Tag: 2009
Pagina 2/3
Agora
Alejandro Amenábar weet goed te laveren tussen de geneugten van Hollywood en artistieke geloofwaardigheid. Na twee sterke eerste films in Spanje, Tesis en Abre los ojos, maakte hij The Others, waarin hij samenwerkte met het productiebedrijf van Tom Cruise en Paula Wagner en met Dimension Films, dat weer van de Weinsteins is en vooral bekend staat om z’n genrewerk. Hoewel The Others een succes was bezweek hij toch niet voor het grote geld en maakte in eigen land het ijzersterke Mar adentro. Ook zijn laatste film is een Spaanse productie, maar wel een grote. In Agora is Rachel Weisz Hypatia, …
Lees meer
Dogtooth
Ik zie toch veel films in een jaar, maar Dogtooth is wel de vreemdste tot nu toe. Al tijdens het IFFR willen zien maar toen kwam het er niet van. Dogtooth draait om een gezin dat in totale afzondering leeft. De moeder, de volwassen zoon en de dochters komen nooit buiten de omheining die hun villa van de buitenwereld scheidt. De ouders hebben een eigen woordenboek voor de kinderen gecreëerd wat leidt tot bizarre conversaties, en zo zijn er wel meer vreemde regels waar de jongen en de meisjes zich aan moeten houden. Vader gaat als enige de deur uit, steeds …
Lees meer
A Single Man
Je kunt wel zien dat debuterend regisseur Tom Ford een achtergrond in de mode heeft. A Single Man ziet er prachtig uit, van de kostuums die Colin Firth draagt tot de auto waar hij in rond rijdt en het huis dat hij bewoont. Maar het is niet alleen visual eye candy dat Ford me voorschotelt. Het verhaal van George Falconer, de professor die zijn geliefde verliest na een auto-ongeluk en sindsdien langzaam wegkwijnt, grijpt aan en verrast. Ik heb het boek van Christopher Isherwood niet gelezen maar Ford schijnt er een paar flinke ingrepen in gedaan te hebben. De essentie …
Lees meer
The Box
Richard Kelly heeft het zwaar in Hollywood, al doet hij zich dat vooral zelf aan. Na zijn veelbelovende debuut Donnie Darko, een film die het destijds redelijk deed maar inmiddels is uitgegroeid tot een cultfilm van jewelste, duurde het vijf jaar voordat het hem lukte een tweede af te leveren. Southland Tales was niet bepaald de triomf waar iedereen op hoopte. Zijn ambities zijn groot maar het lukt hem niet die in een coherente visie te presenteren. Met zijn 3e film lijkt hij zich te herpakken, maar struikelt halverwege om er niet meer bovenop te komen. Het sterke punt …
Lees meer
The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest
Hoewel iets beter dan deel 2 lijdt de afsluiting van de trilogie aan hetzelfde euvel als voorgaande delen: weinig tot geen inzicht in motivaties van personages, stereotyperingen, veel losse ploteindjes en een fanatisme grenzende gehechtheid aan een protagonist die maar niet interessant wil worden. Waar Stieg Larsson cq de filmmakers in deel 1 nog een juiste balans wisten te vinden tussen de geschiedenis van de familie Vanger en de persoonlijke aantrekkingskracht tussen Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander, raken ze in deel 2 en 3 de weg kwijt. Larsson verzint wel een plotlijn, in deel 2 is dat vrouwenhandel en in …
Lees meer
The Girl Who Played with Fire
Het tweede en derde deel van de Millenniumtrilogie heb ik niet gelezen dus de verfilmingen beoordeel ik los van het boek. Deel twee, Flickan som lekte med elden, gaat verder waar deel een is geëindigd. Lisbeth Salander is de wereld rondgereisd en keert terug naar Stockholm. Daar wordt ze al snel gelinkt aan de moord op een stel waarvan de man onderzoek deed naar vrouwenhandel, in dienst van Mikael Blomkvist’s blad Millennium. Op het pistool waarmee de moorden zijn gepleegd zitten vingerafdrukken van Lisbeth. Mikael gelooft niet dat ze het gedaan heeft en gaat op onderzoek uit. Zij doet dat …
