Wanneer Millie (Alison Brie) een baan als lerares in een achteraf gebied aanneemt, organiseren zij en haar vaste partner Tim (Dave Franco) een afscheidsfeestje om de stad vaarwel te zeggen. Als Millie dat moment kiest om een huwelijksaanzoek te doen in het bijzijn van hun vrienden, zorgt Tims lange stilte ervoor dat iedereen zich ongemakkelijk voelt. Na de verhuizing wordt het er niet beter op. Tim kan niet autorijden, waardoor hij zich opgesloten voelt, en Millie begint zich af te vragen of ze wel echt ‘samen’ zouden moeten zijn. Als ze tijdens een hike in een gat in de grond vallen en daar drinken van een bron, begint hun relatie langzaamaan ook fysiek te veranderen.
Brie en Franco zijn in het echt ook samen en hebben deze film ook geproduceerd. Er staat dus wat op het spel maar er is ook veel onderlinge chemie waardoor de awkwardness goed uitgespeeld kan worden. De twee gaan er ook vol voor en voor ijdelheid is hier geen plaats. Ik kan zelf ook niet autorijden maar voor Tim is dit slechts een van de issues. Ik zou m wel een schop willen geven om m wat in beweging te krijgen. Maar op een gegeven moment wordt dat minder relevant door wat er met het paar gebeurt. De dilemma’s waarmee Millie en Tim worden geconfronteerd, ze weten niet zeker of ze nog steeds verliefd zijn of gewoon aan elkaar gewend zijn geraakt, zijn heel herkenbaar. Het is aangrijpend om te zien hoe ze zich een weg banen door de wrok, spijt en onzekerheden die zich in de loop van tien jaar tussen hen hebben opgebouwd.
Het scenario van debuterend regisseur Michael Shanks verwijst naar Plato’s Symposium. Daarin stelt Aristophanes dat mensen ooit wezens met twee hoofden en vier ledematen waren, die door Zeus uit elkaar werden gerukt en gedwongen werden over de aarde te zwerven op zoek naar hun andere helft. Het is nogal een zware last die de film zich daarmee oplegt en Shanks komt er ook niet helemaal uit. Als relatiedrama werkt de film ook niet (ga alsjeblieft uit elkaar!) maar als bodyhorror is Together zeker geslaagd.