Vanaf de openingstitles spat de cheesiness ervan af. Queen bezingt de titelheld met diens naam, ‘Flash, ahaaaa!‘ gevolgd door het onweerstaanbare ‘Savior of the Universe!‘, nog een keer ahaa en ‘He saved everyone of us!‘. Vervolgens zie je hoofdrolspeler Sam Jones met perfecte hoogblonde coupe en een kaaklijn a la Barbie’s Ken. Dan weet je dat je dit allemaal niet al te serieus moet nemen. Producent Dino de Laurentiis heeft films gemaakt met namen als Federico Fellini, Luchino Visconti, Vittorio De Sica, Ingmar Bergman, Sidney Lumet, Robert Altman, Miloš Forman, David Lynch en Ridley Scott maar er blijft altijd iets net-niets over hem heen hangen. De meeste van deze regisseurs hebben hun beste werk voor iemand anders gemaakt. Niettemin is hij een zeer succesvol producent en co-producent van meer dan 500 films, waarvan er 38 genomineerd zijn voor een Academy Award. Flash Gordon was dat zeker niet.

Dat zou Dino ook zeer verbaasd hebben. De film zet vol in op camp. Alles is over the top. Van het belachelijke plot en het houterige acteerwerk tot de bizarre kostuums en het krakkemikkige setdesign. Daar moet je in mee als kijker en er vooral om lachen. Het mooiste vond ik suikertaartkastelen en de psychedelische luchten met de enorme kleurenrijkdom. Alsof het heelal een gigantische lavalamp is. Het doet me denken aan het kleurenspel waarmee Dario Argento zijn giallo’s zo’n unieke look geeft.

Wat Max von Sydow ooit bezield heeft om hier aan mee te doem, is mij een raadsel. Maar daardoor is zijn Ming the Merciless iemand waar je nog wel naar wil kijken. Het moet Von Sydow wel bevallen zijn bij Dino want twee jaar later deed hij opnieuw mee in een van diens producties: Conan the Barbarian. Maar er is er maar één die echt de lach aan z’n kont heeft hangen: Brian Blessed. Zijn Prince Vultan is als een manische vechtjas met enorme vleugels en een nog grotere stem.