Lees meer
The Girl with the Dragon Tattoo
Ofwel: Män som hatar kvinnor. Verwarrend allemaal. Mannen die vrouwen haten, dat is de letterlijke vertaling van de Zweedse titel van het eerste deel uit de trilogie van Stieg Larsson. Maar de internationale titel is The Girl with the Dragon Tattoo. Blijkbaar is het origineel wat te controversieel. Waarom, ik heb geen idee. Al is dat ook weer niet helemaal waar. Als serie van 3 films heet het eerste deel: Millennium: Part 1 – Men Who Hate Women. Dan kan het dus weer wel. Anyway. De verfilming van de immens populaire trilogie moest wel een succes worden. Dat is dan …
Lees meer
Antichrist
Ik had het een tijdje uitgesteld maar uiteindelijk moest ik er toch aan geloven. En ik werd niet teleurgesteld. AntiChrist is een heftige film. Niet eens zozeer door het geweld, maar vooral doordat ik de hele film naar 2 acteurs kijk die zeer fysiek en geestelijk met elkaar bezig zijn. Lars maakte een horrorfilm over de liefde, en dat is veel enger dan eentje met vampiers of monsters. Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg zijn een echtpaar dat na de dood van hun zoontje in een diepe crisis raakt. Hij is een psycholoog die zich terugwerpt op het idioom van zijn vak …
Lees meer
Red Riding Trilogy
Schitterend drieluik dat zich afspeelt in 3 afzonderlijke jaren (1974, 1980 en 1983) maar met een gedeelde thematische lijn: het stikt van de misstanden in Yorkshire (Noord-Engeland), vooral binnen het politieapparaat. Dat is vooral bezig met allerlei louche zaakjes en corruptiepraktijken, waardoor een seriemoordenaar jarenlang zijn gang kan gaan. Het motto van de politie is “This is the North, we do what we want.” De terreur die ze uit naam van gerechtigheid uitoefenen is onontkoombaar. Hoewel de daden van de Yorkshire Ripper nergens te zien zijn, is zijn gruwelijke werk op de achtergrond steeds aanwezig. Maar het spoor van vernieling dat …
Lees meer
Dexter, seizoen 4
Mijn favoriete serialkiller is getrouwd. Aan het begin van seizoen 4 is te zien hoe Dexter probeert te dealen met alles wat daarbij hoort. Dat wonen in een suburb waarin iedereen elkaar in de gaten houdt valt in elk geval niet mee. En als Rita hem confronteert met het feit dat hij zijn eigen appartement nog steeds aanhoudt als ‘man cave’ valt ook het doek voor die uitweg. Dexter raakt een beetje in de stress. Die stress wordt niet alleen veroorzaakt door de drukte thuis maar ook door de komst van een nieuwe concurrent op het seriemoordenaarvlak. Deze ‘Trinity’ doet …
Lees meer
Glee
Glee was een enorme hit in de VS en is nu ook hier te zien, bij RTL 5. Of de serie in Nederland een succes wordt, of al is, weet ik niet. Aan de makers van deze site zal het niet liggen. Vol goede moed ben ik er aan begonnen en ik moet zeggen dat het in het begin ook wel leuk was. Ik ben een sucker voor highschoolfilms en series dus Glee heeft alvast een hoop bonuspunten. Mede daardoor hou ik het nog 8 afleveringen vol. Maar uiteindelijk gaat het enorme suikergehalte me tegenstaan. Het is allemaal …
Lees meer
Mad Men, seizoen 3
Nog beter dan 1 en 2? Moeilijk te zeggen, maar door de buitenlandse overname van Sterling Cooper, de botsingen tussen Engelse en Amerikaanse waarden die dat oplevert, de groeiende eerzucht van Peggy en ‘co-head of accounts’ Peter, het dreigende vertrek van rots-in-de-branding Joan, de band die Don krijgt met hotelgigant Conrad Hilton, de groeiende genegenheid tussen Betty en Henry Francis, en de confrontatie tussen Don en Betty over zijn verleden, is dit seizoen boeiend van begin tot eind.
