Tag: science fiction
Pagina 3/5
The Martian
‘I’m gonna have to science the shit out of this’. Deze quote van Matt Damon (astronaut/botanicus Mark Watney) figureert prominent in de trailer en is inderdaad een pracht van een oneliner. Matt sciencet ook flink wat shit, letterlijk zelfs, in dit avontuur over een astronaut die moet zien te overleven op Mars, contact moet leggen met het thuisfront en zo zijn terugkeer mogelijk moet maken. Maar die science komt in zulke grote getale en Damon holt zo hard van het ene crisismoment naar het andere, dat het al met al nogal ongeloofwaardig wordt. Hoe Mars er in het echt uit ziet weet volgens mij …
Lees meer
Jodorowsky’s Dune
Alejandro Jodorowsky, Salvador Dali, H. R. Giger, Chris Foss, Jean Giraud (Moebius), Dan O’Bannon, Orson Welles, David Carradine, Mick Jagger, Amanda Lear en Pink Floyd. Het had zo mooi kunnen zijn. Maar juist in de mislukking zit de tragische grootsheid van dit nooit gemaakte science fiction epos. Een script dat samen met de 3000 (!) storyboards van Moebius zo dik was als 2 telefoonboeken: Jodorowsky werd niet gehinderd door gebrek aan ambitie of dromen. Hij ging er vol voor. Toen hij in 1975 (en na 3 films die op zich al mindblowing waren: Fando y Lis, El Topo en …
Lees meer
Star Wars – The Force Awakens
Ik huil niet mee met de wolven die melden dat deel 7 zo goed is dat hij de vorige drie delen doet verbleken. Star Wars: The Force Awakens is inderdaad beter dan delen 1, 2 en 3 (die met Jar Jar Binks, Palpatine, Grievous en andere vage types) maar dat komt vooral omdat regisseur JJ Abrams uitpakt met actie en special effects waar dat kan maar ook lucht aanbrengt met humor en een hoog herkenbaarheidsgehalte. Hij weet het gevoel op te roepen van delen 4, 5 en (in veel mindere mate) 6. Dat gevoel was George Lucas bij de vorige delen kwijtgeraakt. …
Lees meer
Ex Machina
Fijne kale sci-fi over een creator die zijn creatie iets te goed gemaakt heeft waardoor ze zich uiteindelijk tegen hem keert. Daarin lijkt Ex Machina wel wat op Blade Runner. Ook de liefde tussen mens en robot/replicant is een terugkerend element. Tegelijk zijn de films visueel volkomen verschillend. De esthetiek, lichtheid en eenvoud van Alex Garland’s regiedebuut versus het overdonderende, donkere en complexe van Ridley Scott’s meesterwerk.
Lees meer
Blade Runner
Als de zaallichten uit gaan in EYE, de openingscredits verschijnen en de fameuze score van Vangelis de zaal in stroomt, ben ik verkocht. Dan verdwijnt ook direct die immense legacy van Blade Runner (de beste SF-film ooit volgens velen) uit mijn hoofd en geef ik me over aan wat ik zie. Een film die uiterst precies en met ongelooflijke skills is gemaakt, maar ook een verrassend trage en kale film. Gewend geraakt aan het moordende tempo van moderne blockbusters met hun mitrailleurmontages en vele plotlijnen, is het wel even terugschakelen naar de normen van 1982. Maar dan heb je ook …
Lees meer
Guardians of the Galaxy
Van de drie grote superheldenfilms die ik het afgelopen jaar heb gezien is Guardians of the Galaxy toch wel de leukste. Zeker de luchtigste. X-Men: Days of Future Past en Captain America: The Winter Soldier zijn als actiespektakel minstens zo goed maar die films missen de lichte touch van dit samengeraapte zootje. Vergelijkingen met Star Wars (en rip-offs als Star Crash) liggen voor de hand. Peter Quill lijkt rechtstreeks gemodelleerd op Han Solo, al combineert GotG de personages van Han en Luke in een figuur dat zowel heldhaftig …
Lees meer
The Maze Runner
