Filmdagboek
Pagina 29/43
Cyrus
John (John C Reilly) is een typische protagonist van de Amerikaanse independent film: 7 jaar geleden is hij door zijn grote liefde verlaten en sindsdien zwelgt hij in zelfmedelijden en kwijnt hij weg in zijn huis, voorzien van veel boeken en een baan als freelance editor maar niet in staat om naar de toekomst te kijken. Dan ontmoet hij op een feest, waar hij zich uiteraard helemaal niet thuis voelt, de mooie en vrijdenkende Molly (Marisa Tomei). Het klikt enorm tussen de twee, maar dan blijkt er nog een andere man in Molly’s leven. Haar 21-jarige zoon Cyrus (Jonah Hill). …
Lees meer
Un prophete
Ik heb mezelf getrakteerd op het herzien van de beste film van 2009. Mijn korte 8W review: Meesterlijke film over de negentienjarige Malik, die voor een nooit verklaard vergrijp in de gevangenis belandt en daar gerecruteerd wordt door een Corsicaanse maffiaclan. Malik gaat daar op het eerste oog lijdzaam in mee, maar naarmate de film vordert, blijkt hij steeds meer een eigen koers te varen. Regisseur Jacques Audiard slaagt erin identificatie met Malik te realiseren waardoor je als kijker meegezogen wordt in de waanzin en meedogenloosheid van een gevangenisgemeenschap, en in de psyche van een jongen die voor je …
Lees meer
After the Wedding
Of in het Deens: Efter brylluppet. Goed in familiedrama’s zijn ze wel, die Denen. Er is blijkbaar veel leed te verwerken onder die schijnbaar ondoordringbare laag van perfectie die het land kenmerkt. Een steenrijke Deense zakenman heeft plannen om een noodlijdend kindertehuis in Bombay financieel te ondersteunen. Op één voorwaarde: hij wil zijn nukkige landgenoot Jacob ontmoeten die er als vrijwilliger werkt. Zeer tegen zijn zin reist Jacob naar Kopenhagen. Hij ontmoet zijn mecenas, en wordt uitgenodigd op het huwelijk van diens dochter Anna te verschijnen. Daar ontdekt Jacob dat Anna zijn dochter is. Veel drama, melodrama zelfs, en een wat …
Lees meer
The Adjustment Bureau
Redelijke sci-fi over de jonge politicus David Norris die op weg is naar een senaatszetel en dan de vrouw van zijn dromen tegenkomt. Helaas staat hun samenzijn niet in het levensboek wat voor ze is opgetekend, en dus komen de mannen van het Adjustment Bureau in actie. Deze agenten van het Lot moeten ervoor zorgen dat David haar niet meer ziet. Maar hij is nogal koppig en hij trekt zich weinig aan van een scenario dat door iemand anders is geschreven. De film is een bewerking van het verhaal van Philip K. Dick en in hoeverre dat gevolgd wordt weet …
Lees meer
Monsters
In deze sterke lowbudget mix van science fiction en roadmovie trekken een man en een vrouw dwars door de Infected Zone, een gebied in Noord-Mexico dat belaagd wordt door monsters. Van deze beesten is slechts af en toe een glimp te zien maar het is genoeg om mij ervan te overtuigen dat ze erg voorzichtig moeten zijn. Debuterend regisseur Gareth Edwards richt zich vooral op de relatie tussen fotograaf Andrew Kaulder en de rijke reizigster Sam Wynden. Andrew heeft helemaal geen zin om haar op sleeptouw te nemen maar haar vader staat erop dat zijn dochter veilig wordt thuisgebracht. Een van …
Lees meer
Gentlemen Prefer Blondes
Na gangster- en avonturenfilms, screwball comedies, film noir, westerns en science fiction leek het Howard Hawks ook wel eens leuk om een komische musical te maken. En ook dat lukt. Lorelei Lee (Marilyn Monroe) en Dorothy Shaw (Jane Russell, die wereldberoemd werd door haar indrukwekkende decollete in Hawks’ The Outlaw) zijn showgirls die op zoek zijn naar een man. Lorelei is daarbij volledig geobsedeerd door hun portemonnee, terwijl Dorothy gaat voor karakter. Zeer tegen het advies in van Lorelei. Hoewel het verhaal en het muzikale element in de film niet direct in Hawks straatje lijken te passen, doet een kenmerkend …