Lees meer
City Island
Met dank aan collega Jorn die me de tip gaf. Ik had namelijk nog niets gehoord over City Island, een film over een gezin op het gelijknamige eiland dat deel uitmaakt van de Bronx. Vader Vince Rizzo (Andy Garcia, die ik nooit zo zag zitten maar waar ik hier niet omheen kan) is een corrections officer (‘You mean a prison guard?’, zo krijgt hij om de haverklap te horen) met acteerambities, moeder Joyce (Julianna Margulies) weet daar niets van maar heeft zo haar eigen geheimen, dochter Vivian studeert (althans, dat denken haar ouders) en zoon Vince Jr heeft zijn eigen fascinaties …
Lees meer
Drag me to hell
Er was nogal wat ophef in de filmwereld toen horroricoon Sam Raimi terugkeerde naar zijn roots met Drag me to hell. Na zijn vroege successen met de 3 Evil Deadfilms en Darkman richtte hij zich op andere genres. Die films waren goed voor z’n carrière maar zijn fans wachtten met smart op zijn terugkeer naar de roots. Vandaar het gejuich toen deze ouderwetse horror werd aangekondigd. Drag me to hell is een moderne variant op een oud concept: een vloek die over iemand wordt uitgesproken maakt dat die belaagd wordt door alles wat een regisseur maar kan bedenken. Het slachtoffer …
Lees meer
The Road
Omdat ik een tijd geleden het boek van Cormac McCarthy gelezen had, wist ik ongeveer wat me te wachten stond. Of het geschikt was voor een gezellige zaterdagavond met een biertje en wat te knabbelen is een ander verhaal. In The Road volgen we een vader en zoon die door een post-apocalyptisch landschap trekken. Alles wat ze bezitten hebben ze aan of zit in een boodschappenkarretje dat ze voortduwen. Er wordt nergens uitgelegd wat er precies is gebeurd maar in elk geval is het superverwoestend geweest. De zon lijkt voorgoed verdwenen, alles is grijs en grauw, de mensheid en vrijwel …
Lees meer
Unmade Beds
Regisseur Alexis Don Santos was regelmatig in het wild te zien tijdens het afgelopen IFFR. Vandaar misschien dat ik zijn film toen heb laten zitten. Het kon ook zijn omdat ik Michiel Huisman op de titelrol zag staan en daar ff geen zin in had. Unmade Beds is een slackermovie over studenten in Londen die niet goed weten wat ze met het leven aan moeten en hoe je relaties met anderen opbouwt. Dan maar veel feesten en zuipen en vergeten. Maar binnen dat genre weet de film wel een aantal snaren te raken. En Michiel past wel goed in zijn …
Lees meer
Invictus
Het is een onwaarschijnlijk verhaal en het moet dus wel echt gebeurd zijn. In 1995 won Zuid-Afrika in eigen land de Rugby World Cup. Against all odds zoals dat zo mooi heet. Niet dat de Springboks zo slecht zijn, maar het land was totaal verdeeld na de vrijlating van Nelson Mandela en diens overwinning in de presidentsverkiezingen. Het rugbyteam werd gezien als een representant van het apartheidsregime en de zwarte bevolking juichte vooral voor de tegenstander als de bokke een match speelden. Maar Mandela had plannen. Clint Eastwood weet hoe hij een verhaal moet vertellen en hij doet dat …
Lees meer
De helaasheid der dingen
In deze verfilming van het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst kijkt de volwassen schrijver Gunther terug op 1986, het jaar waarin hij naar een jeugdinrichting ging. Hij verzette zich heftig tegen die opsluiting, maar het bleek wel zijn redding uit een uitzichtloze jeugd. Hij heeft al lang afstand genomen van zijn voortdurend dronken vader en diens kansloze broers, maar in de terugblikken komt ook de liefde van de familie Strobbe voor elkaar naar voren. Daardoor is De helaasheid der dingen zowel een ontroerend, een hilarisch maar ook schrijnend portret van de (zuipende) arbeidersklasse op het …
Lees meer