Gooi een flinke scheut Lord of the Flies, wat van het ingenieuze labyrinth uit Cube en de strijd onder jongeren uit The Hunger Games op een hoop en je hebt het aardige The Maze Runner. Niets nieuws dus maar wel een prima genrefilm onder de flinke stroom aan Young Adult die de laatste jaren uit Hollywood komt. The Maze Runner heeft een simpeler aanpak dan het grote voorbeeld The Hunger Games. In die laatste wordt een post-apocalyptische samenleving geschapen die volledig in dienst staat van de strijd in de arena door de jongeren. Daarbij is een flinke dosis maatschappijkritiek …
Lees meer
Under the Skin
De verwachtingen waren nogal opgeklopt dus de ervaring zelf moest wel teleurstellen. Dat komt denk ik vooral omdat dit typisch een film is die om nabespreking en analyse schreeuwt en laat ik daar nou net niet aan toegekomen zijn. Nu blijft het een film die mythische pretenties heeft maar ze niet helemaal waar maakt. Althans niet zonder dat benodigde gereflecteer. Het mooie camerawerk en de ijzingwekkende muziek van Mica Levi blijven me echter wel bij. Under the Skin is losjes gebaseerd op het gelijknamige boek van Michel Faber. Maar waar je in het boek pas na verloop van tijd achter de identiteit …
Lees meer
Brainstorm
‘Well, this is one beautiful mess of a movie’. Dat was mijn eerste gedachte toen de credits voorbij rolden. Maar het mag een wonder heten dat de film de bioscoop überhaupt gehaald heeft. Tijdens de opnamen overleed actrice Natalie Wood. Een drama dat heel Hollywood beheerste en dat de film in grote problemen bracht. Niet zozeer omdat ze niet meer ‘beschikbaar’ was, dat kon wel gefixt worden in de montage en met een stand-in, maar omdat studio MGM in paniek schoot en hun handen aftrok van het project. Ze wilden er een verzekeringskwestie van maken en de film afschrijven. Regisseur Lees meer
Interstellar
Ik moest tijdens het kijken (voor de hand liggend nogal) steeds denken aan 2001, A Space Odyssey. Maar waar daarin de mensheid vooruit geholpen wordt door een buitenaardse intelligente entiteit, in de vorm van een zwarte monoliet, is dat hier de mens zelf. Een gewone man die toevallig ook een astronaut is. Zeker toen deze Cooper gekatapulteerd werd richting Gargantua en vervolgens in de kamer van zijn eigen dochter belandde, moest ik denken aan Bowman die zichzelf als oude man in bed ziet liggen. Ook de bombastische (maar toepasselijke) muziek van Hans Zimmer lijkt rechtstreeks te refereren aan ‘Also Sprach …
Lees meer
X-Men: Days of Future Past
In het meest recente avontuur uit de X-Men saga gaan we terug in de tijd. Niet op dezelfde manier als in First Class (dat ging om de jonge jaren van professor Xavier, antagonist Magneto en Raven/Mystique) maar meer in de lijn van Back to the Future. De X-Men dreigen het onderspit te delven in de strijd tegen door de corrupte regering gestuurde Sentinels, enorme robots die vrijwel onverslaanbaar zijn. Die zijn ontstaan op basis van Mystique’s DNA. Zij kan van vorm veranderen en deze Sentinels nu ook. Mystique vermoordde de uitvinder van de Sentinels, Bolivar Trask (Peter Dinklage uit Lees meer
Edge of Tomorrow
Origineel mengsel van Groundhog Day en sf-actiefilms als Aliens en Starship Troopers waarin de aarde bedreigd wordt door een alien invasion en alleen Tom Cruise die kan stoppen. De grap is dat hij eerst heel vaak dood moet gaan en na die reboot steeds een beetje beter geschikt is voor zijn missie. Met dat voortdurend sterven van ex-kolonel (nu private) Bill Cage die als marketingman van het leger niet bepaald geschikt is om te vechten en dat ook duidelijk laat weten, hebben Cruise en regisseur Doug Liman me al voor hen gewonnen. ‘On your feet, maggot!‘ Met die aansporing wordt Cruise steeds wakker gemaakt en …
Lees meer
Scanners
