander kaliber. Rauw, nihilistisch en in effectief zwart-wit gefilmd volgt hij de gedoemde Majid in zijn pogingen om zijn kansloze achtergrond maar vooral zijn destructieve …
Lees meer
Una pistola en cada mano
Episode/anthology films maken zelden waar wat ze beloven: door een aantal losse verhalen aan elkaar te binden door gedeelde personages en/of gedeelde onderwerpen dieper inzicht bieden in een overkoepelend thema. Hier is dat niet anders maar de losse verhalen zijn over het algemeen prima. En de acteurs al helemaal. Ricardo Darin ken ik nog uit Carancho en El secreto de sus ojos, Javier Cámara uit oa Hable con ella en La mala educacion, en Luis Tosar van Celda 211. Klein wereldje. Dat thema …
Lees meer
Blue Jasmine
De nieuwe van Woody kreeg in de meeste media 4 sterren maar voor mij haalt hij dat toch niet. Dat ligt niet aan Cate Blanchett. Die is fantastisch. En de film is een stuk beter dan het wel heel niemandallerige To Rome with Love. Woody’s films van de laatste jaren zijn erg schetsmatig: karakters zijn vaak erg stereotiep en de ontwikkelingen net zo. Hier is dat niet anders. De tegenstelling tussen de levens van Jasmin en halfzus Ginger doet geforceerd aan, net als hun familierelatie. Het is alsof scenarist Woody regisseur Woody een handje wilde …
Lees meer
World War Z
En zo zit ik zowaar weer met een 3D-bril op in Cinerama. Je probeert eens wat met zo’n Cineville pas. En ik was toch ook wel nieuwsgierig wat Brad en consorten ervan gebrouwen hebben. Dat viel uiteindelijk best mee, al blijft de vraag waarom deze film überhaupt gemaakt is. Het stikt immers al van de zombiefilms. Dit genre is gebaat bij een low profile aanpak en er moet wat te lachen zijn. Daar voldoet World War Z niet aan. Dit is volbloed massahysterie gemengd met wat ‘family is all that matters‘ thematiek a la Spielberg. Het is goed gedaan allemaal …
Lees meer
Frances Ha
Irene gaf m een 7. ‘Die Frances is me toch iets te ongrijpbaar’ was (mijn verkorte versie van de) conclusie. Van mij krijgt Frances een 8. Ik kon me prima identificeren met deze 27-jarige naar een danscarrière hengelende maar nooit echt doorzettende blonde spring-in-het-veld. Dat is het mooie van film. Je leeft mee met mensen die mijlenver van je afstaan maar altijd wel ergens een link met je hebben. De ene keer is die link nogal vergezocht, de andere keer is het megaduidelijk. Frances gaat nooit echt ergens voor en dat is een karaktereigenschap die mij wel bekend voorkomt. Greta …
Lees meer
De wederopstanding van een klootzak
Het debuut van Guido van Driel (gebaseerd op zijn graphic novel Ommekaar in Dokkum) is vooral visueel interessant maar laat te wensen over als het over plot en coherentie gaat. Yorick van Wageningen is uitstekend als de gangster Ronnie die op het Friese platteland een nieuwe fase in gaat, na een keihard verleden aan de andere kant van het IJsselmeer. De flashbackstructuur werkt goed en de film zit vol prachtig gefilmde scenes en strak gekadreerde shots. Ik blijf toch heel gevoelig voor een strak verteld verhaal met een opeenvolging van scenes die logisch aanvoelt. Ook de rondlopende personages moeten …
Lees meer