Jeanie, Annie, Madge en Deirdre zijn vier meiden die bijna klaar zijn met de middelbare school, maar doen alsof ze al jaren volwassen zijn. Typisch gedrag voor deze leeftijd. Jeanie heeft een moeizame relatie met haar moeder, die voortdurend nieuwe vriendjes mee naar huis neemt en weer studeert sinds haar scheiding van Jeanie’s vader. Ze is een soort moeder voor de andere meiden, verantwoordelijk en veel te wijs voor haar leeftijd. Madge is jong en naïef, een maagd die zich grote zorgen maakt over haar relatieve onervarenheid, waardoor ze zich afvraagt of de veel oudere man met wie ze uitgaat (Randy Quaid) wel de ware is. Deirdre is meer ervaren en moet altijd drank kopen maar heeft eigenlijk alleen maar interesse in jongens. Annie heeft een drugsverleden en grote moeite om haar leven op de rit te houden. Vier slimme jonge vrouwen die volwassen moeten zien te worden in het LA van eind jaren 70. Een enorme stad waar het ieder voor zich is en de rotzooi je op iedere straathoek aanstaart.
Foxes is de debuutfilm van regisseur Adrian Lyne, die in 1983 een grote hit had met Flashdance en in het licht-erotische genre belandde met 9 1/2 Weeks, Fatal Attraction, Indecent Proposal, Lolita en Unfaithful en eigenlijk alleen met Jacob’s Ladder iets echt anders deed. Het script lijkt een soort tegenhanger van Saturday Night Fever, ditmaal met vier meiden in LA in plaats van jongens in New York. Ook hier komt groot drama om de hoek kijken en ook hier speelt muziek een grote rol. Toch is Foxes ook heel anders. Ik was vooraf geintrigeerd door het feit dat Giorgio Moroder de soundtrack deed, maar zijn muziek leidt eerder af dan dat het iets toevoegt. Niets mis met nummers als Donna Summers On the Radio en Janis Ians Fly Too High (geweldig nummer!) maar waar de muziek in Saturday Night Fever leidend is in alles, voelt het hier wat ongemakkelijk. Zeker de nummers van glamrockers Angel, een band die gemanaged wordt door Jeanie’s vader maar in de verkeerde tijd lijkt te zijn beland.
Grote ster van de film is Jodie Foster. Ze was 17 tijdens de opnames maar Foster lijkt in alles jaren ouder en volwassener dan haar collega’s. Dat is ook te merken in de gesprekken met haar moeder, waarin ze eerder een gelijke is dan de dochter van. Die volwassenheid viel ook al op bij The Little Girl Who Lives Down The Lane, een paar jaar eerder. Foster is een actrice van de buitencategorie die elke film waarin ze speelt op een hoger plan tilt. Dat is in Foxes zeker het geval. Het verhaal is niet zo interessant en kabbelt nogal. Dat is op zich niet verkeerd, het is vooral een karakterstudie, maar dan moet het wel kloppen. Een film als Fast Times at Ridgemont High zou dat twee jaar later beter doen, al is dat vooral een komedie. Bij Foxes is het wachten op Foster, telkens als die in beeld is veer ik op. Overigens is ook Cherie Currie, zangeres van meidenrockband The Runaways, prima. Andere ster is LA zelf, de locatie-opnames brengen me echt terug in de tijd. Een van de hoofdredenen om dit soort films te kijken.
Vanwege de locatie, de San Fernando Valley, en het thema van opgroeiende tieners, zijn er wel overeenkomsten met de films van Paul Thomas Anderson. Vooral Licorice Pizza. Het zou een leuke double bill zijn.