Seizoen 2 opent met de nieuwe plek van Maarten Meinema’s voormalig politiek assistent Raoul. Hij werkt nu als beleidsmedewerker cultuur en het is jammer dat de serie daar een moment van maakt om de cultuursector te bashen (saai!). Raoul blijft er dan ook niet lang zitten. Hij wordt teruggelokt door zijn vrouw Monique, de woordvoerder van Meinema, en door Meinema zelf. De twee hebben gelijk dat hij nodig is, want er gebeurt veel op het ministerie. In dit seizoen is dit een poging van de minister-president om Meinema te doen instemmen met een gevaarlijke vredesmissie in Tazmenistan, een fictieve voormalige Sovjetrepubliek. Daar is een burgeroorlog gaande en iedereen wil/moet een steentje bijdragen. Maarten heeft twijfels, zeker als hij gewaarschuwd wordt door de premier met wie hij persoonlijk bevriend is. Maar er is meer. Er duiken foto’s op van Monique die haar en Meinema schade toe zouden kunnen brengen, een zaak waarin een bekende tv-journalist zich heeft vastgebeten. Meinema ontvangt bedreigingen via de post, van een ‘lone wolf’ die het op zijn leven voorzien lijkt te hebben. En dan is er nog zijn drankverslaving die hij onder controle probeert te krijgen. Dat de stress toeneemt, helpt daar zeker niet bij.
BuZa schetst een beeld van een minisamenleving waarin Meinema een hechte kring collega’s om zich heen heeft, waarmee hij het opneemt tegen de wereld. Dat twee van die collega’s met elkaar getrouwd zijn is natuurlijk vreemd, maar het maakt het voor een verhaal een stuk leuker. Meinema is een man die eigenlijk niet past in de Haagse stolp omdat hij een hekel heeft aan compromissen. De mensen om hem heen moeten hem beschermen en zien te voorkomen dat hij een uitglijer maakt. Dat lukt niet altijd. Hij lijkt wat dat betreft op Nicol Trowbridge, de Britse premier in The Diplomat. Ook een man die zich niet aan protocollen houdt, er van alles uitflapt en vaart op gevoel. Bij BuZa zijn de gevolgen alleen minder groot. De serie is ook echt Nederlands. Hier geen House of Cards taferelen, hier zit de lunch nog in een trommeltje, wordt er Indonesisch gegeten in de Poentjak en speelt alles zich af in een straal rondom het ministerie, het Lange Voorhout en de kneuterige Kneuterdijk. Alleen daarom al is deze serie echt een aanrader. En natuurlijk vanwege Kees Prins. Hij is echt geweldig als de knorrige minister met een hart, die eigenlijk niets liever wil dan met zijn plots overleden vrouw discussieren en samen wandelen, ver weg van het Haagse gekrakeel.