Lees meer
Dodgeball
Of in de lange titel: Dodgeball: A True Underdog Story. Het maakt niet veel uit. Het is geen beste film. Had ik ook kunnen verwachten, maar ja. Je probeert eens wat. Niet dat er is nix te lachen valt. In al z’n voorspelbaarheid en banale humor heeft Dodgeball toch wel z’n momenten. Maar het is allemaal zo van dik hout dat het kijken ervan nog best een zware klus is. Ik was over zijn rol in Greenberg wel enthousiast, maar daar was Ben Stiller helemaal niet bezig om grappig te zijn. Hier wel, op extreme wijze zelfs, maar zijn …
Lees meer
The King’s Speech
Nou, daar was ie dan. De grote Oscarwinnaar. En ik moet zeggen, het is een prima film. Sterke rollen van Colin Firth, Geoffrey Rush en (vooral) Helena Bonham Carter (als Elizabeth). Die laatste leeft zich uit als de keurige maar ook standvastige en liefhebbende vrouw die een man heeft getrouwd waarvan ze juist blij was dat hij stotterde. Dan is de kans immers klein dat hij ooit de troon moet bestijgen. Maar dat gebeurt dus toch. The King’s Speech is typisch een film waarvan van tevoren voorspeld kon worden dat die het goed zou doen bij zowel het …
Lees meer
El secreto de sus ojos
El secreto de sus ojos won de Oscar voor beste buitenlandse film en versloeg ondermeer Un Prophete en Das Weisse Band. Verrassend is dat niet direct, hij is wat toegankelijker met een mooie wending op het eind, maar het is ook een melodramatische film die vooral op het thrillervlak veel steken laat vallen. Onderzoeker Benjamín Espósito (Ricardo Darín, die ik zag tijdens het IFFR in Carancho) is zojuist met pensioen gegaan als onderzoeker bij het ministerie van Justitie. Er is 1 zaak die hem ook nu nog bezig houdt: de verkrachting van en moord op een 23-jarige …
Lees meer
Insidious
‘Het is niet het huis dat bezeten is. Het is je zoon’. Sterke tagline voor een horrorfilm. Verhuizen heeft dus geen zin, het kwaad achtervolgt je tot het einde der dagen. En je zoontje dumpen doe je nou eenmaal niet. Schrijver Leigh Whannell en regisseur James Wan, verantwoordelijk voor de eerste Saw, dachten echter dat het werk er met dat uitgangspunt wel op zat. Origineel is dat idee overigens niet eens. Insidious is in de basis een mix van 2 horrorklassiekers waarin het kwaad het ook gemunt heeft op een kind: The Exorcist en Poltergeist. Maar die combi levert niet …
Lees meer
Homicide
David Mamet is vooral bekend als schrijver van toneelstukken en scenarios, maar hij heeft inmiddels ook een respectabele regiecarriere opgebouwd. Waarbij hij overigens wel zijn eigen script als basis neemt. Homicide is zijn 3e, na het sterke House of Games en Things Change (nog niet gezien). In Homicide speelt Joe Mantegna (een Mamet regular) detective Bobby Gold die op een dag een zaak in handen krijgt geschoven die niet echt in zijn straatje past. Een eigenaresse van een snoepwinkel is vermoord. Gold wil er nix mee te maken hebben, maar toch begint hij zich af te vragen waarom deze weerloze …
Lees meer
Vincere
Ida Dalser valt als een blok voor de ambitieuze Benito Mussolini. Die lijkt ook van haar te houden en de twee krijgen zelfs een kind, Benito Albino. Maar als Mussolini begint te stijgen op de politieke ladder verdwijnt Ida in een gesticht en verliest ze de voogdij over haar zoon. Ida kwijnt weg, bezeten van het idee ooit terug te keren bij haar grote liefde. Ik heb me nooit zo verdiept in de opkomst en ondergang van Mussolini, en ik weet dan ook niet wat er waar is van het verhaal dat verteld wordt in Vincere. Het is regisseur Marco …
Lees meer
Harry Potter and the Goblet of Fire
