De ware gruwelen van de Sovjet-Afghaanse oorlog (1979-1989) komen in deze film slechts terloops aan bod, maar misschien is dat wel gepast. Degenen die destijds aandachtig hebben gekeken, hoeven daar niet meer aan herinnerd te worden, terwijl de meeste mensen, zoals het verhaal laat zien, er nooit iets om hebben gegeven. Dat geldt niet voor congreslid Charlie Wilson (Tom Hanks), wiens aandacht wordt getrokken door nieuwsbeelden over de Russische inval terwijl hij zich ontspant in een bubbelbad met strippers. Wanneer de op vijf na rijkste vrouw van Texas hem belt en hem uitnodigt voor een benefietavond ter ondersteuning van de Afghaanse rebellen, is hij cynisch, maar bereid om te luisteren. Ze windt er geen doekjes om wat haar agenda is: Charlie moet Afghanistan redden. En dat is wat Charlie probeert te doen.
Charlie Wilson’s War is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en combineert politiek drama met een feelgoodverhaal over naïeve maar gepassioneerde mensen die hun macht willen gebruiken om goed te doen in de wereld. Het probleem is natuurlijk dat de wereld niet zo eenvoudig is. Tom Hanks is sterk als het charismatische congreslid, een held in de strijd tussen goed en kwaad die zich niets aantrekt van de weerbarstige werkelijkheid. Julia Roberts is de rijke Texaanse dame die laat zien hoe invloedrijk een vrouw kan zijn in het manipuleren van mannen. Philip Seymour Hoffmans is geweldig als de grofgebekte CIA-agent Gust Avrakotos, de man die alles al heeft meegemaakt maar toch verrast is door de naïeve Charlie.
Dit is een gelikte film, wat maakt dat er weinig aandacht is voor wat er echt mis gaat in Afhanistan. Al weerspiegelt dit ook de afstand tussen deze twee werelden, een kloof die zelfs de meest vastberaden helden niet kunnen overbruggen. Als echte geschiedenisles overtuigt Charlie Wilson’s War wellicht niet, maar (juist daardoor) is het allemaal wel lekker onderhoudend. Het lukt Charlie om geld los te peuteren bij het Amerikaanse congres maar uiteindelijk keert hij gedesillusioneerd terug naar zijn cocktails en vrouwen als verdere steun aan Afghanistan uitblijft. Vanuit zijn bubbelbad zal hij in 2001 vast uitgeroepen hebben: I told you so!