Maand: juni 2011
After Hours
Martin Scorsese had het wel even gehad met de heftige thema’s en de bijbehorende filmstijl waarmee hij tussen 1970 en 1980 tekeer ging. Na het ongekend intense Raging Bull nam hij wat gas terug en maakte 2 films die een luchtigheid bevatten die zijn kijkers niet van hem verwacht hadden: The King of Comedy en After Hours. Zeker de laatste is met het verhaal van de keurige kantoorklerk Paul Hackett die door een bijzondere vrouw in een bizar nachtelijk avontuur wordt gestort, een buitenbeentje in z’n oeuvre. Dat komt ook vooral omdat de film hem min of meer overkwam: zijn …
Lees meer
The Tree of Life
Met het deel rond Sean Penn sloeg Terrence Malick wat mij betreft nogal de plank mis. Dat had er zo uit geknipt kunnen worden. Ook het ‘evolutie’ stuk, hoewel voorzien van enkele fenomenaal mooie beelden, voelt alsof het er niet bij hoort. Maar het centrale deel van The Tree of Life, rond het gezin O’Brien met de strenge vader, zijn vrouw en hun 3 zoons, is fenomenaal. Vrijwel zonder dialogen of plot weet Malick me aan de stoel gekluisterd te houden. Prachtig hoe hij met z’n camera rond de personages cirkelt, waardoor het lijkt alsof je deel uitmaakt van het …
Lees meer
Le gamin au velo
Ik heb van de nieuwe Dardennefilm op zich net zo genoten als van hun eerdere films, maar Le gamin voelt ook repetitief. Thematisch introduceren ze weliswaar wat nieuwigheden (muziek, een minder schokkerige cameravoering en een zekere lichtheid die afsteekt tegen hun eerdere grimmiger werk) maar de overeenkomsten hebben toch de overhand. Het belangrijkste element, en dat ook in al hun films terugkeert, is de onmogelijkheid je als kijker te identificeren met de keuzes van de personages. Die hebben altijd iets opgejaagds en ze nemen beslissingen die onlogisch lijken en niet gemotiveerd. Althans niet voor de kijker. Dat maakt dat ik …
Lees meer
Mr Nobody
Het leven bestaat uit keuzes maken. Soms maak je die keuzes bewust en afgewogen, soms doe je het intuïtief of helemaal niet. Voor Nemo geldt hetzelfde maar regisseur Jaco Van Dormael gaat ze allemaal langs en toont voor elke keuze de gevolgen ervan voor zijn hoofdpersoon. Alle mogelijke vertakkingen die zijn leven had kunnen nemen zie ik voor mijn ogen voorbijkomen. Mr Nobody is gestructureerd als een raamvertelling waarin een oude Nemo in 2092 terugblikt op zijn leven tijdens een interview met een journalist. Nemo is de laatste man die zal sterven aan ouderdomsverschijnselen en is als zodanig een zeer …
Lees meer
Ziek
Ik heb vrijdag, zaterdag, zondag en maandag wat ziekjes op de bank gehangen. En lag mn internetverbinding er ook nog eens uit. Dat werd dus films en series kijken. Heb het volgende gezien: The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford: al eerder gezien maar het is zeer de moeite waard om deze fascinerende antiwestern nog eens te bekijken. Traag, zoekend, raadselachtig ook, maar altijd boeiend. Brad Pitt is goed als de laidback Jesse James, die tegelijk lijdt onder een hoge mate van paranoia en een gewelddadig temperament. En Casey Affleck brak glorieus door met zijn rol als …
Lees meer
Green Zone
