Eigenlijk wil ik Donald Trump helemaal niet op deze website hebben maar soms is de vergelijking zo voor de hand liggend dat ik er niet omheen kan. Tijdens de campagne voor zijn eerste presidentschap heeft hij gezegd: I could stand in the middle of 5th Avenue and shoot somebody and I wouldn’t lose voters. Infinity Pool zet deze uitspraak in een interessant perspectief met welgestelden die inderdaad overal mee weg kunnen komen. Of toch niet?
Romanschrijver James Foster (Alexander Skarsgård) en zijn vrouw Em (Cleopatra Coleman) vieren vakantie in een luxueus resort in het fictieve maar arme La Tolqa. Em is van rijke komaf en onderhoudt James die worstelt met een writer’s block. Zijn eerste en enige boek verkocht slecht en kreeg ook slechte recensies, maar dan is daar ineens Gabi (Mia Goth). Een jonge vrouw die met haar man Alban (Jalil Lespert) ook in het resort verblijft en weg is van zijn boek. Ze nodigen hen uit voor een roadtrip buiten het zwaarbewaakte resort, dat ze volgens instructies niet mogen verlaten. Dat gaat natuurlijk mis. Maar gelukkig biedt La Tolqa een unieke mogelijkheid om je fouten onder het tapijt te vegen. Als je maar betaalt.
Regisseur Brandon Cronenberg laat ook hier zien dat hij sterk is beinvloed door zijn vader met veel aandacht voor bloed, geweld, bodyhorror, extreme close-ups en een desorienterende cameravoering. In Infinity Pool behandelt hij het thema van de rijke bovenlaag die zich onaantastbaar waant maar toch kwetsbaar is. Denk aan een film als Triangle of Sadness en een serie als The White Lotus. Visueel zit Cronenberg meer in de richting van David Lynch, Nicholas Winding Refn en Gaspar Noé. Infinity Pool gaat over identiteit en de rollen die mensen aan kunnen nemen in bepaalde situaties, maar dan nogal extreem doorgevoerd. Net als in Possesor, zijn vorige film, is het lichaam hier slechts een host. Cronenberg haakt aan bij het Faust-thema, inclusief de consequenties die horen bij het weggeven van je identiteit. Hij gaat echter niet zover als The Substance. Alexander Skarsgård laat maar weer eens zien hoezeer hij zij best doet om van zijn mooiemanimago af te komen. Hier geen macho gedrag maar overgave aan de bizarre situatie waarin hij terecht is gekomen. De scene waarin hij een betegelde ruimte met ‘spul’ instapt terwijl hij een soort tandartsmasker draagt dat hem er grotesk uit laat zien, is nu al een klassieker. En Mia Goth is echt een psychopatische variant van de femme fatale.
Horror-thrillers met een duidelijk klassenbewustzijn en een randje zwarte humor zijn de laatste jaren steeds populairder geworden. Denk naast The Substance bv ook aan Parasite en The Menu. Parasite was geweldig maar op die andere twee en ook Infinity Pool heb ik wel wat aan te merken. Waar de Koreaanse Oscarwinnaar het klassenbewustzijn, de privileges van de elite en de horror naadloos wist te integreren in een goed verhaal lijken Cronenberg en consorten soms meer bezig te zijn met alles er ‘cool’ uit te laten zien en het verhaal wat te vergeten.