Ik schreef ooit een column over sterke vrouwen in films. Dan gaat het vooral over actiefilms, maar als je die blik wat verruimt dan kom je al snel uit bij Katherine Hepburn. De actrice was stoer lang voordat dit woord in Hollywood aan vrouwen werd gekoppeld. Hepburn hechtte enorm aan haar priveleven en wilde niks te maken hebben met de Hollywood-publiciteitsmachine waar veel collega’s juist van afhankelijk waren. Ze weigerde zich te conformeren aan de maatschappelijke verwachtingen die er heersten over vrouwen. Ze was uitgesproken, ad rem en ze droeg broeken voordat dat in de mode was. Het verhaal gaat dat de Hollywoodbazen niet wisten wat ze met haar aan moesten omdat ze totaal niet paste in het heersende beeld over hoe vrouwen eruit zagen en hoe ze zich dienden te gedragen.
Hepburn vormde een perfecte tandem met regisseur George Cukor, een man waarvan iedereen wist dat hij homoseksueel was en die in Hepburn de ideale vrouw vond om de mores van de tijd te bekritiseren. Hij regisseerde haar in A Bill of Divorcement, haar filmdebuut uit 1932, en in nog negen (!) andere films. Tegen de tijd dat ze samen The Philadelphia Story maakten, had Hepburn een aantal flops op haar naam staan. Het leverde haar de bijnaam ‘boxoffice poison’ op. Hepburn wist dat ze een hit nodig had en ze kwam in contact met toneelschrijver Philip Barry. Die schreef speciaal voor haar het stuk The Philadelphia Story, gebaseerd op de socialite Helen Hope Montgomery Scott die in de wereld van de rijkaards in Philadelphia bovenaan de ladder stond. Hepburn speelde de hoofdrol en Howard Hughes kocht voor haar de filmrechten. Hughes en Hepburn hebben een tijd gedatet, zie ook Scorsese’s film The Aviator. Hepburn accepteerde de gift omdat ze wist dat een filmversie een gegarandeerd succes zou opleveren. Ze verkocht het stuk door aan MGM-baas Louis B. Mayer, koos zelf haar regisseur (George Cukor) en medespelers (Cary Grant en James Stewart), en zag af van een salaris en kreeg daarvoor 45% (!) van de winst. De film werd inderdaad een enorm succes en sleepte zes Oscarnominaties binnen. Waaronder Hepburns derde nominatie als beste actrice, Cukor als beste regisseur, Ruth Hussey als beste vrouwelijke bijrol en een nominatie voor beste film. James Stewart kreeg m als beste acteur en Donald Ogden Stewart voor het beste scenario. En belangrijker nog; Hepburn kreeg een contract bij MGM en was daarna twee generaties lang een succesvolle filmster.
Hepburn speelt de door rijkdom omgeven Tracy Lord, gescheiden van de miljonair en alcoholist C.K. Dexter Haven (Cary Grant, zie Archie) en op het punt te trouwen met de nouveau riche George Kittredge. Een man waar niets negatiefs over te zeggen is maar die ook saai is en Tracy vooral als een godin (een standbeeld zelfs) ziet. Tracy Lord is inderdaad nogal ijzig. Cukor laat voortdurend zien hoe moeilijk het zou zijn om van deze vrouw te houden, om haar schild te doorbreken en een glimp op te vangen van haar kwetsbare kant. Roddelblad Spy magazine wil een reportage van het society event van het jaar en stuurt Macaulay Connor (James Stewart) erop af. Een sarcastische schrijver die de opdracht aanneemt omdat er toch geld verdiend moet worden. Connor neemt fotograaf Liz (Ruth Hussey) mee, een vrouw die verliefd op hem is maar ook veel eigenwaarde heeft. Ook C.K. Dexter Haven duikt op en moedigt Stewart aan als hij merkt dat Tracy en Macaulay elkaar wel leuk vinden. Op die manier kan C.K. wat stoken in het aanstaande huwelijk. Alcohol is de grote gelijkmaker hier en de afstandelijke Tracy laat zich meeslepen door de toch wel gevoelige Macaulay. Het levert een van de mooiste romantische dronken scènes uit Hollywood op en een hernieuwd inzicht voor alle personages over wat echt belangrijk is in het leven.
The Philadelphia Story is een van meest geslaagde voorbeelden in het genre van de ‘comedy of remarriage‘. Het was populair in de jaren 30 en 40 en is ontstaan om bepaalde regels van de Hays Code te omzeilen. Het is ok om een relatie buiten je huwelijk aan te gaan, zolang je maar gescheiden bent op het moment dat die relatie begint en zolang je uiteindelijk terugkeert naar het moreel verantwoorde huwelijk met je oorspronkelijke liefde. In dat proces van aantrekken, afstoten en aftasten is komische timing van enorm belang. Dialogen moeten op papier sterk zijn maar vervolgens met verve gebracht worden. George Cukor is een meester in het regisseren hiervan en de droomcast levert dan ook een geweldige prestatie. De drie sterren werken perfect samen. Hepburn lijkt te weten dat ze een enorme hit in handen heeft en Grant is wederom op z’n best, grappig én charismatisch. Eerder maakten ze samen het geweldige Bringing Up Baby en hier vormen ze weer een topduo. Of trio eigenlijk. James Stewart voegt zich er bij in een ijzersterke rol. Dit is de enige keer dat Grant en Stewart samen op het scherm te zien waren, en in hun momenten samen (vooral wanneer Stewart dronken is) spelen ze op prachtige wijze op elkaar in. En Tracy Lord/Katharine Hepburn? Die heeft wellicht niemand anders nodig dan zichzelf, maar om echt mens te zijn toch wel. De beste partner, zo lijkt The Philadelphia Story te zeggen, is degene met wie je het meeste plezier kunt hebben, zonder dat je door iets wordt belast. Niet door klassenverschillen, niet door verwachtingen over wie je zou moeten zijn of hoe je over moet komen. Dat is uiteindelijk best een moderne boodschap voor die tijd.
