Voor het 5e seizoen zet Slow Horses qua tegenstanders nog een tandje bij. Een groep Libische terroristen wil wraak nemen op het Britse imperialisme en de terugtrekking van de UK uit de Libische oorlog met een stappenplan dat totale chaos moet veroorzaken. Het extreemrechtse parlementslid Dennis Gimball en zijn aartsvijand Sadiq Khan, de burgemeester van Londen, lijken het doelwit te zijn. De overmoedige techneut en zelfbenoemde vrouwenversierder Roddy Ho speelt een belangrijke rol. Hij lijkt een vriendin te hebben, een mooie zelfs. Iedereen voelt aan dat hier iets niet klopt. Op Roddy zelf na natuurlijk.
Zoals alles in Slow Horses zijn ook de tegenstanders niet heel capabel, al begint het met geweld dat echt binnenkomt en verloopt alles redelijk volgens plan. Zo erg als in Four Lions is het dan ook niet. In de kern is Slow Horses een satire op terrorisme, de reacties van MI5 daarop en de rol die het team van Jackson Lamb (Gary Oldman, Mank, Darkest Hour) speelt. Iedereen is hier in meer of mindere mate incapabel. Met voorop de geweldige James Callis als Claude Whelan, de baas van MI5. Ik had nogal kritiek op hem in seizoen 4 maar ik ben me gaan realiseren dat ik mee moet in de bizarre aanname dat zo’n minkukel als Whelan op die plek terecht is gekomen. Dat meegaan in de incompetentie is de basis waarme je dit moet kijken en je suspension of disbelief moet activeren. Zoals personages hier achter elkaar aan rennen, elkaar te lijf gaan, alleen aan zichzelf denken, elkaar niet begrijpen em elkaar niets gunnen; het is eigenlijk een wonder dat er niet meer ongelukken gebeuren. Ondanks zijn gedrag en voorkomen is Jackson Lamb hier toch weer de meest capabele. Een man die al drinkend, vretend en scheten latend alles in de gaten heeft en met een grijs op zijn gezicht de chaos om zich heen aanschouwt. Zijn team bestaat weliswaar uit misfits maar ergens bezitten ze wel kwaliteiten. Al kun je over Roddy zeggen dat die zo narcistisch en karikaturaal is dat het nu echt ongeloofwaardig wordt. De kracht van het team ontstaat in het collectief, al vliegen ze elkaar steeds in de haren. Ze vullen elkaar echter ook aan en ze ‘zien’ dingen die de ‘echte’ agenten niet zien. En ondanks zijn minachtende taalgebruik gelooft Lamb ook in ze. Anders zou hij al lang geleden zijn weggegaan.