Na het sterke Prisoner of Azkaban is dit toch weer een tegenvallende Potter. De film is weliswaar nog donkerder dan nummer 3, waardoor ie voor mij op zich wel interessanter wordt, maar qua plotting, tempo en vooral samenhang is het een zooitje. Dat ligt niet direct aan het boek. Dat vond ik weliswaar minder interessant dan de Prisoner of Azkaban, maar er waren genoeg interessante verhaallijnen en verbindende stukken tussen alle hectiek om me bij de les te houden. Alles draait om het Triwizard Tournament, waaraan Harry deelneemt. Maar dat toernooi is een kapstok waar een overdaad aan subplotjes aan …
Lees meer
Torso
Uitgedaagd door de giallo hommage Amer, en mijn recensie daarvan, duik ik in de archieven van dit genre. Het werk van Dario Argento, Mario en Lamberto Bava en deels ook Lucio Fulci ken ik wel, maar er valt hier nog veel meer te ontdekken. Ik zag eerder La coda della scorpione, van Sergio Martino, en ook Torso is van zijn hand. Suzy Kendall is een Britse studente in Rome die studentes om zich heen slachtoffer ziet worden van een serial killer. Om zichzelf te redden vertrekt ze naar een afgelegen villa met 3 studievriendinnen. Uiteraard volgt de van …
Lees meer
White Lightnin’
Gebaseerd op het leven van ‘mountain dancer’ en lijmsnuiffenomeen Jesco White. Bijzondere film die een inkijkje biedt in het white trash leven in de Amerikaanse Appalachen, waar mensen weinig andere mogelijkheden lijken te hebben dan zich te bezatten, aan de drugs te gaan en een feesje bouwen met de weinige middelen die er zijn. White Lightnin’ neemt weliswaar een bestaand persoon als uitgangspunt maar fantaseert er vervolgens lustig op los over hoe het zover heeft kunnen komen met deze Jesco, maniakaal gespeeld door een debuterende Edward Hogg. Een bijzondere rol ook voor Star-Warslegende Carrie Fisher die White’s toegewijde vriendin speelt …
Lees meer
The Island
Om een of andere reden dacht ik dat dit, ondanks dat het een Michael Bay film is, best een leuk zou kunnen worden. Het concept sprak aan: een groep mensen wordt in een strak regime en onder klinische omstandigheden klaargestoomd voor een toekomst op een idyllisch eiland. Dat eiland heeft als enige een leefbaar klimaat na een niet nader genoemde ramp. Maar het blijkt allemaal een leugen. Ze zijn klonen, dubbelgangers van rijkaards die over een levende bron voor lichaamsdelen en organen beschikken. Klonen Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) en Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson) weten te ontsnappen, op de hielen gezeten …
Lees meer
After Hours
Martin Scorsese had het wel even gehad met de heftige thema’s en de bijbehorende filmstijl waarmee hij tussen 1970 en 1980 tekeer ging. Na het ongekend intense Raging Bull nam hij wat gas terug en maakte 2 films die een luchtigheid bevatten die zijn kijkers niet van hem verwacht hadden: The King of Comedy en After Hours. Zeker de laatste is met het verhaal van de keurige kantoorklerk Paul Hackett die door een bijzondere vrouw in een bizar nachtelijk avontuur wordt gestort, een buitenbeentje in z’n oeuvre. Dat komt ook vooral omdat de film hem min of meer overkwam: zijn …
Lees meer
The Tree of Life
Met het deel rond Sean Penn sloeg Terrence Malick wat mij betreft nogal de plank mis. Dat had er zo uit geknipt kunnen worden. Ook het ‘evolutie’ stuk, hoewel voorzien van enkele fenomenaal mooie beelden, voelt alsof het er niet bij hoort. Maar het centrale deel van The Tree of Life, rond het gezin O’Brien met de strenge vader, zijn vrouw en hun 3 zoons, is fenomenaal. Vrijwel zonder dialogen of plot weet Malick me aan de stoel gekluisterd te houden. Prachtig hoe hij met z’n camera rond de personages cirkelt, waardoor het lijkt alsof je deel uitmaakt van het …
Lees meer
Le gamin au velo
