Begin jaren zestig van de vorige eeuw was Rusland met de VS verwikkeld in een strijd om de eerste mens de ruimte in te krijgen. De Russen deden dat met hun spoetniks en Vostoks die ze vanuit de eindeloze vlaktes van Kazachstan de lucht in schoten. Tegen die achtergrond verteltPaper Soldier een verhaal over een arts (Merad Ninidze) die de kosmonauten medisch begeleidt, maar zelf teveel eigen sores aan z’n hoofd heeft om goed te kunnen functioneren. Gezien de ruimterace die gaande is tussen de beide grootmachten zou hier een vergelijking met Philip Kaufmans The Right Stuff wellicht voor de hand gelegen hebben, maar niets is minder waar. Waar Kaufman volgens de beste Hollywoodtradities vooral een spannend verhaal vertelt, gaat regisseur Alexey German Jr. een veel essayistischer kant op, en serveert hij vooral indrukken en referenties naar de Russische cinema uit die periode.
De overlappende dialogen, de gesprekken over de meest triviale zaken, banale voorwerpen (een fiets, een badkuip) en de door vrouwen omringde dokter die steeds meer in zijn eigen wereld leeft doen ook sterk denken aan Fellini’s 8½, waarin Marcello Mastroianni een vergelijkbaar pad aflegt. Ninidze lijkt zelfs op Fellini’s vaste leading man. Het camerawerk is sterk en het desolate landschap waar de zon nooit lijkt te schijnen is een personage op zichzelf. De acteurs worden gevangen in te krap gekaderde shots, waardoor er altijd net te weinig ruimte lijkt te zijn, ook al zijn ze in een gebied dat geen grenzen schijnt te hebben. Doordat motivaties nooit duidelijk zijn, gesprekken vaak middenin een zin starten of onderbroken worden en omdat relaties tussen de betrokkenen niet helder worden, krijgt Paper Soldier echter een hermetisch karakter. De kijker blijft op een afstand en bewondering overheerst boven betrokkenheid.