Ik ben een tijdje geleden naar de grote overzichtstentoonstelling van David Cronenberg in EYE geweest. Die is inmiddels weer doorgereisd maar er is nog wel een mooie website in de lucht waarin het fijn ronddwalen is. Los van het feit dat het heerlijk is om via props, kostuums, promotiemateriaal, etc in het oeuvre van een regisseur te duiken krijg je ook direct zin om films te herzien. Het werd een film met een reputatie, ook bij mij, maar die bleek vooral denkbeeldig te zijn. Scanners is toch die film met de exploderende hoofden? Nou, dat blijkt bij een enkel …
Lees meer
Dawn of the Planet of the Apes
De openingscredits, waarin in hypertempo wordt uiteengezet hoe de apen zo intelligent werden en de mensheid vrijwel ten onder ging, zijn flink bombastisch. Maar het vervolg is opvallend subtiel en eenvoudig qua plot en locatie. Iets te wellicht. Iets meer vaart was wel prettig geweest. Niettemin, een sterk vervolg op Rise of the Planet of the Apes. Het is tien jaar na de virusuitbraak in de vorige film. De overlevende apen hebben zich teruggetrokken in Muir Woods en de mensen in de binnenstad van San Francisco. De apen staan hier niet slechts tegenover de mensen. De plot weeft op …
Lees meer
Westworld
Na het zien van The Andromeda Strain kreeg ik direct zin om nog een andere Michael Crichton verfilming te bekijken. Westworld regisseerde hij zelf en het resultaat mag er zijn. Deze ‘science-fiction-western-thriller’ heeft een zeer duidelijke focus die toewerkt naar een lange eindscène waarin het centrale idee (robots die het heft in eigen handen nemen) in mooie achtervolging gestalte krijgt. Die focus had overigens wel wat minder gekund. Wat mij betreft was er qua verhaal meer uit te halen. Wat zo realistisch maar tegelijk veilig begon, het herbeleven van een westernstadje in het jaar 1885, loopt volledig uit de hand als de robots …
Lees meer
The Andromeda Strain
Met The Andromeda Strain is iets vergelijkbaars aan de hand als met Logan’s Run, die ik half jaar geleden (her)zag. In mijn herinnering is dit een van de betere SF-films, maar in de praktijk blijkt dit nogal tegen te vallen. In deze verfilming van het gelijknamige boek van Michael Crichton komt een dodelijk virus vrij in het dorp Piedmont in Arizona, na het neerstorten van een satelliet die research deed naar biologische oorlogsvoering. Alle dorpelingen overlijden (op twee na) als gevolg van bloedklontering of ze vervallen in waanzin en maken er zelf een eind aan. Een team …
Lees meer
The World’s End
Vermakelijk mengsel van ‘aliens/mutants/robots have taken over our world‘ films als The Stepford Wives, They Live, Westworld en Invasion of the Body Snatchers en een kroegentocht van veertigers die hun studententijd willen herbeleven. Het eerste deel, waarin de in het verleden levende Gary King (Simon Pegg, compleet met Dr. Martens en Sisters of Mercy t-shirt), zijn makkers van weleer bij elkaar probeert te krijgen om die legendarische avond van 25 jaar geleden te herbeleven is al best vermakelijk. Maar de film mist wat. Het is allemaal een beetje tam. Het konijn dat de makers dan uit de hoge hoed halen is wel erg …
Lees meer
Her
De trailer intrigeerde al enorm en de hele film blijkt dat ook waar te maken. Een prachtige film over de liefde tussen een man en zijn operating system. Huh? Hoe vreemd het op papier ook klinkt, het werkt fantastisch. Joaquin Phoenix is de ietwat nerdy maar lieve Theodore Twombly die teleurgesteld is in de liefde. Hij leeft in het Los Angeles van de nabije toekomst. Een stad die op subtiele wijze gedomineerd wordt door moderne technologie en waarin miljoenen mensen langs elkaar heen leven. Jonze laat zien hoe die technologie eerder vereenzamend werkt dan bindend. Iets dat nu ook al …
Lees meer
