Maand: juni 2013
Skyfall
Met de introductie van Daniel Craig als James Bond in Casino Royale werd er al een compleet nieuwe versie van 007 gelanceerd, maar in Skyfall wordt zowel het personage als zijn bestaan in (en de opzet van) de Secret Service opnieuw gedefinieerd. Bond heeft roots en zowaar een ouderlijk huis. Dat doet toch vreemd aan bij een personage dat al 50 jaar mee gaat en dat altijd vrij anoniem is gebleven. Niet dat James veel op heeft met dat gigantische en afgelegen mansion in Schotland. Hij blaast het met liefde op. Veel werkte heel goed voor mij maar een aantal …
Lees meer
Man of Steel
Ik weet van tevoren dat ik me niet druk moet gaan maken over plotlogica en subtiliteit maar dan nog is het af en toe naar adem happen. Uit ongeloof maar ook omdat het zo doordendert dat ik mezelf voortdurend afvraag welke puber er hier aan het roer zit. Niet dat het allemaal zo slecht is. Met name de in flashback vertelde momenten uit Kal’s jeugd zijn sterk. En daar is vrijwel geen special effect te zien. Vooral Diane Lane weet op die momenten het hart te bieden dat de film zo nodig heeft. Maar als Kal de strijd aan gaat …
Lees meer
Kingdom of Heaven
Ridley Scott’s Kingdom of Heaven is wellicht een wat belerende en lang niet altijd accurate geschiedenisles, maar wel een les die met veel bravoure en diepgang verteld wordt. Zeker in deze 189 minuten durende directors cut. Het zwakste punt van dit verhaal van een dorpssmid die (tijdens de belegering in 1187) uitgroeit tot redder van de bevolking van Jeruzalem is die dorpssmid zelf. Orlando Bloom is gewoon geen geloofwaardige leider en hij mist het charisma om mensen aan zich te binden. Dat is uiteraard een belangrijk gemis maar voor de rest doet Scott heel veel goed. De bijrollen zijn …
Lees meer
The man in the white suit
Ik ben van plan de komende tijd wat films van Alexander McKendrick te gaan zien. Een regisseur die een grote carrière voor zich leek te hebben maar na een aantal zeer bijzondere films voor de Ealing Studios de (door de ondergang van Ealing noodzakelijk geworden) overstap naar Hollywood maakte en daar gedesillusioneerd raakte met dat systeem. Hij werd hoofd (en later professor) van de filmschool van het California Institute of the Arts. Ook is hij nog assistent geweest van Bert Haanstra bij het maken van Fanfare. The man in the white suit is een vroeg hoogtepunt in zijn Ealing-tijd. …
Lees meer
Hitchcock
De film over het maken van Alfred Hitchcock’s grootste gok maar ook grootste triomf is niet overal goed ontvangen maar ik heb genoten. Dat komt vooral omdat ik al veel van de achtergrond van de regisseur en van Psycho wist. Ik heb twee biografieën en het beroemde boek van Hitchcock en Truffaut gelezen, en ik heb Psycho een keer of 10 gezien schat ik. Waaronder een keer in zo’n 50 etappes omdat ik er in 1994 een essay over heb geschreven waarin ik onderzocht wat de regisseur inzet aan middelen en wat het effect ervan was bij mij als kijker. Overigens gaat …
Lees meer
Midnight’s Children
Zoals wel vaker het geval is heb ik het boek waarop de film is gebaseerd niet gelezen. Het staat wel in de kast trouwens, maar het is er nooit van gekomen. Maar Salman Rushdie is er toch bij in de filmversie van Midnight’s Children. Hij was intensief betrokken bij het project en hij is, met zijn prettige stem, als de verteller ook voortdurend aanwezig. Bij de geboorte van de staat India worden ook de kinderen uit de titel geboren. Ze bezitten magische krachten en als een soort Indiase X-Men dienen ze als geweten voor Saleem. Die groeit op in een …
Lees meer
Only God Forgives
Nicolas Winding Refn valt te prijzen om zijn pogingen de grenzen van de genrefilm op te zoeken en er liefst overheen te duiken, maar dat levert niet automatisch een goede film op. Waar hij met Drive nog tegen die grens aanschuurde daar schiet hij er met Only God Forgives vol overheen. Om te eindigen in een niemandsland. Door zo weinig mogelijk duiding en plot te geven en personages niet of slechts in oneliners te laten spreken zadelt NWR zijn kijkers op met een puzzel die niet opgelost kan worden. Als getraind kijker ga ik alles invullen wat hij …
Lees meer
L’Ecume des Jours
Bewonderenswaardig is de nieuwe Michel Gondry zeker maar het is teveel. Ik ga ten onder in een overdaad aan fantasie, animatie en (express knullige) special effects. Dit superieur vormgegeven verslag van de vorming en het einde van een relatie intrigeert maar raakt uiteindelijk niet. Dat komt vooral omdat Gondry geen maat weet te houden. De lengte van ruim 2 uur is gewoon te veel. Daarbij komt dat al die charismatische en wonderlijke personages weliswaar heel fijn zijn om naar te kijken maar toch ook wel erg afstandelijk blijven. Wie is die Colin nu precies, wat zit er achter zijn band …
Lees meer
The Following, seizoen 1
The Following begon sterk maar werd allengs minder. Kevin Bacon is altijd goed en ik heb wel genoten van James Purefoy als de charismatische cultleider Joe Carroll. Maar de acties van de personages worden onlogischer naarmate het seizoen vordert en de serie zit zo vol met cliffhangers en iets te toevallige last minute reddingacties dat ik me geregeld hardop zat te ergeren. Ook weet The Following nooit duidelijk te maken waarom al die aanhangers van Carroll zo idolaat van hem zijn. Toch vrij essentieel als je naar het hoofdthema en de titel van de serie kijkt. En er zitten een …
Lees meer
The Great Gatsby
Halverwege de voorstelling ging het beeld op zwart in Cinerama: pauze. Oh ja. Dat doen ze hier. Ben ik niet meer gewend nu ik vooral thuis kijk. Irene en ik keken elkaar aan en er was een duidelijke blik van herkenning. ‘Ik vind m eigenlijk nogal saai’, zeiden we beiden. En dan was de eerste helft nog de sterkste. Het megaspektakel dat de film ook is wordt uiteindelijk toch vooral herinnerd als een wat saaie en lege blik op een mythische rijkaard die het meisje dat hij wilde niet kon krijgen. De film ziet er wel prachtig uit en zit …
Lees meer