Maand: oktober 2019
Niemand in de stad
Voor zijn speelfilmdebuut (gebaseerd op het boek van Philip Huff) gebruikt documentairemaker Michiel van Erp een onderwerp dat niet bepaald origineel is: het conflict tussen vader en zoon. Het start met studentengebral in het Amsterdamse Studentencorps, met veel seks en drugs. Maar vrienden Philip, Matt en Jacob kampen eigenlijk meer met vader-issues. Het dispuut is voor hen geen moshpit maar een veilig pantser, waar verantwoordelijkheid buiten de deur blijft. Vandaaruit vindt de worsteling plaats met familie en identiteit, liefde en vriendschap. Alle drie de jongens zijn, fysiek of emotioneel, in de steek gelaten door hun vaders. Zelf willen ze het …
Lees meer
Gräns
Origineel sprookje over de heel goed ruikende Tina die duidelijk niet helemaal op haar plaats in de samenleving met haar uiterlijk van een Neanderthaler. Ze werkt als grenswacht ergens tussen Zweden en Noorwegen en ze is zo gevoelig dat ze het merkt als mensen een schuldgevoel hebben of iets te verbergen. Als de verdacht uitziende Vore haar passeert, worden haar vaardigheden voor het eerst uitgedaagd. De twee vinden elkaar en dat is het begin van een bizarre liefdesgeschiedenis. Gräns is een vervreemdende film omdat de hoofdpersonages duidelijk niet helemaal in deze wereld passen maar waarom precies niet wordt lang in …
Lees meer
Avengers: Endgame
Natuurlijk moest ik dan ook de laatste zien, de succesvolste film ooit aan de box-office. Meer van hetzelfde en ik ben het wel een beetje met Martin Scorsese eens als die zegt dat comicbookfilms als deze een doodlopende weg zijn en eigenlijk niet eens films te noemen zijn. Het zijn spektakelstukken waarin een eigenzinnig verhaal, een verrassende cameravoering, een stijlvolle montage en goed acteerwerk plaats gemaakt hebben voor een soort megabattle vol bizarre types. Endgame rondt de boel met een daverende explosie af. Het was leuk maar kunnen we nu weer allemaal terug naar een leeg papier en een goed …
Lees meer
Het knippermoment van Waterval
“Het verschrikkelijke knippermoment.” Dat is de duiding die oud-conservator Micky Piller, tijdens een uitzending van VPRO-radioprogramma OVT (zie onderaan), gaf aan het moment wanneer een beschouwer Eschers litho Waterval voor de tweede keer bekijkt. Water dat stroomt en van een verhoging naar beneden valt. Die waarneming is bij een eerste keer kijken zo gedaan. Maar bij de tweede keer kijken komt dat moment. Het moment waarop de hersenen eventjes kortsluiting maken en niet kunnen volgen wat er voor de ogen gebeurt. Het water stroomt omhoog. Het water stroomt omhoog? Waterval is hét werk waarmee Escher zijn kijkers het meest direct …
Lees meer
Game of Thrones, seizoen 7 en 8
In een sessie van ongeveer 2 jaar heb ik de laatste seizoenen gezien. Het kwam er gewoon niet van om te kijken, hoeveel zin ik ook had in meer Westeros. Daardoor is alles wat gefragmenteerd binnen gekomen, mede ook door de vele publiciteit rond de serie. Wat recht overeind staat, is de pure kwaliteit van deze seizoenen. GoT was al die jaren al schitterend om te zien maar met name het laatste seizoen wordt er nog eens een schepje bovenop gegooid. Alles is spectaculair hier, van het acteerwerk en de kostuums tot de special effects en de score. Maar er …
Lees meer
A Very English Scandal
Hugh Grant laat zien dat hij toch best wel kan acteren. Hij is Jeremy Thorpe, de grote hoop van de Britse Liberalen in de jaren zestig. Klein probleem: hij was homo. En daar schaamde hij zich niet voor. Hij zoekt het gevaar bewust op en morrelt aan de grenzen van wat kan, en niet kan. Al kon er vooral veel niet, in een tijd dat homoseksualiteit nog strafbaar was. De affaire die hij beleeft met de jonge, nogal verwarde maar ook eerzuchtige Norman Josiffe (Ben Whishaw, de nieuwe Q in Skyfall en Spectre), vond plaats voor de Sexual …
Lees meer