Seizoen 3 begint met de beëdiging van Grace Penn als de nieuwe president van de Verenigde Staten, omdat de vorige aan het einde van seizoen 2 dood neerviel tijdens een videogesprek met Hal Wyler. Dat is al vreemd natuurlijk maar toch zijn Hal en zijn vrouw Kate de meest logische kandidaten om de nieuwe vicepresident te worden. Hal denkt dat Kate het wordt. Zij denkt dat ook. Maar Grace kiest Hal. Kate zegt hem dat hij de baan moet aannemen, maar stiekem vindt ze dat vreselijk. Het zorgt voor een breuk in hun toch al moeizame relatie, ook omdat ze besluit om de rol van second lady minimaal in te vullen en het grootste deel van haar tijd in Londen te blijven om zo haar functie als Amerikaanse ambassadeur uit te blijven oefenen. Intussen heeft ze een nieuwe vriend die, wel heel passend in deze serie, over informatie beschikt die het hele politieke spel kan doen kantelen. De verhaallijn waarmee de serie in seizoen 1 begon, de bomaanslag op de HMS Courageous waarbij 41 Britse matrozen omkwamen, wordt hier voortgezet. De diplomatieke spanningen tussen de VS en Groot-Brittannie lopen weer op als er een nuclaire onderzeeer wordt aangetroffen voor de Britse kust, zeker omdat premier Trowbridge zo zijn eigen keuzes maakt. De vraag is wie de vrede moet herstellen en of dat überhaupt mogelijk is.
De reden dat The Diplomat zo’n sterke serie is, is omdat die opereert op twee niveaus. Er is het internationale politieke en diplomatieke drama met een hoge inzet, die oorlogen of veel doden kan betekenen. Kate en Hal houden allebei van de macht en adrenaline die hiermee gepaard gaan. Die adrenaline wordt overgebracht op de kijker waardoor je voortdurend op het puntje van te stoel zit. En dan is er het relatieniveau. De belangrijkste is die tussen Kate en Hal maar het speelt tussen meerdere personages. Kate en Hal hebben altijd een intense relatie gehad maar die lijkt nu toch op z’n einde te lopen. Of niet? Kate realiseert zich dat de dingen die ze haat aan Hal, juist de dingen zijn die ze zo leuk aan hem vindt. Maar door de heksenketel waarin ze zich steeds bevinden wordt alles op de spits gedreven en wordt elk minpunt enorm uitvergroot.
Tussen al deze politieke en relationele spanningen is er gelukkig ook ruimte voor humor en voor details. Zoals de pragmatische manier waarop Kate de nieuwe president helpt om er toonbaar uit te zien of haar spontane beslissing om in het zwembad te springen en zo haar beveiliging buitenspel te zetten. The Diplomat meandert voortdurend tussen alle uitersten en weet een perfecte balans tussen drama, spanning, humor, futiliteiten en intense conversaties te behouden. Een geweldige serie waarvan elke aflevering een cadeau is dat je steeds uit mag pakken. Gelukkig is seizoen 4 bevestigd.