Ik kende deze film eigenlijk alleen door de beroemde themesong die Mark Knopfler ervoor schreef en die op Alchemy staat, het live album van Dire Straits. In Local hero speelt Burt Lancaster (The Killers, The Train, The Swimmer) de excentrieke Texaanse miljardair Felix Happer, die liever naar de sterren staart dan zich zorgen te maken over zijn enorme oliemaatschappij Knox. Happer stuurt de sales rep Mac MacIntyre (Peter Riegert) naar het kleine Schotse vissersdorpje Ferness om te onderhandelen over de aankoop van het hele dorp, zodat Happer in de Noordzee naar olie kan boren. Mac wordt geholpen door Knox’ locale vertegenwoordiger Danny Oldsen (Peter Capaldi, In the Loop, The Devil’s Hour). Tot Macs grote verrassing ondervind hij van niemand weerstand, het hele dorp is bereid om zich voor veel geld uit te laten kopen. Daarvoor moet Mac onderhandelen met de plaatselijke herbergier Gordon Urquhart, ook accountant en burgemeester van Ferness. Toch ontstaat er een probleem wanneer Ben Knox, een oude man die in een hut op het strand woont dat al eeuwenlang eigendom is van zijn familie, als enige weigert te verkopen. Het dwingt Happer naar Ferness af te reizen in een poging Knox om te praten. Net als alles in deze film loopt dat anders dan verwacht.
Al vanaf de eerste scenes in het Knox hoofdkantoor in Phoenix is duidelijk dat regisseur Bill Forsyth geen traditioneel David vs Goliath verhaal wil maken. Mac heeft helemaal geen zin in de trip, Happer ligt te snurken tijdens het Ferness overleg waarna hij in zijn megalomane kantoor, waar hij ook woont, uitgekafferd wordt door zijn therapeut. Zodra Mac in Ferness arriveert, wordt al snel duidelijk dat hij geen verzet hoeft te verwachten. Forsyth kan zich zo richten op de omzwervingen van Mac en Danny door de prachtige omgeving van het dorp. Ze raken geintrigeerd door de bijzondere bewoners en de plot van de film raakt steeds meer naar de achtergrond. Zo wordt Local hero een fabel over de zoekende mens die erachter komt wat er echt belangrijk is in het leven. Daarbij werpt hij een scherpe blik op het consumentisme van de jaren tachtig, de toeristische stereotypen rond Schotland en het hele fenomeen van cultuurclash, en komt tot de conclusie dat er meer is dat ons verenigt dan verdeelt. Een bijzondere boodschap op het hoogtepunt van de Koude Oorlog. Ook integreert hij een aantal prachtig geobserveerde liefdesverhalen. Mac wordt verliefd op Gordons vrouw, die echter zo verzot is op haar eigen man dat ze om de haverklap aan een vrijpartij beginnen. Danny zit intussen achter zeemeermin Marina (Jenny Seagrove) aan, een marinebioloog die denk dat op de locatie een dierenonderzoekscentrum komt. Dat wordt afgewisseld met scenes over de staat van het dak op de herberg, het schilderen van een boot, drinkgelagen aan de bar, gedoe met telefoontjes naar Phoenix vanuit de enige telefoon in het dorp en een ‘ceilidh‘, waarin het hele dorp bijeenkomt en het drinken en feesten zo de overhand neemt dat iedereen vergeet wat er ook weer aan de hand is met Mac en diens missie. Heel bijzonder.