Een van de mooie dingen van een nieuwe generatie filmkijkers en filmrecensenten is dat die met frisse ogen kijken en iets nieuws zien waar boomers als ik alleen maar herhaling ontwaren. Goed voorbeeld is Barbarian, de horrorfilm van Zach Cregger die in 2022 een groot succes was in de bioscopen. Het element dat mede het succes moest verklaren was Creggers keus om de film halverwege opnieuw te laten beginnen, met een ander personage dat uiteindelijk op hetzelfde punt belandt als de protagonist. Dat werkte inderdaad wel, maar nieuw was het zeker niet. In de filmgeschiedenis wemelt het van gefragmenteerde tijd, gebeurtenissen die door meerdere personages belicht worden en het door elkaar halen van chronologische volgorde en filmvolgorde. Beroemdste voorbeelden zijn waarschijnlijk Pulp Fiction en Magnolia. In Weapons herhaalt Cregger de truc, maar nog uitgebreider. Nu worden de gebeurtenissen door maar liefst zes verschillende personages belicht. Maar waar ik de herhaling in Barbarian nogal gimmicky vond, een manier om het gebrek aan inhoud te verhullen, werkt het hier juist heel goed.
In het fictieve Amerikaans stadje Maybrook renden op een nacht, om 2:17 uur, zeventien van de achttien kinderen uit dezelfde basisschoolklas hun huis uit de duisternis in met hun armen wijd uitgestrekt om vervolgens te verdwijnen. De autoriteiten tasten in het duister over de oorzaak ervan omdat het onderzoek naar lerares Justine Gandy en de enige leerling die niet verdween, geen nieuwe aanwijzingen opleverden. De ouders van de vermiste kinderen richten hun woede op Justine die, hoewel ze geen idee heeft hoe dit heeft kunnen gebeuren, een sociale paria wordt en haar toevlucht zoekt in alcohol om haar leed te verzachten. Archer Graff, vader van een van de verdwenen kinderen, begint de beveiligingsbeelden te bestuderen, terwijl Justine een mysterieus huis onderzoekt. Uiteindelijk kruisen hun paden elkaar wanneer ze zich realiseren dat er iets duisters en gewelddadigs gaande is in de buitenwijken.
In de rest van de film speelt Cregger met een mix van jumpscares en het langzaam opbouwen van de spanning, afgewisseld met meerdere WHAT THE FUCK scenes. Met de fanatieke zoektocht naar de verdwenen kinderen lijkt de film wel op Denis Villeneuve’s Prisoners, maar door de specifieke horrorkenmerken voelt het toch heel anders. Weapons is een mix van thriller, drama en horror. De film krijgt zelfs elementen van een komedie met een bizarre bad guy en een serie hysterische straatscenes. Maar de suspense voert toch wel de boventoon, met als voorbeeld een scène waarin Justine wordt benaderd door een dreigend individu terwijl ze in de auto ligt te slapen. Hier speelt Cregger met verwachtingen, het tempo en hoe wat zich buiten het beeld bevindt vaak enger is dan wat je ziet.
Wat wel een punt van discussie zal blijven, is waar de film nu eigenlijk over gaat. Het kan een commentaar zijn op schietpartijen op scholen, maar dat wordt nooit expliciet. Dit is een opzettelijk dubbelzinnige film die daardoor juist over heel veel dingen gaat. De angst en de drama’s die verborgen zijn in Amerikaanse buitenwijken, met vrijstaande huizen, grote gazons en stille straten. Het gaat ook over toxic relationships, over alcoholgebruik en de worsteling om nuchter te blijven, over hoe om te gaan met een tragedie en over de verstoorde relaties tussen kinderen en hun ouders. Los van een aantal onnodige (want iets te veel horror) jump scares in het begin, weeft Weapons een perfecte balans van alle genoemde elementen. Inclusief een hysterische climax die zowel gruwelijk als grappig is.