Taking Woodstock
Halfgeslaagde want wel erg lieve film van Ang Lee over de totstandkoming van dit legendarische festival. Elliot Tiber is de zoon van Joods-Russische immigranten die in een gat in de Catskills een armoedig motel runnen. Hij organiseert elk jaar een klein festival met een strijkje of iets anders luchtigs, maar als de organisatoren van een echt muziekfestival in het nabijgelegen Wallkill zich terugtrekken grijpt hij zijn kans. Hij kon echter niet voorzien dat het zo uit de hand zou lopen. Taking Woodstock doet erg denken aan …
Lees meer
The International
Deze glossy thriller over de pogingen van een Interpol-agent (Clive Owen) en een openbaar aanklaagster uit New York (Naomi Watts) om de corrupte internationale zakenbank IBBC ten val te brengen werd afgelopen jaar niet best ontvangen. En dat nog wel tijdens de wereldwijde bankcrisis. Maar ik heb wel genoten van de combinatie paranaoithriller (a la The Parallax View), wat Hitchcock-elementen en de bravoure uit de Bourne-trilogie. Veel fotogenieke locaties die in weidse overzichtsshots in beeld worden gebracht en een adrenaline opwekkende shootout waarin het Guggenheim Museum volledig aan gort wordt …
Lees meer
Fantastic Mr. Fox
Het tijdrovende proces dat stop-motion animatie heet, doet het in deze door CGI gedomineerde wereld nog steeds goed. Veel filmmakers erkennen de bijzondere kwaliteiten ervan en weten dat het handwerk dat erin gestopt wordt, zich uitbetaalt. Dat Wes Anderson er zich nu op werpt, is gezien zijn eerdere films eigenlijk logisch. Maar hij bereikt er nog meer mee dan alleen de meerwaarde van het genre: met Fantastic Mr. Fox weet hij zijn carrière weer nieuw elan te geven. Het is een opvallende trend dit jaar: films voor een volwassen publiek die gebaseerd zijn op kinderliteratuur. Na Spike Jonzes Where the Wild Things Are en Tim …
Lees meer
Moon
Oldskool science fiction waarin de filosofische aspecten van de ruimte en de eenzaamheid daarin de boventoon voeren. Moon (van debuterend regisseur Duncan Jones, zoon van David Bowie ) gaat over een mijnwerker op de maan die langzaam gek dreigt te worden als zijn run van drie jaar er bijna opzit. Er gebeuren rare dingen en hij begint te vermoeden dat het einde van zijn contract wel eens heel anders zou kunnen gaan verlopen dan een terugkeer naar vrouw en kind. Meer Stanley Kubrick (de computer Gerty en het interieur van het space station wijzen …
Lees meer
Hadewijch
Het basisidee van Hadewijch is sterk: creëer een moderne versie van de gelijknamige middeleeuwse dichteres en mystica, waarin het personage haar liefde voor God wil uiten in een wereld die daar geen ruimte voor biedt. Studente theologie Céline wordt uit het klooster gezet omdat haar gehechtheid aan Hem alle redelijke grenzen te boven gaat. In de buitenwereld gaat ze vervolgens op zoek naar de vervolmaking en consumering van die liefde. Als dochter van een minister ontbreekt het haar niet aan mogelijkheden, maar zoals het een jongere betaamt, zet ze zich af tegen haar ouders, zij het op een heel andere manier dan …
Lees meer
An Education
Deze verfilming van de memoires van Lynn Barber gaat over de 16-jarige Jenny die hard studeert om naar Oxford te kunnen in het Londen van 1961. Dan leert ze de flamboyante, zachtaardige man van de wereld David kennen, die haar introduceert in de culturele wereld en het uitgaansleven van de grote stad. De rest kun je raden. An Education is goed gemaakt maar ook voorspelbaar, weinig diepgravend en met eenzijdige personages. Behalve Jenny, die door Carey Mulligan met een mengeling van zedigheid en serieusheid, en als een vrouw van de wereld wordt geportretteerd. Ook een …
Lees meer