Stanley Kubrick had al vroeg door dat de Koude Oorlog, het principe van wederzijdse afschrikking door enorme voorraden kernkoppen en de (menselijke) fouten die in dit proces zouden kunnen ontstaan, zo absurd was allemaal dat een satire de beste manier was om het te verfilmen. Het scenario is niettemin reëel, hoe klein de kans ook is. In hetzelfde jaar als Dr. Strangelove koos Fail-Safe daarom voor een serieuze toon. In The Day After werd de fatale afloop getoond, beelden die wereldwijd schokgolven van verontwaardiging veroorzaakten en de mensheid er nog eens met gruwelijke beelden aan herinnerde wat de gevolgen kunnen zijn.
A House of Dynamite gaat over de aanloop naar de beslissing om wel of niet kernraketten te lanceren als er ineens eentje op de VS af gaat. De gruwelen worden dus vermeden maar die worden gecompenseerd met nagelbijtende spanning. En, ondanks alle protocollen en voorbereidende scenario’s, veel ongeloof en onwetendheid bij de direct betrokkenen. Het mooist geillustreerd door Idris Elba die als POTUS een ordner krijgt aangereikt vanuit de Nuclear football met daarin een menu aan tegenmaatregelen. Of hij even kan beslissen hoeveel raketten hij wil lanceren en op welke doelen ze gegooid moeten worden?
In de film wemelt het van (vooral militaire) afkortingen. Die worden weliswaar in beeld steeds uitgelegd maar ze voeden ook de complexiteit en onzekerheid. In een snelkookpan als deze hangt alles met elkaar samen en elke beslissing kan een tegenreactie veroorzaken. StratCom heeft het nucleaire arsenaal al in hoogste staat van paraatheid gebracht (DEFCON 1), een maatregel waarbij onder meer de piloten van bommenwerpers wordt opgedragen om op te stijgen. Beleidsmatig wordt dit als een verstandige maatregel gezien, aangezien bommenwerpers kunnen worden teruggeroepen als de situatie kalmeert, maar het kan ook een slecht idee zijn omdat het een escalatiespiraal zou kunnen veroorzaken: de Russen en Chinezen zouden kunnen vermoeden dat de VS zich voorbereiden op een totale aanval op hen, en dus zouden zij hun strijdkrachten ook in staat van paraatheid moeten brengen.
Daar staat dan weer tegenover dat niets doen vijanden het idee kan geven dat er iets in de Amerikaanse defensie niet werkt. En als de VS de op twee na grootste stad in rook laten opgaan zonder ook maar iets te doen, komt het land helemaal zwak over. Misschien heeft Noord-Korea de aanval uitgevoerd in de hoop chaos te veroorzaken. Misschien heeft Rusland het gedaan, ook in de hoop dat de VS in chaos vervallen en dat ze misschien denken dat Noord-Korea de dader is en dat land ook vernietigen. In een poging de gemoederen te bedaren bellen de Amerikanen met de Russen, maar aan beide zijden van de telefoon komt het uiteindelijk aan op vertrouwen. ‘Waren jullie het?’ ‘Nee, wij waren het niet!’ ‘Echt niet?’ ‘Nee, je moet me vertrouwen.’
Het is een scenario dat tegelijkertijd totaal absurd en plausibel is. In Dr Strangelove was ook zo’n telefoongesprek en iets soortgelijks gebeurde met de aanval op het Britse oorlogsschip in The Diplomat, toen het vermoedens regende rond de potentiële dader. Maar hier gaat het om een kernkop die als enkele explosie al desastreuze gevolgen heeft, laat staan die bij een kettingreactie.
Voordat POTUS een keuze kan maken uit het menu gaat de film op zwart. Hoe het afloopt is dus onzeker, zelfs of de kernkop wel echt af gaat. Het kan ook een dud zijn, zeker bij Noord-Korea. Het lijkt een makkelijke uitweg maar eigenlijk is dit het enige verstandige einde. A House of Dynamite laat zien hoe een nucleaire crisis zich zou kunnen ontwikkelen, gebaseerd op hoe de dingen werkelijk zijn: de organisaties, de achterliggende systemen, de logica achter de beslissingen en de mensen die erbij betrokken zijn. Elke volgende stap zou leiden tot een apocalyptische horrorfilm.