Toen ik destijds de beschrijving van deze serie zag, was ik niet direct getriggerd om te gaan kijken. Patriarch van een gigantisch media- en entertainmentbedrijf staat op het punt zijn positie als CEO over te dragen aan een van zijn kinderen. Oh boy, wat ben ik blij dat ik dat toch ben gaan doen. Succession is Shakespeare’s King Lear on acid, een hilarisch drama vol schitterend geschreven dialogen in een absurd rijke familie.

Vader Logan Roy is de puppetmaster die zijn kinderen naar zijn pijpen laat dansen. Iets dat hij mag doen vindt hij omdat ze in ongekende rijkdom opgroeien. Het gevecht tussen zonen Kendall en Roman en dochter Siobhan (Shiv) om zijn aandacht en positie is schitterend om te zien. Logan heeft nog een zoon maar deze Connor is zo losgezongen van de werkelijkheid dat die zijn eigen weg bewandelt. Om deze familie cirkelen de gebruikelijke slippendragers, lakeien, aasgieren en doodsvijanden. Allen op zoek naar een stukje van de taart of, bij een aantal van hen, de hele taart. Hoewel de rijkdom groot is en in de vorm van helicopters, privevliegtuigen, bodyguards, buitenhuizen, appartementen op Manhattan en uitbundige feesten ook getoond wordt, is er geen enkel moment waarop je als kijker zou willen ruilen met deze mensen. Je krijgt eerder medelijden met ze. Verslavend goed dit. En zo enorm balen dat er nog geen seizoen 3 is.