Toen ik hoorde dat Vince Gilligan, bedenker van Breaking Bad en spin-off Better Call Saul, met iets nieuws kwam, was ik direct geintrigeerd. En toen ik hoorde dat Rhea Seehorn de hoofdrol speelde, nog meer. Die verwachtingen worden ingelost. En hoe.
Carol Sturka is een van de weinige aardbewoners die niet besmet raakt bij een virusinfectie die miljarden mensen ineens gelukkig en tevreden maakt. Daarbij worden hun geesten letterlijk verenigd: ieders gedachten, kennis en herinneringen zijn voor iedereen beschikbaar. Het individu houdt op te bestaan, er is alleen nog maar wij. Nooit meer oorlog, alleen maar vrede en geluk. Een aard paradijs, zo lijkt het. Het cliché van een vijandige buitenaardse overname wordt hier volledig op zijn kop gezet. Carol is een vrouw van middelbare leeftijd, bestsellerauteur van romantische fantasieromans met honderdduizenden fans, die niettemin niet heel gelukkig is. Dat wordt niet beter als ze in deze nieuwe situatie belandt, zeker niet omdat haar vrouw bij de infectie sterft (zoals veel anderen, een van de nadelen van het brengen van gelukzaligheid aan de rest). Carol wordt in aandacht en liefde gesmoord door al die goedbedoelende mensen, maar ze kan er niks mee. En ze wil zeker niet alsnog de procedure ondergaan, zodat zij zich in het collectief kan scharen. Ze ontmoet de andere 11 die net als zij immuun bleken, maar die vinden het allemaal wel prima zo. Carol is de enige die absoluut terug wil naar de oude situatie. Of toch niet? In Paraguay blijkt een man te wonen die er hetzelfde over denkt.
Er zijn parallellen te trekken met alien-invasionfilms als Invasion of the Body Snatchers en Invaders from Mars of de aangepaste vrouwen in The Stepford Wives, maar dan zonder de echte horroraspecten. De serie die er meest op lijkt is het eveneens geweldige The Leftovers. Pluribus (‘E pluribus unum’ staat op Amerikaanse munten en het zegel van de VS) speelt zich grotendeels af in zonnnig Albuquerque. Er staat een tag dystopisch bij hier, maar dat is dan vooral voor Carol. Het dystopische voor de kijker ontvouwt zich pas als die zich gaat realiseren waar het verliezen van de ik, het verliezen van onderlinge verschillen, het verliezen van de behoefte aan vertier, het verliezen van lekker eten en al die andere menselijke geneugten toe leidt. Maar al deze inzichten dringen zich niet op. Het absurde en vaak ook humoristische staat voorop. De sitaties waarin Carol terecht komt, zijn vaak bizar. Denk aan het niet nee kunnen zeggen door al die gelukkige mensen, iets dat Carol ook gaat uitproberen. Of de drones die haar pakketjes komen brengen en de voicemails die ze krijgt als ze haar contactnummer belt, nadat ze het te bont heeft gemaakt met haar confrontaties:
Hello, Carol. This is a recording. At the tone, you can leave a message to request anything you might need. We’ll do our best to provide it. Our feelings for you haven’t changed, Carol. But after everything’s that happened, we just need a little space.
Het is de stem van Patrick Fabian, de acteur die Seehorns baas speelde in Better Call Saul. Een leuke inside joke waarvan Rhea Seehorn niets wist, zo lees ik. Seehorn zit vrijwel in elke scene en ze draagt de hele serie op haar schouders, vaak zonder dialoog omdat er nauwelijks mensen zijn om mee te praten. Ze doet dat geweldig. Carol is een nukkige eigenzinnige vrouw, misantroop zelfs, die je niettemin voortdurend wilt volgen. Seehorn maakt er een heerlijk personage van. Ze slaagt erin me mee te laten leven met een vrouw die vaak niet om anderen lijkt te geven. Lijkt, want op slimme wijze worden er wel degelijk momenten van menselijkheid in haar verhaal verweven. Pluribus haakt aan zware thema’s als eenzaamheid, collectief vs individu en wat een mens een mens maakt. Maar zwaar wordt het nooit. Een heerlijke parabel die je over deze zaken na laat denken en tegelijkertijd erg grappig is. Er komt een tweede seizoen maar Gilligan neemt de tijd. Niet erg. Meer om naar uit te kijken.