Death Race 2000
Roger Corman was een ster in het met een laag budget navolgen van succesvolle films, in de hoop de slipstream van die grote films te gebruiken om zelf een hit te scoren. Death Race 2000 volgde direct na de sci-fi thriller Rollerball en gebruikt hetzelfde thema: een dystopische toekomst waarin één sport alle aandacht van de wereld opzuigt, als opium voor de massa. In Rollerball was dat een soort mengeling van rolschaatsen en basketball op een wielerbaan, in DR2000 is het een autorace over het hele continent. De rijders zijn de grote sterren die als halfgoden vereerd worden. …
Lees meer
Elysium
Het concept was veelbelovend: een toekomst waarin de rijken der aarden zich letterlijk van het gepeupel hebben afgesplitst op een ruimtestation waar alles mogelijk is en ziektes verleden tijd zijn. Elysium doet wel wat zaken goed maar voelt toch als een teleurstelling. Regisseur Neil Blomkamp heeft zich, na zijn sterke debuut District 9, toch wat vertild aan de materie. Zoals zoveel buitenlandse regisseurs die na een bliksemstart in eigen land ingelijfd worden door Hollywood, dreigt hij vermalen te worden door de machinerie die daar heerst. Een wereld waarin originaliteit is uitgebannen, want te onzeker, en waarin scriptwetten, …
Lees meer
Star Trek en Star Trek Into Darkness
Ik heb beide remakes / prequels / sequels / reimaginings van Star Trek binnen een paar weken van elkaar gezien dus ik maak er 1 stuk van. De verhalen lopen in elkaar over en ze hebben ook precies dezelfde toon. Een toon die uitschreeuwt: aan de kant allemaal, hier komen de jonge explorers aan die lak hebben aan regels en oudjes!!! Maar die ondertussen nog veel moeten leren van die oude generatie en aldus volwassener het universum gaan verkennen. Ofwel: het zijn behoorlijk vermoeiende films. Je kijkt ze niet vanwege hun geraffineerde plotontwikkeling of gelaagde personages, maar het risico van …
Lees meer
Logan’s Run
In mijn toch wel behoorlijk feilbare geheugen had Logan’s Run zich genesteld als een van de beste sci-fi’s van de jaren 70. De film kreeg die status omdat het al erg lang geleden was dat ik de vlucht van Logan zag. En hoe langer geleden des te mythischer worden de proporties. Bij herzien ligt dat toch wat anders. Het blijkt namelijk dat Logan’s Run op een aantal punten nogal knullig is. Actiescenes die eerder lachwekkend zijn dan energiek of spannend, een plot dat bij elkaar geraapt is uit ander SF-werk (ik denk bv aan Planet of The Apes) en keuzes en …
Lees meer
Man of Steel
Ik weet van tevoren dat ik me niet druk moet gaan maken over plotlogica en subtiliteit maar dan nog is het af en toe naar adem happen. Uit ongeloof maar ook omdat het zo doordendert dat ik mezelf voortdurend afvraag welke puber er hier aan het roer zit. Niet dat het allemaal zo slecht is. Met name de in flashback vertelde momenten uit Kal’s jeugd zijn sterk. En daar is vrijwel geen special effect te zien. Vooral Diane Lane weet op die momenten het hart te bieden dat de film zo nodig heeft. Maar als Kal de strijd aan gaat …
Lees meer
Dredd
Vermakelijke variant op het ‘closed location’ actiefilmgenre (waartoe oa Die Hard en een recente film als The Raid behoren) waarin ‘judges’ de orde moeten zien te herstellen in een gigantische skyscraper die is overgenomen door een meedogenloze drugsbende. Dredd is een verfilming van de Judge Dredd comicserie die eerder al de gelijknamige film met Sylvester Stallone opleverde. Deze is beter. Dat komt niet door het cliché-concept van de ervaren en de rookie cop dat hier weer eens ingezet wordt. Ook niet door de acteur die Dredd speelt. Hij komt bij vlagen zelfs lachwekkend over omdat hij zijn oneliners zonder …
Lees meer