Bourne in Baghad. Zo zou de logline kunnen zijn. Iets te kort door de bocht maar er zijn wel wat overeenkomsten met special agent Jason Bourne. Matt Damon speelt de hoofdrol en ook hier heeft hij iets heldhaftigs en (vooral door zijn jongensachtige kop) iets aandoenlijks. Ook is hij ondanks zijn skills een pion in een spel dat hem boven het hoofd gaat. Hij wil achter de waarheid komen maar die ’truth’ kan hij (zoals Jack Nicholson dat zo mooi kan zeggen) niet handlen. Enkele Amerikaanse militairen onder leiding van Roy Miller (Damon) gaan in de Iraakse woestijn op zoek …
Lees meer
Deadwood, seizoen 1
Ook al zo’n serie waarover ik al van alles gehoord had maar ik kwam er niet aan toe m ook echt te bekijken. Nu wel. Zonder ondertiteling trouwens, en dat bleek nog niet mee te vallen. Deadwood is in naam wel een westernserie maar de sterke punten liggen vooral in de onnavolgbare dialogen, het vaak archaische taalgebruik en de buitenissige personages die in het stadje rondlopen. Met voorop Ian McShane als Al Swearengen, de baas van de Gem saloon. Deze kroeg annex hoerenhuis is het zenuwcentrum van het stadje, en Al is niet alleen binnen maar ook buiten heer …
Lees meer
Ben-Hur
Ik zag Ben-Hur (de versie uit 1959) voor het eerst toen ik 13 was. Ik zat op het gymnasium en voor de eerste en tweedeklassers werd een filmliga georganiseerd. Zes weken op rij zagen we op vrijdagmiddag een film in de Bio Vink, de inmiddels ter ziele gegane plaatselijke bioscoop in Deurne. Het St. Willibrord was een christelijk gymnasium, dus deze film past daar wel bij. Dachten de organisatoren. Dat bleek een misvatting. Tijdens het kijken werd ik omringd door geeuwende, klierende, lachende en baldadige scholieren die totaal niet geboeid waren door dit ruim 3 uur durende epos. Maar …
Lees meer
Beverly Hills Cop
Eddie Murphy kwam snel, brandde fel en was ook weer snel vergeten. Nou ja, vergeten. Het is meer dat alles wat hij na Coming to America maakte er nauwelijks toe doet. Op een enkele uitzondering na gleed Eddie weg in gemakzucht, slappe aftreksels van eerder werk en een overdaad aan typetjes zonder enige diepgang of samenhang. Maar in het tijdperk van zijn successen met Saturday Night Live en zijn one-manshows Delirious en Raw was hij uitzonderlijk. Na SNL begon hij een filmcarrière die wel succesvol moest worden, mits hij voorzien werd van scripts die 1 ding centraal …
Lees meer
A Fish Called Wanda
Uit de comedycollectie, deze toch wel met recht klassiek te noemen film uit 1988. De Amerikaanse criminelen Wanda en Otto (Jamie Lee Curtis en Kevin Kline) zijn in Engeland voor een juwelenroof. Daarvoor hebben ze de hulp nodig van de keurige advocaat Archie Leach (John Cleese) en de stotterende dierenvriend Ken (Michael Palin). De vermenging van Britse (Monty Python) humor met Amerikaanse werkt wonderwel, vooral omdat een groot deel van de grappen over de tegenstelling tussen de landen gaat. De Pythonleden zijn altijd goed, maar Curtis is een openbaring als verleidelijke femme fatale die opgewonden raakt van Italiaanse en Russische …
Lees meer
Pineapple Express
Ik had een serie comedies bij elkaar verzameld die op een harddisk mee naar Hemelvaartweekend zijn geweest. Maar aangezien het er ter plekke niet van gekomen is om die te bekijken doe ik het mezelf thuis aan. Met mate. Pineapple Express is een stoner bromance over twee wiet rokende dudes die in de problemen komen als een van hen getuige is van een moord. Hoewel Seth Rogen is gemaakt voor dit soort films en ook James Franco wel overweg kan met zijn wietpersonage is Pineapple Express een teleurstellende film. Uiteraard mogen de verwachtingen niet te hoog zijn maar dit is …
Lees meer