Een apocalyptische thriller met hoofdrollen voor Julia Roberts, Mahershala Ali (Moonlight) en Ethan Hawke (The Lowdown). Dat moet toch trekken? Maar ik was in eerste instantie wat afstandelijk omdat dit een Netflix-productie is. Hoewel ze inmiddels wel een reputatie van kwaliteit hebben, blijf ik altijd wat lauw reageren op titels die voorbij komen als je door de lange lijst scrollt. Ik had de trailer met de olietanker wel gezien maar die wekte bij mij nog onvoldoende nieuwsgierigheid op. Nu heb ik m alsnog gezien en Leave the World Behind is wel prima. Maar ook niet meer.
De film zou een prequel kunnen zijn voor Civil War maar dan zonder de geweldsexplosies, het sadisme en nihilisme. Leave the world behind voelt veel meer als een M Night Shyamalan of Jordan Peele film, met veel suggestie en verschijnselen die zich maar moeilijk laten verklaren. En dat alles in een indrukwekkende cameravoering die elegant en af en toe zenuwslopend is. Het is gebaseerd op een boek uit 2020 van Rumaan Alam en is een voorbeeld van een groeiende trend in de filmwereld: meanderende films met veel losse scenes die op zich interessant zijn maar ook in een serie zouden passen waarin de spanning zich maar blijft opbouwen. Daarmee overbruggen ze de kloof tussen speelfilms en streaming-tv en lijken ze vooruit te kijken op een sequel of een serie films (denk bv aan 28 Years Later, zelf al een vervolg en dat ook direct een sequel en een aangekondigde derde film kreeg).
Roberts en Hawke spelen Amanda en Clay, welgestelde inwoners van Brooklyn met twee tienerkinderen; zij is een cynische reclamemanager, hij een relaxte hoogleraar in de geesteswetenschappen. In een opwelling besluiten ze een luxueus weekendje weg te gaan in een luxe Airbnb-villa buiten de stad. Die villa is al direct te mooi om waar te zijn maar de horror verloopt hier anders. Buiten woeden stormen, er zijn problemen met het telefoonsignaal en de wifi en op het strand zien ze hoe een tanker recht op ze af vaart. Die avond verschijnen er twee vreemdelingen aan de deur, de elegante G.H. Scott en zijn dochter Ruth (Mahershala Ali en Myha’la Herrold) die zeggen de eigenaren te zijn en graag een nachtje willen blijven. Het wekt argwaan op bij Amanda maar Clay wil graag positief zijn. G.H. en Ruth hebben zo hun eigen issues maar het gevaar blijkt toch vooral van buiten te komen.
Zoals gezegd, veel Shyamalan en Peele vibes hier. Dat is een compliment, als kijker krijg je een reeks sterke scenes voorgeschoteld waarvan je chocola moet zien te maken. De dreiging wordt daarbij steeds groter, zonder ooit echt een hoogtepunt te bereiken. Een kudde herten blijft zich rond het terrein verzamelen, net als in The Birds, en verdwijnen dan weer. Er is een sinister schuurtje, een doodsbange vrouw die in het Spaans tegen Clay schreeuwt op de weg, een vliegtuig dat pamfletten verspreidt, een enorm leegstaand landhuis, flamingo’s in het zwembad, white noise op de tv, satelliettelefoons zonder bereik en een prachtige scene met zelfrijdende Tesla’s. Er gebeurt van alles maar een echte ‘closure’ is er niet. Ook lang niet alles is verklaarbaar. Passend in een filmtrend, maar wat ik toch wel een gemis vind. Een open einde is op zich prima maar ik verwacht wel dat makers gebeurtenissen verzinnen die passen in een overkoepelend verhaal. In de voorlaatste scene zie je Civil War al opdoemen waarna dochter Rose eindelijk het slot van Friends mag zien.