Je hebt films die oud zijn maar niet oud voelen en je hebt films waar de ouderdom eraf knalt. Films die zo uit de tijd zijn dat je ze met een wonderlijke blik bekijkt. The Last Boy Scout is er een perfect voorbeeld van. Volkomen gedateerd, veel te bombastisch en zo enorm fout dat het weer leuk wordt. Een actiefilm die eigenlijk een comedy is, omdat alles met bravado wordt gebracht door cartooneske karakters die niets met de werkelijkheid van doen hebben. Natuurlijk terrein voor regisseur Tony Scott en scenarist Shane Black.
De carrière van Black kent een fascinerende, razendsnelle opkomst en ondergang toen hij doorbrak met het scenario voor Lethal Weapon (1987) dat voor 250.000 dollar werd verkocht. Hij schreef aanvankelijk ook mee aan het verhaal voor de sequel, maar stapte op na enkele conflicten met de studio. Daarop schreef hij het script voor The Last Boy Scout, dat hij verkocht voor het destijds enorme bedrag van 1,75 miljoen dollar. Na nog beter betaalde scripts en rewrites voor Last Action Hero (1993) en The Long Kiss Goodnight (1994) volgde een lange stilte tot hij opdook als regisseur van Kiss Kiss Bang Bang in 2005. In die film herintroduceerde hij zijn manier van schrijven maar hij nam er afstand van door de ironie expliciet te maken. Black is uniek door de manier waarop hij het concept van de buddy movie een update gaf door talloze grappige dialogen tussen personages te introduceren en vrienden van vijanden te maken, gecombineerd met vele metagrappen over de situaties waarin ze belanden. De ingewikkelde plots die hij bedenkt zijn vooral bedoeld als achtergrond en het begrijpen ervan is niet zo belangrijk voor de waardering. In The Last Boy Scout zit het allemaal.
In het verhaal is de aan lager wal geraakte detective Joe Hallenbeck (Bruce Willis) zo diep gezonken dat hij niets meer serieus neemt en door niets geraakt kan worden. Met frisse tegenzin slaat hij een pact met een mislukte american-footballplayer (Damon Wayans), wiens vriendin (een jonge Halle Berry) vermoord wordt omdat ze iets teveel weet over de plannen van een corrupte teameigenaar (Noble Willingham) die een senator wil vermoorden. Maar dat is dus niet zo belangrijk. De film is er alleen maar om een aantal geweldige actiescènes en hilarische oneliners te laten zien. Dit is het soort film waarin een footballplayer een pistool trekt en tegenstanders in een wedstrijd overhoop knalt, waarin een slechterik niet zomaar van een hoge richel valt maar in de ronddraaiende bladen van een helikopter terechtkomt, waarin vader Willis een pistool tegen het hoofd van zijn dochter zet om een punt te maken en waarin diezelfde dochter nog cynischer is dan haar vader. Elke vrouw komt er hier overigens slecht van af. Bij Black zijn ze overspelig, hoerig, dom of te grofgebekt. Personages worden niet doodgeschoten maar gaan tenonder in een zee van kogels, lichtflitsen en rondspattend bloed. De dialogen zijn waanzinnig grof en zeer citeerbaar. De aan lager wal geraakte detective met huwelijksproblemen was toen ook al een enorm stereotype maar Black maakt het allemaal nog wat fouter en viezer.
The Last Boy Scout is fout op alle fronten, een film waarop enorm veel valt aan te merken. Maar dat heeft geen zin. Je kijkt dit juist omdat het zo fout, sleazy, vrouwonvriendelijk en nihilistisch is.