Ik heb van de nieuwe Dardennefilm op zich net zo genoten als van hun eerdere films, maar Le gamin voelt ook repetitief. Thematisch introduceren ze weliswaar wat nieuwigheden (muziek, een minder schokkerige cameravoering en een zekere lichtheid die afsteekt tegen hun eerdere grimmiger werk) maar de overeenkomsten hebben toch de overhand. Het belangrijkste element, en dat ook in al hun films terugkeert, is de onmogelijkheid je als kijker te identificeren met de keuzes van de personages. Die hebben altijd iets opgejaagds en ze nemen beslissingen die onlogisch lijken en niet gemotiveerd. Althans niet voor de kijker. Dat maakt dat ik …
Lees meer
Mr Nobody
Het leven bestaat uit keuzes maken. Soms maak je die keuzes bewust en afgewogen, soms doe je het intuïtief of helemaal niet. Voor Nemo geldt hetzelfde maar regisseur Jaco Van Dormael gaat ze allemaal langs en toont voor elke keuze de gevolgen ervan voor zijn hoofdpersoon. Alle mogelijke vertakkingen die zijn leven had kunnen nemen zie ik voor mijn ogen voorbijkomen. Mr Nobody is gestructureerd als een raamvertelling waarin een oude Nemo in 2092 terugblikt op zijn leven tijdens een interview met een journalist. Nemo is de laatste man die zal sterven aan ouderdomsverschijnselen en is als zodanig een zeer …
Lees meer
Ziek
Ik heb vrijdag, zaterdag, zondag en maandag wat ziekjes op de bank gehangen. En lag mn internetverbinding er ook nog eens uit. Dat werd dus films en series kijken. Heb het volgende gezien: The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford: al eerder gezien maar het is zeer de moeite waard om deze fascinerende antiwestern nog eens te bekijken. Traag, zoekend, raadselachtig ook, maar altijd boeiend. Brad Pitt is goed als de laidback Jesse James, die tegelijk lijdt onder een hoge mate van paranoia en een gewelddadig temperament. En Casey Affleck brak glorieus door met zijn rol als …
Lees meer
Green Zone
Bourne in Baghad. Zo zou de logline kunnen zijn. Iets te kort door de bocht maar er zijn wel wat overeenkomsten met special agent Jason Bourne. Matt Damon speelt de hoofdrol en ook hier heeft hij iets heldhaftigs en (vooral door zijn jongensachtige kop) iets aandoenlijks. Ook is hij ondanks zijn skills een pion in een spel dat hem boven het hoofd gaat. Hij wil achter de waarheid komen maar die ’truth’ kan hij (zoals Jack Nicholson dat zo mooi kan zeggen) niet handlen. Enkele Amerikaanse militairen onder leiding van Roy Miller (Damon) gaan in de Iraakse woestijn op zoek …
Lees meer
Ben-Hur
Ik zag Ben-Hur (de versie uit 1959) voor het eerst toen ik 13 was. Ik zat op het gymnasium en voor de eerste en tweedeklassers werd een filmliga georganiseerd. Zes weken op rij zagen we op vrijdagmiddag een film in de Bio Vink, de inmiddels ter ziele gegane plaatselijke bioscoop in Deurne. Het St. Willibrord was een christelijk gymnasium, dus deze film past daar wel bij. Dachten de organisatoren. Dat bleek een misvatting. Tijdens het kijken werd ik omringd door geeuwende, klierende, lachende en baldadige scholieren die totaal niet geboeid waren door dit ruim 3 uur durende epos. Maar …
Lees meer
Beverly Hills Cop
Eddie Murphy kwam snel, brandde fel en was ook weer snel vergeten. Nou ja, vergeten. Het is meer dat alles wat hij na Coming to America maakte er nauwelijks toe doet. Op een enkele uitzondering na gleed Eddie weg in gemakzucht, slappe aftreksels van eerder werk en een overdaad aan typetjes zonder enige diepgang of samenhang. Maar in het tijdperk van zijn successen met Saturday Night Live en zijn one-manshows Delirious en Raw was hij uitzonderlijk. Na SNL begon hij een filmcarrière die wel succesvol moest worden, mits hij voorzien werd van scripts die 1 ding centraal …
Lees meer